Η Διαφορά ανάμεσα στο «χάνω» και το «διώχνω»!

Τη φράση Life is a Beach ή στα ελληνικά η ζωή είναι μία παραλία , φαντάζομαι ότι τη γνωρίζετε όλοι ε?

Για τη συνέχεια αυτού του άρθρου, ας φανταστούμε ότι η ζωή μας είναι μία απέραντη όμορφη παραλία, με χρυσαφένια άμμο και διάσπαρτα όμορφα κοχύλια εδώ και εκεί. Η παραλία αυτή διαβρέχεται από καταγάλανα νερά κλπ κλπ Οκ! Αρκετά όμως με αυτό, ας γυρίσουμε λίγο το βλέμμα μας στο σημείο εκείνο, που δεν βλέπει η φωτογραφική μηχανή (και μεταξύ μας …αυτό δε μας χαλάει και καθόλου) και ας ρίξουμε μία ματιά… ναι εκεί που υπάρχουν όλα εκείνα τα όχι και τόσο όμορφα πράγματα που κρατάμε για άγνωστο λόγο και ενώ τα θεωρούμε «σκουπίδια», εντούτοις δεν θέλουμε να τα διώξουμε γιατί πιστεύουμε …ότι αν τα χάσουμε, θα συμβεί κάτι φοβερό και τρομερό, το οποίο όμως δεν μπορούμε να το περιγράψουμε… αλλά μας τρομάζει!

Φοβερό ε? Σκουπίδια μεν, μυρίζουν, είναι άσχημα, μπορεί και επικίνδυνα για την υγεία μας, αλλά… τα κρατάμε! Ουάου! Μην πανικόβάλεστε είναι ΟΚ να συμβαίνει όλο αυτό, διοτι κάτι εξυπηρετεί. Κάτι κερδίζουμε ή τουλάχιστον κάτι δεν χάνουμε.

Το θέμα του σημερινού άρθρου είναι ο φόβος της απώλειας και η ανακούφιση του να διώχνουμε ότι δεν μας εξυπηρετεί ή ακόμα καλύτερα να τα αφηνουμε να φεύγουν.

Ξεκινώντας το θέμα του άρθρου, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε την προσωπική μας ευθύνη για την κατάσταση της ζωής μας, άρα και την καθαριότητα της προσωπικής μας παραλίας. Όλα ξεκινούν από εμάς και τελειώνουν σε εμάς. Οι άλλοι και οι εξωτερικές καταστάσεις, απλά συμβαίνουν και εμείς απλά αντιδρούμε σε αυτά. Εκπαιδευτείτε να αντιδράτε αποτελεσματικά! Ποτέ δεν είναι οι καταστάσεις που καθορίζουν το αποτελεσμα, αλλά η αντίδραση σε αυτές και η ευελιξία κάνει τη διαφορά.

Έρχεται λοιπόν κάποια στιγμή όπου καταστάσεις, άνθρωποι, επιλογές και αποφάσειςπου έχουμε λάβει στη ζωή μας δεν μας εξυπηρετούν πλέον.  Είτε γιατί μας «όρκισαν» οι γονείς μας, είτε ήταν από πάντα στη ζωή μας, είτε γιατί κάποτε πειστήκαμε ότι δεν μπορούμε δίχως αυτά….και ταυτιστήκαμε μαζί τους, δίνοντας σιωπηλό όρκο ότι θα μας για πάντα μαζί μας.

«‘Εγώ ποτέ δεν θα….»

«Μα δεν υπάρχει περίπτωση σου λέω…»

¨Μα πώς μπορώ εγώ , που είμαι…. να το κάνω αυτό…»

«Εγώ…»

Κάθε φορά που μία τέτοια δήλωση, αναδύεται από μέσα μου, γνωρίζω ότι είναι πλέον θέμα χρόνου να κάνω το …ακατανόμαστο, διότι ο αγαπημένος μου μετά-συνειδητός νούς …είναι προκλητικότατος, σαν τον κάτοχο του! Οπότε δεν αντιστέκομαι, αλλά αντίθετα βουτάω μέσα σε αυτό που μόλις δήλωσα ότι ποτέ δε θα κάνω και ψάχνω τι θα κερδίσω αν το κάνω.

Θυμάμαι μερικά χρόνια πριν, οταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να αφήσω πίσω μου μια ταυτότητα που με χαρακτήρισε για σχεδόν 25 ολόκληρα χρόνια αυτή του Δύτη. Αρχικά δεν μπορούσα ούτε να το σκεφτώ καλά καλά, διότι την πιθανότητα να μην το κάνω τη βίωνα ως απώλεια στο μυαλό μου και η απώλεια πονά. Όταν χάνουμε κάτι πονά και όσο πιο βαθιά ριζωμένο είναι τόσο περισσότερο πονά. Πως θα μπορούσα να ζήσω, δίχως αυτή την τόσο σημαντική ταυτότητα που είχε γίνει ένα με εμένα? Απώλεια σήμαινε θάνατος για εμένα!

Πέρασε ο καιρός και μαζι με αυτόν πέρασε και το συναισθηματικό νέφος, το οποίο σαν ομίχλη, έκρυβε την πλήρη εικόνα της παραλίας της ζωής μου και τότε φάνηκαν όλα όσα δεν μπορούσα να δώ πρίν!  Η ταύτιση μου με τη δραστηριότητα αυτή, έρχοταν με κάποιο αντίτιμο σε προσωπικές σχέσεις και μελλοντικά σχέδια και δεν το είχα δεί αυτό μέχρι τότε! Ήταν σοκ! Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό και μαζί τι θα κέρδιζα, αυτομάτως ο τρόπος που βίωνα την εμπειρία μέχρι τοτε γύρισε και όταν από μέσα μου αναδύθηκε η απόφαση να σταματήσω κάτι που πλέον δε με εξυπηρετούσε, ήταν πολύ απλό και ανώδυνο διότι τώρα πια έδιωχνα κάτι και ένιωθα ανακούφιση για την προοπτική αυτή και όχι απώλεια! Ουάου τι μαγικό μπορεί να κάνει μία σκέψη διαφορετική από τις άλλες?!

Θυμάμαι πριν λίγες ημέρες όταν και μου γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το άρθρο, καθόμουν όρθιος στο μετρό και άκουγα το «δράμα» μίας κοπέλας λιγο πριν τα 20 της, το οποίο το μοιράζονταν με το υπόλοιπο βαγόνι μεγαλοφώνως. Για να μην τα πολυλογώ, μόλις είχε χωρίσει από τον έρωτα της ζωής της και δεν ήξερε πως να ζήσει δίχως αυτόν… Ναι ξέρω όλοι τα έχουμε περάσει και ίσως τώρα μπροστά στην οθόνη καποιοι και κάποιες να χαμογελάτε ενθυμούμενοι αντίστοιχα περιστατικά.

Όμως πόσο διαφορετικά θα ήταν αν κάποιος από το περιβάλλον της της είχε μιλήσει για τη διαφορά ανάμεσα στην απώλεια και την αποδεσμευση? Μια διαφορά που κάνει τη διαφορά…

Την επόμενη φορά που καθυστερείτε μία αλλαγή, υπο το φόβο της απώλειας, σκεφτείτε τι πραγματικά θα κερδίσετε αν την πραγματοποιήσετε και ίσως τελικά να καταλήξετε να τη διώξετε από τη ζωή σας, για κάτι καλύτερο!

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑