Χρυσόψαρα σε γυάλα

Χρυσόψαρα σε γυάλα

Ελάτε τώρα που είμαστε έτσι μεταξύ μας, πείτε την αλήθεια σε μένα κι εγώ δεν θα το μαρτυρήσω πουθενά, σας το ορκίζομαι. Ελάτε, μην ντρέπεστε, δεν είναι και προς θάνατον… Μη διστάζετε να το ξεστομίσετε, αφού το βλέπω στα μάτια σας… Απαντήστε μου εμένα ειλικρινά και όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε αργότερα. Πείτε μου αληθινά και ειλικρινά, σαν να μιλούσατε στον καθρέφτη σας και σαν να σας άκουγε μόνο ο εαυτός σας. Είναι αλήθεια πως δεν σας νοιάζει καθόλου;

Εδώ και χρόνια αναρωτιέμαι, αν πραγματικά είμαστε ικανοί να νοιαστούμε για κάτι περισσότερο από όλα εκείνα που μας αφορούν προσωπικά. Κλεισμένοι ο καθένας σε έναν φανταστικό και βολικό μικρόκοσμο, τοποθετημένο μέσα μια μεγάλη κι ευρύχωρη γυάλα, ως χρυσόψαρα, ασχολούμαστε εντατικά με ό,τι βρίσκεται μέσα εκεί, με ό,τι μας κάνει να αισθανόμαστε καλά, με ό,τι μας εξασφαλίζει αυτό που επιθυμούμε και θεωρούμε τους εαυτούς μας το κέντρο του σύμπαντος. Έξω από τη γυάλα μας, αδυνατούμε να κοιτάξουμε,σαν τα χρυσόψαρα! Άλλωστε τι θα μπορούσε να βρίσκεται εκεί έξω που να είναι άξιο λόγου ή ακόμα χειρότερα πιο σημαντικό από εμάς; Όλα όσα είναι ουσιώδη, είναι όλα όσα αφορούν εμάς και τον άμεσο κύκλο των συμφερόντων μας. Για το παραέξω, ας ασχοληθούν οι παραέξω… Όλα εμείς θα τα κάνουμε πια;

Απορροφημένοι στον εαυτό μας, εστιάζοντας στο τι είναι για εμάς σημαντικό, σωστό, δίκαιο, είμαστε βέβαιοι ότι με 5-6 βιβλία αυτοβελτίωσης θα βρούμε το νόημα της ζωής και θα την περάσουμε ζωή και κότα, σε απόλυτο ζεν με επιτυχίες και περιουσίες να τρέχουν από τα μπατζάκια μας. Αυτό που είναι αδύνατο να κάνουμε μέσα σε τόση εσωστρέφεια, είναι να συνδεθούμε πραγματικά και με αληθινά αισθήματα με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όλοι έχουμε φίλους, οικογένεια, συντρόφους, γνωστούς, συναδέλφους που τους αγαπούν και θέλουν το καλό τους, αρκεί αυτό το καλό να μην είναι καλύτερο από το δικό μας ή να μην συγκρούεται με κάποιο δικό μας προσωπικό συμφέρον ή σύμπλεγμα.

Έχετε παρατηρήσει ποτέ αν κάποιος που σας τηλεφωνεί για να μάθει τι κάνετε, τελικά σας ρωτάει όντως τι κάνετε και πραγματικά ακούει αυτό που του λέτε; Πόσο συχνά σας αναζητά κάποιος χωρίς να χρειάζεται κάτι από εσάς; Κάθε πότε νοιάζεται κάποιος για το πώς είστε χωρίς να έχει να παραθέσει κάποια δική του ατζέντα;

Και τελικά, αν όλοι μας παραπονιόμαστε για την έλλειψη ενσυναίσθησης στους γύρω μας, μήπως ούτε κι εμείς έχουμε καταφέρει να μπούμε στα παπούτσια τους;

Και πως θα καταφέρουμε να ζήσουμε αληθινή ζωή, με αληθινά αισθήματα και αληθινή σύνδεση με τον εαυτό μας και με τους άλλους, αν συνεχίσουμε έτσι;

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Έρση πατώντας εδώ!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑