Η ημέρα που γεννήθηκα…

30 Οκτωβρίου. Σήμερα έχω τα γενέθλια μου. Συμπληρώνω 29 έτη, επίσημα εκτός κοιλιάς. Περίπου πριν 28 χρόνια μου κόλλησαν μια ταυτότητα που με ακολουθεί από τότε και λέγεται “όνομα” Παναγιώτης και “επώνυμο” Μαμασούλας, χωρίς να με ρωτήσουν εννοείτε, καθώς κάπως πρέπει να σε φωνάζουν, μου είπαν.  29 χρόνια – 10.585 ημέρες – 254.040 ώρες ζώντας στο ανθρώπινο σώμα μου, προγραμματίζομαι, προσπαθώντας να επιβιώσω σε έναν κόσμο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, ενώ συνεχώς ανακαλύπτω καινούριες πληροφορίες που γίνονται γνώση και έπειτα αναιρούνται από άλλες καινούριες πληροφορίες. Κρατάω ότι χρειάζομαι για να επιβιώσω, ότι με βολεύει και μου είναι οικείο, ενώ οτιδήποτε άλλο είναι εν δυνάμει απειλή. Όλα μπορεί να είναι απειλή, μια σκέψη, μια ιδέα, μια πράξη, μια κουβέντα, ένα βλέμμα, μια λέξη, μια χειρονομία, μια μυρωδιά, μια γεύση. Ό,τι δεν μου είναι γνωστό, είτε έχω αρνητική εμπειρία από αυτό, για μένα είναι απειλή.

Όπως πάρα πολύς κόσμος ζω στην Αθήνα, μια μεγαλούπολη με πολύ φασαρία, γρήγορους ρυθμούς, κίνηση στους δρόμους ,κόρνες, εντάσεις και ένα «βαρύ» πρόγραμμα καθημερινά. Έχω δουλέψει βέβαια αρκετά ώστε να κάνω πράγματα που μου αρέσουν και έχω κάνει αυτό που λέμε το χόμπι μου επάγγελμα. Όμως ακόμα και σε αυτή την περίπτωση εάν δεν προσέξεις μπορεί να ξεφύγεις από τα όρια και να χάσεις τον έλεγχο. Τα παρακάτω θα τα βρεις ενδιαφέρον και εσύ που μένεις σε μια μεγάλη πόλη, όπως κι εσύ που μένεις στην επαρχία και μπορεί να  νιώθεις πολλές φορές ότι χάνεις τον έλεγχο και ίσως ταυτιστείς μαζί μου.

Ενώ βρίσκομαι σχετικά σε ένα καλό επίπεδο Υγείας και Φυσικής κατάστασης και ενώ δεν θυμάμαι πότε πήγα τελευταία φορά στον γιατρό (προτιμώ τις εναλλακτικές και φυσικές μεθόδους), πιάνω αρκετές φορές τον εαυτό μου, να μένει από ενέργεια, να νιώθω κάποια σύγχυση και να χάνω από τον έλεγχο μου καταστάσεις που άλλοτε ήταν διαχειρίσιμες. Την τελευταία εβδομάδα είχα έξαρση στην «ατοπική δερματίτιδα» όπως το ονομάζει η ιατρική, μου πρήστηκε το αριστερό μάτι(επιπεφυκίτιδα) για 3 μέρες και εν τέλη εμφανίστηκε επιχείλιος έρπης για άλλες 3 μέρες. Δεν αγχώνομαι όταν ασθενώ καθώς ασχολούμαι με το αντικείμενο, έχω μάθει να ακούω το σώμα μου και τα συμπτώματα ανα περίπτωση και έχω την ψυχραιμία να τα αντιμετωπίσω χωρίς βιαστικές λύσεις. Αυτό που κοιτάω να βρω και έχει σημασία είναι από που και γιατί μπορεί να προέκυψαν τα παραπάνω. Τι έκανα δηλαδή και ο οργανισμός μου ξεσπάει έτσι. Όπως είπα παραπάνω ζώ μια έντονη καθημερινότητα με πολλές ευθύνες και πολλές «υποχρεώσεις» στην Αθήνα οπότε εύκολα μπορώ να βρώ πολλούς λόγους.

mama2

Γιατί το λέω αυτό; Πολύ πιθανόν να έχεις ακούσει ή διαβάσει (κι αν όχι θα το μάθεις τώρα) για τον μηχανισμό “fight or flight” (πάλη ή φυγή), ο οποίος αναπτύχθηκε στους αρχαίους ανθρώπους, στην ανάγκη τους για επιβίωση και κυτταρικά έχει περάσει μέχρι και σε μας σήμερα. Είναι ζωτικής σημασία να γνωρίζεις γιαυτό, καθώς είναι υπεύθυνος για πολλές από τις επιλογές μας και κυρίως μη συνειδητές. Έτσι λοιπόν φαντάσου να ζείς στην παλαιολιθική εποχή, να κυκλοφορείς στο δάσος αναζητώντας τροφή κι εκεί που περπατάς ανέμελος ακούς ένα θόρυβο, τότε σου χτυπάει ένα καμπανάκι «κίνδυνος», οι παλμοί της καρδιάς ανεβαίνουν, εκκρίνεται αδρεναλίνη, όλες οι αισθήσεις διεγείρονται και το αίμα πάει στα άκρα ώστε να τρέξεις ή να παλέψεις εάν χρειαστεί. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, όταν πάω να περάσω ένα δρόμο με τα πόδια και ένα αυτοκίνητο πετάγεται μπροστά μου, αυτός ο μηχανισμός προστασίας ενεργοποιείτε και με βοηθάει να αποφύγω (ιδανικά) το αυτοκίνητο. Όλα καλά μέχρι εκεί, σώος κι αβλαβής. Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχει πραγματική απειλή; Η παραπάνω διεργασία που περιέγραψα σήμερα ονομάζεται stress και ο θόρυβος που πυροδότησε(trigger) αυτή την διαδικασία stress factor. Για να γίνω κατανοητός πρέπει να αναφέρω ότι πλέον είναι αποδεκτό από την επιστημονική κοινότητα ότι το μυαλό και το σώμα είναι «Ένα», άσχετα εάν λεκτικά το διαχωρίζουμε. Η σκέψη και οι εικόνες που δημιουργούμε, σαν διαδικασία είναι τόσο ρεαλιστική για το σώμα, όπου το σώμα το ζει σαν να συμβαίνει πραγματικά. Δηλαδή είτε σκεφτώ ότι με κυνηγάει ένα λιοντάρι (όσες περισσότερες λεπτομέρειες έχει η εικόνα τόσο πιο ζωντανό), είτε με κυνηγάει στα αλήθεια, το σώμα μου θα κάνει τις ίδιες διεργασίες για να επιβιώσω.

Τι είπα παραπάνω ότι δεν αγχώνομαι όταν μου εμφανίζονται τα συμπτώματα; Ας γελάσω, θα ήθελα μάλλον να μην αγχώνομαι, καθώς με αυτό που σας περιέγραψα μόλις τώρα μπορείς να σκεφτείς τι σκέφτεσαι καθημερινά και γιατί ίσως μπορεί να είσαι συχνά σε ένταση, ανήσυχος/η, ενώ όλα δείχνουν να είναι οκ. 29 χρόνια τώρα αμέτρητες σκέψεις και καταστάσεις, έχουν συμβάλει στο να αναπτυχθεί αυτό που λέμε «χρόνιο stress» και είναι η μάστιγα της εποχής μας. Υπάρχουν παρα πολλοί τρόποι να διαχειριστείτε καταστάσεις ώστε να μην αγχωθείτε στον βαθμό που να είναι βλαβερός για εσάς, πάντα όμως να έχετε υπόψιν σας ότι είναι αρκετά δύσκολο και θέλει αρκετή προσπάθεια, καθώς έχουμε μάθει να ζούμε με αυτό και δεν καταλαβαίνουμε πολλές φορές την διαφορά.

mama3

Καλή η θεωρεία όμως μου αρέσει και η πράξη, γιαυτό θα σου πω κάτι σημαντικό που υπενθυμίζω συνέχεια στον εαυτό μου να κάνω. Μπορεί να σου φανεί λίγο περίεργο στην αρχή, κάθε φορά όμως που θα το κάνεις θα είναι και πιο εύκολο. Οποιαδήποτε στιγμή νιώθω ένταση, ξέροντας ή όχι το λόγο, παίρνω μια βαθιά ανάσα και κάνω ένα νοητικό βήμα πίσω. Τώρα από αυτή τη θέση βλέπω τον εαυτό σου μέσα στην κατάσταση και μπορώ με λίγο ή καθόλου συναίσθημα να κρίνω λογικά το τι γίνεται και μπορώ να επιλέξω Πως θέλω να Δράσω. Αυτή η τεχνική μου δίνει το πλεονέκτημα να Δρώ και όχι απλά να Αντιδρώ σε ότι μου συμβαίνει. Βγαίνω από την κατάσταση και μπορώ να αξιολογήσω πρώτα απολα εάν θέλω να κάνω κάποια ενέργεια, καθώς σε ένα μεγάλο ποσοστό αν επιλέγαμε συνειδητά δεν θα ασχολούμασταν με ότι μας συμβαίνει, και έπειτα εάν θέλω να δράσω, τότε μπορώ να επιλέξω συνειδητά το Πως. Άρα είτε είστε στον καναπέ του σπιτιού σας και έχετε αρχίσει να χάνεστε στις σκέψεις σας, είτε βρίσκεστε σε μια πραγματικά δύσκολή κατάσταση για εσάς… ανάσα… βήμα πίσω…  αξιολογήστε την κατάσταση… και επιλέξτε τι θα κάνετε. Πολλές φορές ασχολούμαστε με καταστάσεις επειδή νιώθουμε υποχρέωση ή κάποιος μας έχει φορέσει αυτή την ανάγκη, δεν είναι ανάγκη όμως να το κάνουμε 😀

Έχουμε πολλά να πούμε, όμως για την ώρα κρατήστε αυτό. Ζείτε Συνειδητά και όχι από Συνήθεια. Φροντίστε να φροντίζετε τον Εαυτό σας και η Υγεία σας πρώτα απολά θα σας ανταμείψει για την προσπάθεια.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

mama profileΆλλοι με φωνάζουν Παναγιώτη, άλλοι Coach και άλλοι Trainer. Αυτό που σίγουρα με χαρακτηρίζει είναι το Μamacita, που βγαίνει από το Μαμασούλας, καθώς όσοι με γνωρίζουν με την ιδιότητα του επαγγελματία χορευτή και δασκάλου σε Latin και Ballroom το προτιμούν. Οι ασταμάτητες εκπαιδεύσεις και η προσωπική μου αναζήτηση για το Τι είναι ο άνθρωπος, Πως λειτουργεί σε νοητικό και σωματικό επίπεδο και τι είναι Καλύτερο και Ουσιαστικό για να έχει κάποιος πραγματική Υγεία, Λειτουργικότητα και να μπορεί να ανταπεξέρχεται σε οποιαδήποτε κατάσταση, σύμφωνα με τα Θέλω και τους Στόχους του, έχουν γίνει για μένα προσωπική Αποστολή. Μέσα από την προσωπική επαφή, το προσωπικό μου site (www.mamasoulas.gr) και τa προφίλ μου στα social media επικοινωνώ με όποιον μπορώ να εμπνεύσω και να βοηθήσω με τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου. Χορός, Nlp, Προπονητική, Φυσικοπαθητική, Ψυχολογία, Coaching, Διατροφολογία, Χειροπρακτική, Κινησιολογία, Ιριδολογία, Κρυοθεραπεία, Διαλογισμός, Αρμονία, Χάος, Ροή… κάποιες από τι λέξεις που συντροφεύουν εμένα και όσους συνεργαζόμαστε.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑