Εύα Μαρκάκη: Μία Μποτίλια γεμάτη Έμπνευση!

 

Πιθανόν να σε έχω σερβίρει κρασί σε κάποια έκθεση ή να με έχεις δει σε κάποια γευσιγνωσία. Το 2015 μπήκα στο μαγικό χώρο του κρασιού και από τότε ανήκω στην ομάδα του Botilia.gr. Οι περισσότεροι φαντάζονται πως είμαι sommelier ή οινολόγος αλλά τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά…

Το αντικείμενο των σπουδών μου αφορά των κλάδο επιστημών υγείας και ουδεμία σχέση έχει με το κρασί. Περιέργως όμως αυτές οι δυο μεγάλες μου αγάπες είναι απόλυτα συνυφασμένες η μια με την άλλη εδώ και πολλά χρόνια. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ένα καλοκαιρινό βράδυ του Αυγούστου δοκίμασα για πρώτη φορά κρασί και εντυπωσιάστηκα. Ήταν το βράδυ που είχα μάθει πως περνάω στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο Τμήμα Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη καθώς το όνειρο μου ήταν να κάνω κάτι για να βοηθήσω τον κόσμο. Ο παππούς μου ήταν νεφροπαθής και ονειρευόμουν τη μέρα που κάποιος θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο όργανο από βλαστοκύτταρα π.χ. και να σώσει τόσους ανθρώπους που πεθαίνουν σε λίστες αναμονής για μεταμοσχεύσεις.

Λίγο πριν βγω με τους φίλους και συμμαθητές μου για να το γιορτάσω δοκίμασα από το κρασί που έπιναν οι γονείς μου στο μπαλκόνι. Παθαίνω σοκ. Πως γίνεται ένα κρασί να έχει γεύση τάρτα αχλάδι με κρέμα βανίλια; Είναι Chardonnay βαρέλι, απάντησε με φυσικότητα ο πατέρας μου. Αυτό ήταν. Είχα ερωτευτεί το κρασί και έπρεπε να μάθω τα πάντα γι’ αυτό.

 Όσο σπούδαζα στη Λάρισα διάβαζα ότι έβρισκα σχετικό με το κρασί, δεν έχανα καμία έκθεση και κανένα τεύχος Οινοχόου. Είχα βάλει στόχο να δοκιμάσω όσο περισσότερα κρασιά μπορώ και φυσικά να πάρω το πτυχίο μου. Παράλληλα προσπαθούσα να πειραματίζομαι στην κουζίνα, να μαγειρεύω για τους φίλους μου πειραγμένα πιάτα και να βάζω δίπλα τους κρασιά. Αξίζει να σημειωθεί πως όταν έφυγα από το σπίτι μου δεν ήξερα να βράσω ούτε νερό. Φαντάσου πως η γιαγιά μου προσευχόταν κάθε βράδυ να μη ρέψω από την αφαγία, γιατί ήμουν και περίεργη και καλομαθημένη στο φαγητό.

Το 2009 επέστρεψα στην Αθήνα και η απόφαση μου ήταν να κάνω ένα μεταπτυχιακό για να πάω τις γνώσεις μου ένα σκαλί παραπάνω. Εντωμεταξύ τα εφηβικά όνειρα μου είχαν αντικατασταθεί από πιο ρεαλιστικούς στόχους. Είχα ξεκινήσει στο πλαίσιο της πτυχιακής μου, να μελετώ τον καρκίνο. Με αυτή την κατεύθυνση λοιπόν, ξεκίνησα το μεταπτυχιακό Κλινική Βιοχημεία και Μοριακή Διαγνωστική στο ΕΚΠΑ.

Η αγάπη για το κρασί δεν έσβησε ποτέ ακόμα και αν δούλευα 10 ώρες στο εργαστήριο. Έβρισκα πάντα χρόνο γι’ αυτό. Κάποια στιγμή, ότι είχα μάθει δεν έφτανε, δε με ικανοποιούσε. Παράλληλα με το Μεταπτυχιακό μου ξεκίνησα μαθήματα στο WSPC. Στα διαλείμματα μου από τις PCR διάβαζα για ποικιλίες, χώρες και τεχνικές οινοποίησης. Το διάβασμα δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για μένα όταν διάβαζα κάτι που με ενδιέφερε πραγματικά.

Μετά το Μεταπτυχιακό η εύρεση εργασίας δεν ήταν και πολύ εύκολη στην Ελλάδα. Έπεσα πάνω στην κρίση βλέπεις. Απορρίπτοντας μια πολύ δελεαστική πρόταση για το Λονδίνο για προσωπικούς λόγους, έμεινα πίσω και συνέχισα την αναζήτηση αλλά και το WSPC. To 2014 με βρίσκει στο R&D Department μιας εταιρίας με δομικά υλικά και στο επίπεδο 3 του WSPC. Είχε φτάσει η στιγμή που όλοι γύρω μου έλεγαν πως πρέπει να δω το κρασί σοβαρά και να αλλάξω επαγγελματική κατεύθυνση. Ήμουν πολύ αρνητική λέγοντας πως έχω φάει τα χρόνια μου για να φτάσω εδώ και δε θα τα παρατήσω.

Ο καιρός περνούσε και η δουλειά μου πλέον δε με ικανοποιούσε. Είχα απογοητευτεί με την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα και γιατί δεν έκανα αυτό που αγαπούσα. Παραιτούμαι και σκέφτομαι πως θα περάσω ένα χαλαρό καλοκαίρι για πρώτη φορά και θα σκεφτώ τι θα κάνω. Η επιλογή ήταν να συνεχίσω τις σπουδές μου με ένα Διδακτορικό ή να φύγω στο εξωτερικό. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια.

Τον Οκτώβριο του 2015 ένας παλιός συμμαθητής μου στέλνει στο FB ότι στην θυγατρική της εταιρίας που δουλεύει ψάχνουν άτομο και αν θέλω να στείλω ένα βιογραφικό. Απόρησα στην αρχή γιατί η εταιρία πουλούσε κρασιά και εγώ έκανα -κυριολεκτικά- πειράματα πριν από λίγο καιρό. Παρόλα αυτά έστειλα και πήγα στο πιο χαλαρό interview ever καθώς ήμουν σίγουρη πως δε θα με πάρουν. Μετά από 4 μέρες χτυπάει το τηλέφωνο, ο Άγγελος Δαμουλιάνος, ιδρυτής και ιδιοκτήτης του Botilia.gr είδε κάτι σε μένα και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Ξεκίνησα στο κομμάτι των πωλήσεων και τώρα έχω αναλάβει ενεργό ρόλο στο site, κάνω παρουσιάσεις κρασιών σε ‘Έλληνες και ξένους, γευσιγνωσίες και πολλά άλλα. Παράλληλα είμαι το wine geek που γράφει άρθρα και έχει εμμονή με το food and wine pairing.

Αν πριν χρόνια μου έλεγες πως η ζωή μου θα είναι έτσι σήμερα σίγουρα θα γελούσα. Από την άλλη μεριά, δε θα άλλαζα το παραμικρό γιατί πιστεύω πως κάθε βήμα όσο άσχετο ή μικρό και να φαίνεται είναι απαραίτητο για να φτάσεις εκεί που θες. Το βασικό είναι να έχεις το μυαλό σου ανοιχτό, ανθρώπους που πιστεύουν σε σένα ακόμα και όταν εσύ δεν πιστεύεις στον εαυτό σου και λίγη φαντασία, γιατί ή ζωή έχει πάντα μεγαλύτερη!

της Εύας Μαρκάκη

Comments are closed.

Powered by WordPress.com.

Up ↑