Ένα Αιώνιο Παιδί!

 

Όταν ο Daddy D. & η not another cooking mom, μου έκαναν την ερώτηση : “…θα ήθελες να φάς παιδί μου Παναγιώτη, μαζί με την ομάδα μας?” και αποδέχτηκα την πρόσκληση τους, για να κάτσω στο φιλόξενο τραπέζι τους, με σύστησαν στην ομάδα,  ως  «βιωματικός μπαμπάς»  &  «βιωματικό παιδί».

Αυτές οι δύο φράσεις έμειναν καρφωμένες στο μυαλό για αρκετές ημέρες και με ταξίδεψαν λίγους μήνες πίσω όταν και έλαβα ως δώρο, ένα βιβλίο με έναν τρόπο που λατρεύω: διαβασμένο, με μολυβένιες σημειώσεις, τσακισμένες σελίδες & πολύχρωμα post-it!

Κάθε φορά που ένα βιβλίο έρχεται στα χέρια μου σε αυτή την κατάσταση, αισθάνομαι ότι κάποιος μου εμπιστεύεται ένα κομμάτι του εαυτού και της εμπειρίας του & τα μοιράζεται μαζί μου, γυρίζοντας πίσω, λίγη από την αξία που έλαβε από αυτό και αυτό κάθε φορά με συγκινεί!

 Ήταν λοιπόν λίγους μήνες πριν, αρχές Δεκέμβρη, όταν η Β. μου έδωσε ένα βιβλίο, που την ίδια την είχε βοηθήσει να ανα-γνωρίσει & να φωτίσει, ορισμένα άγνωστα κομμάτια του εαυτού της, θέτοντας με αυτόν τον τρόπο τα θεμέλια, για να πετύχει στόχους της, οι οποίοι μέχρι τότε φάνταζαν αδύνατοι.

Έχοντας υιοθετήσει εδώ & χρόνια μία πλούσια βιβλιοφαγική διατροφή, το πήρα με χαρά και το τοποθέτησα στη βιβλιοθήκη μέχρι να έρθει η ώρα του. Η ώρα αυτή ήρθε λίγους μήνες αργότερα, όταν μετά από μία δύσκολη κατάσταση που βίωνα εκείνη την περίοδο, αισθάνθηκα ότι χρειάζομαι κάτι νέο στη ζωή μου, μία πηγή έμπνευσης, για να μου εμφανίσει το επόμενο βήμα μου.

Το βιβλίο αυτό , στην κυριολεξία «έπεσε» στα χέρια μου (…για την ακρίβεια στο κεφάλι μου!)  όταν η Νίκη με τον Μάξιμο-Κωνσταντίνο στην αγκαλιά της πέρασε δίπλα από τη βιβλιοθήκη και ο μικρός την άρπαξε με το χέρι του, ρίχνοντας το  επάνω μου (…μαζί με μερικά άλλα αντικείμενα!)

Το αντικείμενο του, ήταν σχετικό με τα αρχέτυπα και την δουλειά του Carl Jung, ένα θέμα που αμέσως μου κέντρισε την περιέργεια καθώς μέχρι τότε δεν είχα ασχοληθεί με αυτό. Διαβάζοντας το και στην κυριολεξία, ρουφώντας την πληροφορία, γρήγορα έφτασα στο αρχέτυπο του «παιδιού» και συνειδητοποίησα ότι με κάποιες από τις παραλλαγές του ήταν παντού στη ζωή μου!

Οι φράσεις  «μείνετε για πάντα παιδιά!» & «κάθε ενήλικος κρύβει μέσα του ένα παιδί» είναι από αυτές που ακούγονται και γράφονται πολύ και κάθε φορά που τις συναντώ κάπου, κάνω εικόνα τον εαυτό με κοντά παντελονάκια και ένα γλειφιτζούρι στο χέρι να χοροπηδάω, να κάνω σκανταλιές & να γελάω!

Παρά το ωραίο & αστείο αυτής της εικόνας, κάποιες εκ των συμπεριφορών που εμπεριέχονται, ίσως να δημιουργούν προβλήματα στον ενήλικο βίο & τη συμβίωσή με τους άλλους, αν είναι μόνιμες και επαναλαμβανόμενες.

Έτσι αποφάσισα να γίνω «μαθητής» και να παρατηρήσω το πώς ο μικρός Μάξιμος – Κωνσταντίνος, προσεγγίζει τον κόσμο , ως ένα βρέφος που ακόμα δεν έχει «καλουπωθεί»  στα πρότυπα του κόσμου των «ενηλίκων».

Ζώντας με έναν μπόμπιρα είναι πραγματική ευλογία, η οποία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, διότι μου δίνει την δυνατότητα να τον παρατηρώ και να μαθαίνω από αυτόν και τις ποιότητες του τρόπου, με τον οποίο προσεγγίζει το θαύμα της ζωής, ενστικτωδώς!

Πιο συγκεκριμένα:

το πως ζει στο εδώ & το τώρα,

το πως γελάει συνεχώς με την καρδιά του,

το πως περιεργάζεται το περιβάλλον γύρω του,

το πώς αλλάζει την ψυχολογική του κατάσταση άμεσα,

το πως σε κοιτά απευθείας μέσα στα μάτια,  καθαρά & επίμονα,

το πως διεκδικεί όλα όσα θεωρεί βασικά & απαραίτητα για την επιβίωση του,

το πώς εκστασιάζεται με μικρά πράγματα όπως ένα παγωμένο μπουκάλι με νερό,

το πώς επιμένει να δοκιμάζει πράγματα, ξανά & ξανά με διαφορετικούς τρόπους, παρατηρώντας το αποτέλεσμα,

το πώς επικοινωνεί με τους άλλους αλλάζοντας τους τη διάθεση, με τρόπο που φαντάζει μαγικός, αλλά δεν είναι, διότι τελικά η «μαγεία έχει δομή»!

 

Φυσικά όπως όλα τα μωρά, εξαρτάται από τους γονείς του, συμπεριφέρεται κάποιες φορές με τρόπο που μπορεί να βλάψει τον εαυτό του και τους άλλους, θέλει να τραβά την προσοχή όλων συνεχώς,  είναι «μαμούνι» όπως τον αποκαλεί η δασκάλα του όταν προσπαθεί να την χειριστεί για να του δώσει ότι είναι αυτό που θέλει, είναι αδιάκριτος με μία παιδική αθωότητα, περιμένει από τους άλλους να τον περιποιηθούν, να τον «υπηρετήσουν», να του προσφέρουν ασφάλεια & τροφή και να του εξασφαλίσουν την επιβίωση δίχως να χρειαστεί να το ανταποδώσει , όπως και άλλες παρόμοιες αντίστοιχες συμπεριφορές.

Αν και όλα όσα αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο, είναι κατά γενική ομολογία, αναμενόμενες συμπεριφορές για ένα βρέφος ή ένα παιδί, όταν αποτελούν μέρος των συμπεριφορών ενός ενήλικου, τότε ίσως και να δημιουργούνται προβλήματα  στη συμβίωσή του με τους γύρω του. Αυτές  οι συμπεριφορές αποτελούν μέρος της «σκιώδους πλευρά» του αρχετύπου.

Η έννοια της «σκιάς» μπορεί να έχει κυρίως αρνητικές προεκτάσεις, αλλά έχει και ευεργετική επίδραση, σχεδόν στοργική, καθώς δίνει την δυνατότητα στους πάσης φύσεως «οδοιπόρους», να σταθούν για λίγο και να ξεκουραστούν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, δημιουργώντας χρόνο για αναστοχασμό, ανάκτηση δυνάμεων & αναπλαισίωση, προτού συνεχίσουν το ταξίδι προς τον τελικό τους προορισμό.

Αν και με μία επιφανειακή ματιά, η πλευρά αυτή του αρχετύπου ίσως να φαντάζει αρνητική, στην πραγματικότητα είναι σπουδαία, καθώς αγκαλιάζοντας την με αποδοχή και αγάπη, το «εσωτερικό μας παιδί» επουλώνει τις πληγές του, κάνοντας την φωτεινή του πλευρά του, ακόμα πιο λαμπερή!

Ως ενήλικας με το αιώνιο παιδί να είναι παντού στη ζωή μου, αποφάσισα να αγκαλιάσω και να αποδεχτώ τη σκιά του, κάνοντας ειρήνη μαζί της, θάβοντας το «τσεκούρι του πολέμου», μετά από πολλές δεκαετίες άρνησης, περιφρόνησης, επίκρισης & απόρριψής της, με πολύ μεγάλο προσωπικό κόστος τελικά. Έχοντας ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα δίπλα μου, τον γιό μου, να μοντελοποιήσω ήταν και είναι ότι καλύτερο για εμένα στο ταξίδι αυτό!

Ως ψυχές είμαστε «ένα ολόκληρο» με χαρακτηριστικά & ποιότητες στα οποία συνηθίζουμε να προσδίδουμε «πρόσημα». Κάθε πρόσημο γεννά μία σύγκριση με άλλους που κατά την υποκειμενική μας άποψη πιστεύουμε ότι έχουν το αντίθετο από εμάς, πρόσημο στην ίδια ποιότητα,  που τόσο πολύ θα θέλαμε και εμείς να έχουμε, ενώ τέλος κάθε τέτοια σύγκριση, μας πετά σε μία αρένα ατελείωτων συγκρίσεων, βάση των οποίων τελικά καταλήγουμε να μπλοκάρουμε το δυναμικό και την εξέλιξη μας ως πνευματικά όντα.

Ίσως αν αντί για «πρόσημα», δώσουμε θαυμασμό & σεβασμό σε ότι μας αρέσει σε εμάς, ενώ παράλληλα αγαπήσουμε και αποδεχτούμε ότι δεν μας αρέσει, το αποτέλεσμα μπορεί και να μας εκπλήξει!

Αν ένα μωρό μπορεί να κάνει όλα τα παραπάνω τότε όλοι μπορούμε, αρκεί να πάρούμε την απόφαση & να καθρεφτίσουμε τις ποιότητες του, επάνω μας!

 

Παναγιώτης

 

Η πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου είναι στο www.faepaidimou.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑