Η Κόρη του Ψαρά…

Η κόρη του Ψαρά

Γαλουχήθηκα στην επαρχία, σε μία οικογένεια που ανήκει στην λεγόμενη εργατική τάξη, συνθήκες όχι και τόσο ευοίωνες για μία κοπέλα που ονειρευόταν από τα δέκα της να γίνει δημοσιογράφος. Στο σχολείο οι βαθμοί καλοί αλλά ορισμένα παιδιά σκληρά «Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο καλή μαθήτρια εκείνη;» τους άκουγα συχνά να ψιθυρίζουν.

Ποτέ δεν με πτόησαν τα λόγια μικρών και μεγάλων. Πάντα ήμουν σε θέση να κρίνω πότε μία κριτική είναι εποικοδομητική και πότε κακόβουλη. Μονάχα όταν οι δικοί μου άνθρωποι, επηρεασμένοι από τη στενομυαλιά που μπορεί να κρύβει η κατ’ άλλα πολύ όμορφη ζωή στην επαρχία, ένιωσα ότι δεν πίστευαν σε μένα, τότε εκεί κοντοστάθηκα. Όχι όμως για πολύ…

Ήθελα να ζήσω στην Αθήνα και να κάνω μεταπτυχιακό στη Δημοσιογραφία, αυτός ήταν ο στόχος μου! «Δεν θα σε πάρουν στο μεταπτυχιακό, δεν θα βρεις εύκολα σπίτι στην Αθήνα, δεν θα βρεις δουλειά, ο κλάδος είναι δύσκολος, είσαι πια τριάντα χρονών!»  Ήταν οι σκέψεις των άλλων που τριγύριζαν στο μυαλό μου σαν ερινύες.

Αυτοί οι Άλλοι…ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω μας αλλά δεν πρέπει να ορίζουν τα θέλω μας αυτοί οι Άλλοι. Κανείς δεν θα μας πει για τι είμαστε ικανοί και τι όχι και ποια ζωή μας αξίζει να ζήσουμε. Έχοντας αυτοσεβασμό, μπορούμε να διαλέξουμε εμείς το μονοπάτι μας και φυσικά αυτό δεν είναι μία εύκολη απόφαση ούτε είναι αρκετές οι καλές προθέσεις. Χρειάζεται χρόνος, τόλμη, επιμονή, προσπάθεια και ενσυνειδητότητα. Να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας σε κάθε στιγμή!

Φυσικά, ήρθαν στιγμές που ο φόβος φώλιασε μέσα μου και πίστεψα ότι δεν θα τα καταφέρω. Θύμωσα, στεναχωρήθηκα και δημιούργησα αρνητικά συναισθήματα τόσο μέσα μου όσο και στους γύρω μου. Όμως, δεν άφησα τον αρνητισμό να με κυριεύσει, τον βίωσα και στη συνέχεια τον απελευθέρωσα, αφήνοντάς τον στο παρελθόν. Έμεινα παρούσα στη δύσκολη στιγμή και αποφάσισα να αλλάξω οπτική και να αναλάβω δράση!

Ήταν 2010, η χρονιά που διαφαίνονταν έντονα τα σημάδια της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας και η εύρεση εργασίας φάνταζε όνειρο απατηλό. Παρακολούθησα προγράμματα για ανέργους, δούλεψα περιστασιακά σε βιβλιοπωλείο, σε τουριστικό γραφείο και έκανα ιδιαίτερα φιλολογικά μαθήματα, με μοναδικό κίνητρο τη συγκέντρωση χρημάτων, για να πληρώσω τα δίδακτρα του μεταπτυχιακού που επιθυμούσα. Η μητέρα μου έκλαιγε που δεν μπορούσα να σταθεροποιηθώ κάπου κι εγώ θυμάμαι να της λέω «Μην κλαις, όταν κλείνει μία πόρτα αυτό συμβαίνει γιατί απλά δεν είναι η σωστή».

Με την αμέριστη πλέον συμπαράσταση της οικογένειάς μου, έκανα αίτηση για μεταπτυχιακό στη Δημοσιογραφία στο ΕΚΠΑ. Οι πιθανότητες να εγκριθεί η αίτηση μίας φιλολόγου ανάμεσα σε εκείνες των αποφοίτων δημοσιογραφίας, όχι πολλές αλλά αγαπημένο μου απόφθεγμα ήταν πάντα «Βάλε στόχο το φεγγάρι, ακόμη κι αν αστοχήσεις, θα βρεθείς ανάμεσα στα αστέρια» από το ομώνυμο βιβλίο της Meiji Stewart. Τελικά, η απάντηση από το Πανεπιστήμιο ήταν ανέλπιστα θετική και η χαρά μου εμφανώς απερίγραπτη.

Άρχισα να ετοιμάζομαι για τη μετακόμιση και λίγο πριν φύγω, γνώρισα τον πιο τρυφερό άντρα που είχα συναντήσει ποτέ. Χρόνια μόνη μου, ταλαιπωρημένη από ανεκπλήρωτους έρωτες και τοξικές σχέσεις, βρέθηκε κάποιος να μου δείχνει τον ειλικρινή του πόθο και να μου ζητάει να μην φύγω για την Αθήνα, για να ζήσουμε κάτι όμορφο. Δίχως δεύτερη σκέψη αρνήθηκα, καθώς χρόνια προσπαθούσα γι’ αυτό το νέο ξεκίνημα και τίποτα δεν μπορούσε να με σταματήσει αλλά ελπίζοντας μέσα μου ότι θα με περιμένει…

Έτσι, μετά από επτά χρόνια προσπάθειας, έχοντας αναλάβει την ευθύνη του εαυτού μου, κατάφερα και ήρθα στην πρωτεύουσα, βρήκα σπίτι αμέσως, τελειώνω το μεταπτυχιακό των ονείρων μου και δουλεύω ως δημοσιογράφος ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες και πολύ υπερήφανη που πέτυχα τα παραπάνω, ως η κόρη του ψαρά.

Υ.Γ. Όσον αφορά το αγόρι, τελικά δεν με ξέχασε και ήρθε κοντά μου γιατί ο έρωτας ήταν αληθινός!

Τσιριγώτη Ειρήνη

Γεννήθηκα το 1987 στο Ηράκλειο Κρήτης, απόφοιτη Κλασικής Φιλολογίας και τελειόφοιτη μεταπτυχιακού Δημοσιογραφίας στο ΕΚΠΑ. Τα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και τα διάφορα σεμινάρια στα Οικονομικά προδίδουν τη δίψα μου για μάθηση αλλά και την επένδυση των γονιών μου στη μόρφωσή μου. Σήμερα, εργάζομαι ως δημοσιογράφος για τα περιοδικά Οινολογία και D-Files και νιώθω ευγνώμων για την ευκαιρία που μου δόθηκε να ανακαλύψω το μαγικό κόσμο του κρασιού και των αποσταγμάτων. Ακόμα και αν ο χώρος δεν με αγαπήσει και αλλάξω αντικείμενο, πάλι δεν θα απογοητευτώ! Είμαι σίγουρη ότι θα με περιμένει κάτι άλλο και είμαι πολύ χαρούμενη που τουλάχιστον είμαι σε θέση να προτείνω ένα καλό κρασί σε κάποιους αγαπημένους φίλους.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑