Γράμμα από το Χειμωνιάτικο Αιγαίο

Έρχονται κάποια απογεύματα, μερικές αποχρώσες πιο γλυκές του απέραντου ουρανού, μερικές πνοές κρύας αύρας, που αναγγέλλουν το χειμώνα. Που δεν νιώθεις την απέραντη αγωνία που συνοδεύει την αίσθηση του εξωτερικού θανάτου, που μια μέρα θα είναι και ο δικός μας. Είναι σαν μια κούραση της προσπάθειας να υπάρχουμε, ένας απέραντος ύπνος που σκεπάζει τις τελευταίες χειρονομίες της δράσης.

Αυτά τα απογεύματα έχουν μια τόσο οδυνηρή αδιαφορία, που πριν αρχίσει στα πράγματα ο χειμώνας αρχίζει εντός μας. Κάθε χειμώνας που έρχεται, είναι πιο κοντά στο τελευταίο χειμώνα που θα έχουμε. Προτιμώ την ήττα γνωρίζοντας την ομορφιά των λουλουδιών, παρά τη νίκη στη μέση του πελάγου γεμάτος λάφυρα από τη Τροία. Μια νίκη γεμάτη από τη τυφλότητα της ψυχής συντροφιά με τη μηδαμινότητα της, αποκομμένη από τα πάντα. Προτιμώ την αυγή του Αιγαίου το χειμώνα γιατί υπάρχει.

Η αυγή του καλοκαιριού απλά υπόσχεται. Η πρώτη μας κάνει να ζούμε, η δεύτερη απλά να σκεφτόμαστε. Και γω που η ακριτική ποινή μου με έχει καταδικάσει να αισθάνομαι, προτιμώ το χειμώνα γιατί σταματάω να ονειρεύομαι και απλά ζω. Αλλάζεις το χειμώνα στο Αιγαίο, ζεις με εντυπώσεις που δεν σου ανήκουν, σαν ένα εκκρεμές που δηλώνει παραίτηση, άλλος, ακόμα και στο τρόπο που είσαι εσυ ο ίδιος.

Κάθε πρωί πρέπει να «σβήνεις τα πάντα απο το πίνακα» από μέρα σε μέρα και οφείλεις να είσαι διαρκώς νέος. Το χειμωνιάτικο Αιγαίο είναι ένα πλοίο που διασταυρώνεται με ένα άλλο πλοίο και αφήνει στο περάσμα του νοσταλγίες. Άγνωστες νοσταλγίες.Κοίτα μη χαθεί.

Π.Μ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑