Έτσι! Για τη βόλτα!

Μία διαδρομή ζωής.

Ένα πέρασμα μέσα από τις σκιές και τους φόβους, στην αφύπνιση και στο φως.

 

Σχεδόν…

Σιγά σιγά…

Λίγο…

Δήθεν…

Έτσι κι έτσι…

 

Όλα αυτά τα σιχαίνομαι από παιδί!

 

Βέβαια, κοιτώντας πίσω, βλέπω ότι πολλές φορές τα κουβάλησα ευλαβικά στα χέρια μου!

Και τα φύλαξα σαν και τι!

 

Φορές που φοβόμουν μη σβήσει το κεράκι που τρεμόπαιζε.

Μου έφτανε αυτό το λίγο, μου γλύκαινε την ψυχή.

Μου παρηγορούσε τις βολεμένες σκέψεις μου.

Και μια χαρά μου έφτανε το λίγο φως του για να μη δω καθαρά την αλήθεια…

 

Στην ουσία όμως, την ήξερα.  Και την έβλεπα. Αλλά είχα ανάγκη αυτό που έπαιρνα. Κι ας ήταν τόσο λίγο. Είχα μάθει στο λίγο.

Ή…

Ή ήθελα να πιστεύω ότι είχα μάθει στο λίγο, επειδή η θυματοποίηση ήταν πιο εύκολη από τη διεκδίκηση και την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης.

 

Κι έτσι, λαχταρούσα τα πολλά.
Πολλά χάδια, πολλή τρυφερότητα, πολλή αναγνώριση, πολλή αφοσίωση, πολλή υποστήριξη, πολλή… πολλά…

 

Και κάτω από το χαλάκι του λίγου που κοιτούσε και ονειρευόταν το πολύ, υπήρχαν κρυμμένα και κάτι μικρά τερατάκια.

 

Το ανικανοποίητο, η έλλειψη αναγνώρισης, ο εγωισμός, η αχαριστία, η δύναμη που είχα παραχωρήσει στη μιζέρια, στην αίσθηση της στέρησης, στο κατηγορώ για όλους γύρω μου.

 

Ναι, ναι! Αυτοί έφταιγαν για όλα!

Αφού δε μου έδιναν αυτό που ήθελα.

Αφού δήθεν με αγαπούσαν και δε νοιάζονταν γι αυτό που είχα εγώ ανάγκη.

 

Ήταν σχεδόν δίπλα μου ενώ ήταν εστιασμένοι στο να κάνουν τη δική τους καριέρα, το δικό τους πρόγραμμα, να φτιάξουν τη δική τους ζωή ή να μεγαλώσουν το κύρος και την αναγνώριση τους.

 

…Και πέρασε ο καιρός στηρίζοντας και παρατηρώντας τους άλλους να προχωρούν και ξεχάστηκα μέσα στη γκρίνια, την πικρία και τα παράπονα…

 

Οι δράκοι μου είχαν εγκατασταθεί για τα καλά στο χώρο μου, γύρω μου και κυρίως μέσα μου.

Είχαν στρογγυλοκαθίσει  γιατί εγώ τους είχα χρίσει επίσημους καλεσμένους, τους τάιζα και τους πότιζα με τα καλύτερα μου.

 

Κι αυτοί μεγάλωναν και θέριευαν και απλώνονταν όλο και πιο πολύ…

 

Και μετά;…

 

Και μετά ήρθε η ζωή μια μέρα, απροειδοποίητα, με έπιασε σφιχτά από τους ώμους και με ταρακούνησε τόσο δυνατά που άρχισαν να πετάγονται από μέσα μου όλα τα μαύρα τερατάκια, οι αράχνες, οι φόβοι, τα κατηγορώ και τα σκοτάδια.

 

« Ξύπνα!», ούρλιαξε.

 

                             ” Για να είσαι πράγματι ζωντανός, πρέπει να αναγεννηθείς.

                               Και γι αυτό, πρέπει πρώτα να πεθάνεις.

                              Και γι αυτό, πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις”  – Γκουρτζίεφ   

 

Πόσο φως!

Ήταν τρομακτικό στην αρχή. Και επίπονο το να βλέπω πόσο χρόνο έχασα μέσα σ εκείνη τη μικρή, ανήλιαγη σπηλιά. Κι ακόμα πιο επίπονη ήταν η συνειδητοποίηση ότι μόνη μου είχα επιλέξει να χωθώ εκεί μέσα…

Απίστευτο;…!!!

 

Και μετά;…

 

Και μετά, είμαι εδώ.

Τώρα.

Στο φως του ήλιου και της αγάπης.

Με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Γιατί ξέρω ότι εγώ επιλέγω κάθε στιγμή, κάθε ρόλο, κάθε αντίδραση, κάθε δράση.

 

Είμαι εδώ.

Οι άλλοι που τόσο φθονούσα, ήταν οι οδηγοί μου που αρνιόμουν να αναγνωρίσω. Μου έδειχναν το δρόμο.

Τώρα ξέρω. Και τους ευγνωμονώ. Και ακολουθώ κι εγώ τους δικούς μου δρόμους. Βλέπεις, ο καθένας μας έχει έρθει σ’ αυτή τη ζωή για το δικό του προορισμό. Κι έχει χρέος να τον βρει και να τον ακολουθήσει.

 

Είμαι εδώ.

Συνοδοιπόρος με τους αγαπημένους μου, με φίλους παλιούς αλλά και καινούργιους, όμορφους ανθρώπους που συναντώ στη διαδρομή μου.

 

Είμαι εδώ.

Με χαρά. Με όραμα. Με πίστη.

Γιατί ξέρω ότι οι φόβοι μου θα υπάρχουν, αλλά μπορώ να τους παίρνω αγκαλιά και να προχωρώ στα θέλω μου και στους στόχους μου.

Ή…

Ή και χωρίς στόχους.

΄Ετσι!

Για τη βόλτα!

Για την εμπειρία!

Για τη χαρά!

 

Photo by James Gillespie on Unsplash

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: