Η Εσωτερική Φωνή

Η Εσωτερική Φωνή

 

Έχεις σηκωθεί από το πρωί ….Ίσα που πρόλαβες να βρέξεις τα χείλη σου με σκέτο καφέ, να κάνεις ένα ντουζ , να φορέσεις ο,τι βρήκες και να βγεις στον κόσμο τρέχοντας να προλάβεις…Τι άραγε;

Η ζωή σου τρέχει και μαζί της τρέχεις και εσύ. Μαζί με εσένα τρέχουν και οι σκέψεις σου…πάνε παντού. Κυρίως πηγαίνουν εκεί που εσύ δεν μπορείς να πας. Μύρισε καλοκαιράκι…σκέφτεσαι παραλίες δαντέλα…ήλιο και βουτιές! Την ίδια ώρα λιώνεις μέσα στο λεωφορείο στριμωγμένη σαν σαρδέλα κονσέρβα και αναρωτιέσαι τι μπορεί να πήγε λάθος στη ζωή σου και τα περνάς τώρα όλα αυτά σαν τιμωρία για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.

Καλύτερα να κλείσεις τα μάτια σου…Να μην βλέπεις την διαδρομή. Να φαντάζεσαι μόνο…Ανασαινεις… Μια φωνούλα μέσα σου σε τραβαει από το σήμερα.

«Ξέρεις τι θα θελα τώρα»;

Θα θελα να ήμουν ξαπλωμένη στον ήλιο και ένα απέραντο γαλάζιο να με κυκλώνει προστατευτικά…Ένα αεράκι απαλό να με δροσίζει και να μυρίζει παντού φράουλες. Θα θελα και ένα παγωτό χωνάκι! Και ένα μασάζ στην παραλία! Και να παίζει μουσική  ασορτί με την διάθεση μου!

Αχ!!! Θα θελα και ένα στρώμα θαλάσσης! Να ξαπλώσω πάνω του και να αφεθώ στην αλμύρα μαζί του! Θα θελα και ένα αλμυρό φιλί βγαλμένο από την θάλασσα, ένα γνώριμο χέρι να με κρατά καθώς θα γελάω στον ήλιο και ένα βλέμμα που θα με αγκαλιάζει…

Ο οδηγός παταει φρένο απότομα! Βρίσκομαι ξαφνικά μπροστά και ένα αντρικό χέρι με κραταει λίγα εκατοστά πριν βρεθώ μύτη με τζάμι! Σηκώνω τα μάτια μου να πω ευχαριστώ στον άγνωστο και αντικρίζω εκείνο το βλέμμα που σκεφτόμουν πριν από το φρένο….Ναι, αυτό είναι το βλέμμα που είχα στο μυαλό μου! Χαμογελάω αδέξια και το λεωφορείο συνεχίζει…Εχω αυτό το ηλίθιο χαμόγελο της αμηχανίας πάνω μου λές και μπήκα σήμερα στο «Λεωφορείο ο πόθος». Με πιάνει νευρικό γέλιο γιατί σκέφτομαι και εκείνο το παγωτό χωνάκι…Λες τώρα να βγάλει ο τύπος ξαφνικά από την τσέπη του το παγωτό μου;

«Άδωνις, χαίρω πολύ! Χτυπήσατε;»

«Χλόη, όχι καθόλου, ευχαριστώ!».

Το λεωφορείο συνεχίζει και κάνω προσευχές να αργήσει ακόμα η διαδρομή…Δεν θέλω να φτάσω στην δουλειά! Δεν θέλω να πάω στην δουλειά σήμερα!

Φρένο απότομα ξανά. Βρίσκομαι ακόμα πιο κοντά του. Ο τύπος μυρίζει καλοκαίρι…χαμογελάω. Η εσωτερική φωνή μέσα μου δυναμώνει…

«Ξέρεις τι θα θελα τώρα;»

ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΩ! ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΞΥΠΟΛΗΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Στην επόμενη στάση κατεβαίνω. Λύνω τα μαλλιά μου και πάω να μου αγοράσω παγωτό. Ένα είναι σίγουρο: Δεν θα πάω δουλειά σήμερα! Γιατί σήμερα δεν θέλω να δουλέψω!

Η φωνή μέσα μου ηρέμησε….ούτε που ακούγεται. Είμαι ήρεμη και απόλυτα συντονισμένη με την λιακάδα… Ξεσφιγγω τα πέδιλά μου…Βαζω τα πόδια μου στην απέναντι καρέκλα, κοιτάζω ψηλά στον ήλιο…

Με λένε Χλόη και είμαι καλά!

 

Περισσότερα άρθρα από την Χάρις θα βρείτε στη στήλη της Carpe Diem!

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑