Γυαλιά μυωπίας

Είναι πολλές οι φορές που για να βάλεις το μυαλό σου σε μια σειρά, πρέπει να απομακρυνθείς λιγάκι από την «κανονική» ροή των πραγμάτων. Να πάρεις μια απόσταση από τη ρουτίνα σου, να απομακρυνθείς από τα οικεία σου, να τραβηχτείς μακριά από εκεί που νιώθεις βολικά και άνετα. Όταν βρεθείς μακριά από τη ζωή, τους ανθρώπους και τα αντικείμενα που μέχρι τώρα ήταν η συνήθειά σου, το βλέμμα σου γίνεται πιο καθαρό και οι σκέψεις μπαίνουν σε μια δική τους, αυτόνομη και ανεξάρτητη σειρά χωρίς να το πολυκαταλάβεις. Από πιο μακριά, η ματιά ξεθολώνει, αντικρύζει τη μεγάλη εικόνα και το μυαλό λειτουργεί με έναν καινούριο τρόπο, σαν ένα παλιό όχημα μετά από γενική επισκευή.

Το να φύγεις μακριά για να αποφύγεις αυτά που σε βασανίζουν, δεν είναι ο τρόπος που ψάχνεις για να λύσεις τα θέματά σου, όποια κι αν είναι αυτά. Γιατί, όπως ξέρεις, ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου να πας, εκδίδοντας εισιτήριο χωρίς επιστροφή, ό,τι δεν έχει λυθεί μέσα σου, θα σε κυνηγάει σαν εφιάλτης και θα εμφανίζεται παντού μπροστά σου, ειδικά τις φορές που θα νιώθεις με σιγουριά ότι του ξέφυγες. Μακάρι να ήταν έτσι απλές οι λύσεις που ψάχνεις και να μπορούσαν οι χιλιομετρικές αποστάσεις να ξεμπλέκουν τα μπερδεμένα κουβάρια σου.

Όμως, η απόσταση και ο χρόνος έχουν (όταν πραγματικά το θες) την ιδιότητα να λειτουργούν σαν γυαλιά μυωπίας. Όταν περνάει ο καιρός ή όταν παίρνεις την απόσταση που σου χρειάζεται, αρχίζει να διαλύεται η θολούρα που σε εμπόδιζε να δεις μέχρι εκείνη τη στιγμή καθαρά. Πόσες φορές δεν είπες: «μα πως δεν το έβλεπα τόσο καιρό; Αφού ήταν ολοφάνερο»… Όταν φορέσεις για πρώτη φορά τα καινούρια σου γυαλιά μυωπίας, βλέπεις την πραγματική φύση και όψη όλων όσων ήταν θολά και απροσδιόριστα μέχρι τότε. Και εκείνη τη στιγμή, αποκαλύπτονται όλες οι λεπτομέρειες που αγνοούσες ή που επέλεγες να αγνοείς. Γιατί η καθαρή ματιά, συνήθως, αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες που ασυναίσθητα διάλεξες να μην προσέξεις για να μην χρεωθείς τη λάθος επιλογή. Το ήξερες ότι ήταν εκεί. Αλλά συνέχισες να βαδίζεις μύωπας, για να έχεις το περιθώριο να ζητάς συγγνώμη κάθε φορά που προσπερνώντας, σκουντούσες τους περαστικούς.

Σχήμα λόγου, όλα τα παραπάνω, αλλά καταλαβαίνεις τι λέω. Το τι επιλέγεις να δεις κάθε φορά, ξεκινάει από το τι έχεις ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Κρατάς θολές τις εικόνες σου από φόβο, μη χρειαστεί να μετρηθείς με τα λάθη σου και με τον εαυτό σου. Είναι δύσκολο να παραδεχτείς ότι χρειάζεσαι γυαλιά. Κι είναι εξίσου δύσκολο να απομακρυνθείς από αυτά που σου προσφέρουν την ψευδαίσθηση ότι είσαι «ασφαλής» και «εντάξει». Αλλά αν πάρεις το ρίσκο να αποκαλύψεις τη «μαγική εικόνα», μπορεί να ανακαλύψεις, από εκεί που δεν το περιμένεις, έναν θαυμαστό καινούριο κόσμο.

Τι λες; Αξίζει το ρίσκο;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑