Μεγάλες προσδοκίες

Όλοι μας γενικά κάτι περιμένουμε. Ένα ταξίδι, μια εκδρομή, μια συναυλία, τις διακοπές μας, κάποια γενέθλια και διάφορα άλλα , πιο «μεγάλα», πιο ουσιαστικά όπως ένα μεγάλο έρωτα, μια αλλαγή σπιτιού ή δουλειάς, ένα γάμο, ένα παιδί…  Και κάποιοι έχουν πολύ έντονα την ανάγκη να νιώθουν αυτή την αναμονή. Αυτή την ελαφρώς βασανιστική αίσθηση ότι υπάρχει κάτι για σένα εκεί έξω αλλά δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του. Την αίσθηση πως μια μεγάλη αλλαγή είναι μπροστά μας που θα φέρει τα πάνω-κάτω για εμάς και τους γύρω μας και θα μας βάλει να περπατήσουμε έναν καινούριο και ωραίο δρόμο.

Δεν είναι όλες οι αναμονές ευχάριστες, όπως ούτε και όλες οι αλλαγές. Και αν για μερικούς το «να έχω κάτι να περιμένω» είναι ζωτικής σημασίας και δίνει νόημα στην καθημερινότητά τους, κάποιες φορές που όλα μοιάζουν να καθυστερούν, που όλα μοιάζουν να συναντούν εμπόδια κι αναποδιές ή που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν κατά διαόλου, αυτή η ίδια αίσθηση αναμονής της αλλαγής που μέχρι τότε ήταν τόσο ευχάριστη, μπορεί να γίνει χειρότερη και από κινέζικο βασανιστήριο. Για να μην μιλήσουμε και για την περίφημη αντίσταση στην αλλαγή, που ακόμα κι αν πρόκειται για την πιο ευχάριστη συγκυρία, ο τρόμος του ξεβολέματος αποτελεί τον πρώτο και βασικό κλέφτη της χαράς.

Μεγαλώνοντας, πάντως, σταματάμε να περιμένουμε τόσα πολλά. Και δεν ξέρω αν είναι η σοφία της ζωής  (η οποία γκριζάρει τα μαλλιά και αναπτύσσει ταχύτατα τη βιομηχανία της καλύτερης δυνατής αντιρυτιδικής) που μας αναγκάζει να μην φορτώνουμε τα μυαλά και τις ζωές μας με περισσότερες προσδοκίες από όσες θα έπρεπε.  Ή αν στην πραγματικότητα έχουμε φάει τα μούτρα μας τόσες πολλές φορές και τόσο άσχημα που τρέμουμε να κάνουμε την οποιαδήποτε σκέψη για το παρακάτω. Ίσως τα χρόνια που αρχίζουν να φαίνονται πάνω μας, ξέρετε συνήθως εκεί στο «πόδι της χήνας», μας αφήνουν ρυτίδες και μας παίρνουν τη χαρά των προσδοκιών μας.

Ιδανικά, θα ήταν ωραία οι προσδοκίες μας μεγαλώνοντας να γίνονται λιγότερες, αλλά πιο ουσιαστικές και να μπορούσε το μυαλό μας να «ταξιδεύει» και να «εύχεται» αλλαγές που θα κάνουν πρώτα εμάς καλύτερους απέναντι στους εαυτούς μας και απέναντι στους άλλους. Πολύ φοβάμαι πως χάνουμε τη χαρά της αναμονής, εξαιτίας όλων εκείνων των προσδοκιών που διαψεύστηκαν κι όλων εκείνων των ευχών που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Μήπως ήρθε η ώρα να το ξανασκεφτούμε; Μήπως πάντα θα υπάρχει χώρος για προσδοκία, αναμονή και κυρίως για χαρά;

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑