Η Μαγεία των Νέων Ξεκινημάτων!

Η Μαγεία των Νέων Ξεκινημάτων!

«… μετά τα λόγια του Άντρα, το Παιδί προχώρησε μερικά βήματα παρακάτω, έσκυψε και έπιασε μία κλεψύδρα που είχε παρατηρήσει από πριν να λαμπυρίζει, μισοχωμένη στην χρυσή άμμο. 

Επάνω της είχε χαραγμένα στην μία πλευρά ένα  «Π» & στην άλλη ένα «Α». Άνοιξε ένα πορτάκι που είχε η κλεψύδρα και τη γέμισε με φρέσκια στεγνή άμμο την παραλία. Δοκιμάζοντας τη λειτουργία της,  η άμμος άρχισε κόκκο- κόκκο, να τρέχει από το «Π» προς το  «Α». 

Γυρνώντας την, γύρισε και το βλέμμα του προς την κατεύθυνση του Βουνού & της Πόλης , αλλά αυτό που τράβηξε την προσοχή του ήταν, το ελαφρύ κυματάκι σιγά σιγά να  σβήνει τα αποτυπώματα των πελμάτων του επάνω στην άμμο, η οποία, κύμα με το κύμα, επανερχόταν ξανά στην αρχική της κατάσταση , λεία & απαλή.

Ήταν πλέον έτοιμος για το Νέο του Ξεκίνημα…»

Κάτι που αγαπώ να κάνω στις πρώτες 4 δεκαετίες της ζωής μου είναι τα πάσης φύσεως  «Νέα ξεκινήματα». Κάθε που αποφασίζω να ξεκινήσω κάτι νέο, είτε είναι δραστηριότητα, είτε είναι εκπαίδευση, είτε απλά μία νέα γνωριμία, υπάρχει κάτι αναζωογονητικό, σχεδόν μαγικό σε αυτό!

Δεν ήταν όμως από την αρχή έτσι. Πέρασε ένα διάστημα όπου η καρδιά μου ήταν σε σύγκρουση με το μυαλό μου. “Να κάνεις νέα ξεκινήματα!”  έλεγε η καρδιά μου και το στομάχι μου σιγοντάριζε αυτή τη συμβουλή , αλλά το μυαλό μου έφερνε χίλιες δύο περιπτώσεις που αυτά θα μπορούσαν να πάνε στραβά και κυρίως μου έλεγε: “Πρέπει να συμβιβαστείς, με τόσα που ανοίγεις συνεχώς θα κατακερματιστεί η ζωή σου…”

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια και πολλή εσωτερική περιπλάνηση για να κατανοήσω, ότι κάθε φορά που ξεκινά κάτι νέο κτίζει επάνω σε αυτό που υπάρχει ήδη και ότι έχει κατακτηθεί ποτέ δεν πάει χαμένο.

 Κάθε τι που βιώνουμε στη ζωή μας, όσο σύντομο και αν είναι, προσθέτει το λιθαράκι του & αξία στο συνολικό οικοδόμημα. Η ασφάλεια που μπορεί να αισθανόμαστε με τα ήδη κατακτηθέντα είναι πλαστή, καθώς η μόνη σταθερά στη ζωή είναι η αλλαγή. Ούτε καν ο χρόνος δεν είναι σταθερός.

 Έχοντας μία συζήτηση με τον Ι. για τον χρόνο , μου είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον για αυτόν:

«…Παναγιώτη μου, ο περισσότερος κόσμος «ζει» είτε στο «παρελθόν» , είτε στο «μέλλον» και τα δύο όμως είναι φτιαχτά!»

 

Μου πήρε αρκετούς μήνες πριν αρχίσω να καταλαβαίνω τι εννοούσε!

Όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν αποθηκεύονται στο υποσυνείδητό μας ως αναμνήσεις, οι οποίες είναι κατασκευασμένες από τον εγκέφαλο μας.

Αυτός χρησιμοποιεί τα ίδια κέντρα για τη μνήμη και τη φαντασία, οπότε εκ των πραγμάτων αυτές οι δύο λειτουργίες είναι ίδιες!  

Αν ρωτήσεις 10 διαφορετικούς ανθρώπους για το ίδιο γεγονός που βίωσαν μαζί, θα πάρεις 10 διαφορετικές εκδοχές. Θα έχουν κοινά σημεία, αλλά θα είναι διαφορετικές.

Το ίδιο θα συμβεί και αν ρωτήσεις το ίδιο άτομο σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του για το ίδιο συμβάν. Κάθε φορά που το ανακαλεί και το αποθηκεύει ξανά αυτό θα είναι διαφορετικό.

Η υπερβολική περιπλάνηση & παραμονή του νου σε αναμνήσεις παρελθοντικών συμβάντων, είναι συνήθως παράγοντας που οδηγεί σε ψυχικές ασθένειες και είναι ένας από τους λόγους , αν όχι ο κυριότερος, που το παρελθόν, η παιδική ηλικία και τα τραύματά της, είναι τόσο σημαντικά για τη θεραπεία της ψυχής.

Το μέλλον είναι και αυτό μία νοητική κατασκευή, δεν έχει συμβεί ακόμα, αλλά τα πιθανά αποτελέσματα ενός μελλοντικού συμβάντος….είναι ικανά να προκαλέσουν άγχος στο τώρα!

Το μόνο που υπάρχει λοιπόν και είναι αληθινό είναι ότι συμβαίνει τώρα, διότι το βιώνουμε άρα υπάρχει.

Μπορούμε να το δούμε με τα μάτια μας, να το ακούσουμε με τα αυτιά μας, να το νιώσουμε με την αφή μας και να νιώσουμε τα συναισθήματά μας που μας προκαλεί, να γευτούμε τις γεύσεις του και να μυρίσουμε τα αρώματά του!

Αν το παρελθόν υπάρχει μόνο στο μυαλό μας, τότε θα μπορούσα αλλάζοντας τον τρόπο που σκέφτομαι, να το αλλάξω και από βάρος να γίνει κινητήριος δύναμη!

Ναι, αλλά υπήρχαν και οι άλλοι γύρω μου, που είχαν αποθηκευμένα στο μυαλό τους, περιστατικά από το παρελθόν που με αφορούσαν, εκεί τι μπορούσα να κάνω?

Υπομονή, θα δούμε παρακάτω έναν από τους τρόπους!

Πολύ σημαντική δουλειά επάνω σε αυτές τις έννοιες έχει κάνει ο Eckhart Tolle, ειδικά με το βιβλίο του «Η Δύναμη του Τώρα!» , σας το συνιστώ!

 Τί συμβαίνει όμως όταν ξεκινάμε κάτι νέο και κάνει τόσο μαγική τη κίνηση αυτή?

Για να γίνει πιο εύπεπτο, θα μοιραστώ μία προσωπική εμπειρία & ένα Νέο Ξεκίνημα, όπως το βίωσα και γιατί τα θεωρώ σημαντικούς σταθμούς για την εξέλιξη και την ωρίμανση ενός ανθρώπου και κυρίως των παιδιών.

Ως 2ης γενιάς επιχειρηματίας σε οικογενειακή επιχείρηση, «επιβιβάστηκα στο καράβι όταν αυτό ήταν ήδη υπερωκεάνιο». Η πρώτη μου  συστηματική επαφή με την εταιρεία ήταν σε ηλικία σχεδόν 12-13 ετών.

Οι προσδοκίες και οι συγκρίσεις με την προηγούμενη γενιά ήταν αναπόφευκτες και λόγω και του νεαρού της ηλικίας, τα λάθη αρκετά.  Με τον άγουρο τρόπο σκέψης μου τότε, αυτό που με κρατούσε εστιασμένο στον στόχο μου ήταν ότι κάποτε, με τα χρόνια και την προσπάθεια αυτό θα αλλάξει και “η δουλειά μου θα αναγνωριστεί”.

Τα χρόνια πέρασαν, οι γνώσεις αποκτήθηκαν και η προσωπική και επαγγελματική ωριμότητα που ήρθαν με έκαναν να αναγνωρίζω  εγώ τα αποτελέσματά μου πρώτα από όλους και ως κερασάκι στην τούρτα ήρθε και η «έξωθεν μαρτυρία» να συμπληρώσει την εικόνα.

Παρ’ όλα αυτά παρατήρησα ότι εκείνες οι «κακές» αλλά ανθρώπινες στιγμές του παρελθόντος, που όλοι έχουμε και θα θέλαμε να τις ξεχάσουμε, όπως είχαν καταγραφεί στο μυαλό των μελών της εταιρείας, έβγαιναν στην επιφάνεια, συνεχώς.

 Ήταν σαν να επισκίαζαν όλες τις επιτυχίες που ακολούθησαν…   Το ίδιο συμπεριφορικό μοτίβο, το συνάντησα και σε αντίστοιχες εμπειρίες φίλων & γνωστών, αλλά και σε άλλα καταστάσεις που βίωσα στη μετέπειτα ζωή μου.

Κάποιες ελάχιστες φορές αισθάνθηκα ότι κάθε προσπάθεια ήταν μάταια. Πάντοτε «οι άλλοι» θα ήταν καλύτεροι στα μάτια των ανθρώπων του περιβάλλοντός μου.

Κάποιες χαρακτηριστικές εκφράσεις ήταν:

 

«…ναι ξέρεις, ωραία όλα αυτά που λές, αλλά  παλιότερα  έκανες “εκείνο” & το “άλλο”, τι άλλαξε τώρα?»

«Εγώ άλλαξα & αυτό που λές, αν έγινε έτσι όπως το θυμάσαι, ήταν 10 χρόνια πριν!»

«…ναι αλλά άλλα έλεγες τότε & οι άνθρωποι δεν αλλάζουν!»

Διάλογοι τέτοιου τύπου, όχι μόνο σε επαγγελματικό πλαίσιο, αλλά και σε φιλικό, οικογενειακό ήταν πολύ συχνό φαινόμενο.

Αισθάνθηκα ότι είχαμε παραγνωριστεί με όλους και αυτό έμπαινε τροχοπέδη στην προσωπική και επαγγελματική μου εξέλιξη. Είπα: αρκετά!

Αποφάσισα να αντιμετωπίσω αυτά τα μη λειτουργικά μοτίβα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο: μη επιτρέποντάς τα πλέον στην καθημερινότητά μου!

Ανανέωσα τον κύκλο μου όσο χρειαζόταν, επιχειρώντας & ένα νέο προσωπικό ξεκίνημα με επαγγελματικές προεκτάσεις.

Αυτό το οποίο διαπίστωσα με χαρά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον ήταν, ότι πλέον το «παρελθόν», σχεδόν δεν υπήρχε, διότι το νέο μου περιβάλλον, απλά δεν είχε καταγραφές για αυτό,  η αντίληψη του πλέον για εμένα, βασίζονταν στο τώρα!

Απίστευτο!

Από τότε επιδιώκω να ξεκινώ πολύ συχνά νέες αναζητήσεις, περιπέτειες, παρέες, Projects, εκπαιδεύσεις και είμαι ανοικτός για νέες επαγγελματικές συνεργασίες.

Τα νέα ξεκινήματα λοιπόν, μου έδωσαν την ευκαιρία να εξελιχθώ ως άνθρωπος, ανακαλύπτοντας πτυχές του εαυτού μου που ούτε φανταζόμουν ότι υπήρχαν, διδάσκοντάς μου την πολύτιμη δεξιότητα να επιλέγω την κατάλληλη στιγμή, για να αποχωρώ από καταστάσεις που πλέον δεν με εξυπηρετούσαν, κάνοντας χώρο για νέες λειτουργικές και αισιόδοξες.

Αυτή την αίσθηση των πολλών επιλογών,  είναι κάτι που το θέλουμε με τη Νίκη να καλλιεργήσουμε και για το παιδί μας.

Έχοντας καταφέρει να δημιουργήσουμε για εμάς πληθώρα από επιλογές εκεί που φαινομενικά δεν υπήρχαν και να απαλλαγούμε από καταστάσεις και σχέσεις εγκλωβισμού, αναγνωρίζουμε πλέον την αξία της ελευθερίας ως μία από τις σημαντικότερες στη ζωή μας.

Αν μία κατάσταση δεν μας ευχαριστεί και δεν εξυπηρετεί την ηρεμία και την αισιοδοξία μας, δεν υπάρχει λόγος να τη συντηρούμε. Πάντοτε υπάρχουν επιλογές.

Πολλές φορές τα παιδία βρίσκονται σε καταστάσεις στο σχολείο, σε παρέες & σε ομάδες που συμμετέχουν, να γίνονται αποδέκτες συμπεριφορών που χαρακτηρίζονται από έλλειψη σεβασμού.

Σίγουρα υπάρχει ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα στο : «τα παρατάω στην πρώτη δυσκολία» και στο «ξέρω πότε να φεύγω», το οποίο σημείο μάλιστα είναι και δυναμικό από τη φύση.

Αλλά έρχεται κάποια στιγμή που χρειάζεται ένα νέο ξεκίνημα, για να δώσει μία νέα δυναμική στο παιδί μας!

Ακόμα και μέσα στην γονεϊκή οικογένεια, αυτό το μοτίβο βρίσκεται πολλές φορές πίσω από την πολύ γνωστή και όχι τόσο αθώα φράση : «…και να θυμάσαι ότι και να γίνει, θα είσαι πάντοτε το παιδάκι μου…»,μία φράση στην οποία θα αφιερώσω ένα όλοκληρο άρθρο αργότερα.

Η παιδική ηλικία είναι μία περίοδος δημιουργίας εμπειριών & στέρεου εδάφους στο οποίο τα παιδιά θα πατήσουν τα πόδια τους γερά, για να κτίσουν ένα αξιόλογο μέλλον σε ότι αγαπούν.

Όπως και στην ιστορία του Παιδιού που αισθάνθηκε ότι στην Πόλη δεν θα είχε το μέλλον και την εξέλιξη που θα ήθελε και ξεκίνησε την αναζήτηση της Γης πέρα από τον Βουνό, έτσι και στην πραγματική ζωή η αξία των νέων ξεκινημάτων αλλά και η παραμονή σε μία κατάσταση από επιλογή και όχι από συνήθεια,  είναι ανεκτίμητες δεξιότητες και πολύτιμα εφόδια για την ενήλικη ζωή των παιδιών, η οποία κτίζεται από τώρα.

Άλλωστε λένε ότι αν αγαπάς κάποιον, άσε τον να ανοίξει τα φτερά του και να φύγει και τα παιδιά για έναν γονέα είναι η προσωποποίηση της δίχως όρους, αγάπης!

Παναγιώτης

Η πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου είναι στο www.faepaidimou.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑