Δανεικά παπούτσια

Έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που πάντα αναλαμβάνουν στη ζωή μας το ρόλο του επίσημου συμβούλου; Έχετε κι εσείς στη ζωή σας εκείνον ή εκείνη που οτιδήποτε προκύψει θα του το μεταφέρετε, ζητώντας να σας ακούσει και να σας πει τη γνώμη του ή ακόμα περισσότερο την πάντα πολύτιμη συμβουλή του; Αν δεν έχετε εσείς στη ζωή σας κάποιον τέτοιο άνθρωπο, μήπως είστε εσείς οι ίδιοι εκείνοι στους οποίους προστρέχουν όλοι, κάτι σαν τον Άγιο Παντελεήμονα της παρέας σας, μαζί τους κουτσούς και τους στραβούς του; Μήπως είναι το δικό σας το τηλέφωνο που χτυπάει τις πιο ακατάλληλες στιγμές για να διαχειριστείτε την κρίση κάποιου άλλου, παρότι δεν είστε γιατρός σε εφημερία του Ευαγγελισμού;

Τελικά, πόσο εύκολο είναι να μπεις πραγματικά στη θέση του άλλου; Να καταλάβεις αυτό που του συμβαίνει, να ακούσεις (προσεκτικά και ενεργητικά) αυτό που σου λέει και νιώσεις την αναστάτωση ή τη δυσκολία του; Ο κάθε ένας από εμάς θεωρεί πως με ευκολία μπορεί να νιώσει την ανησυχία που μοιράζεται κάποιος μαζί του. Τοποθετούμε τον εαυτό μας στη θέση του «καλού ακροατή» και θεωρούμε ότι καταλάβαμε τι μας είπαν, ότι συμπαρασταθήκαμε επαρκώς και φυσικά πως συμβουλέψαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, λογικά και εμπεριστατωμένα.

Εγώ νομίζω πως το να καταφέρεις να ακούσεις στ’ αλήθεια τον άλλον, να συναισθανθείς την κατάστασή του, να μπεις στα παπούτσια (και άλλες τέτοιες κλισέ εκφράσεις) είναι πολύ πιο δύσκολο και περίπλοκο από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Για αρχή, ας συμφωνήσουμε πως η ενσυναίσθηση, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε στο λεξιλόγιό μας και φυσικά σε εκατοντάδες ιντερνετικά άρθρα αυτοβελτίωσης, δεν έχει καλλιεργηθεί επαρκώς και όταν έπρεπε στους περισσότερους από εμάς. Αλλά αυτό, αν το θελήσουμε, λύνεται, γιατί η ενσυναίσθηση είναι κάτι σαν την παιδική ασθένεια, είναι κολλητική. Και αν δοθεί το σωστό παράδειγμα, μπορεί να εξαπλωθεί μαζικά και όλοι μας να γίνουμε λίγο καλύτεροι.

Αν, ειλικρινά, θέλει κανείς να «μπει στα παπούτσια κάποιου άλλου», θα πρέπει πρώτα να αποβάλλει τη φυσική του τάση για κριτική. Αν θέλει να καταλάβει αυτό που συμβαίνει στον διπλανό του, πρέπει να μπορέσει να καταλάβει πως αντιλαμβάνεται εκείνος την κατάσταση και την πραγματικότητα. Και το να σταθεί απέναντι σε όλο αυτό με ειλικρίνεια, δεν σημαίνει απαραίτητα πως πρέπει να γίνει σκληρός και επικριτικός. Άλλωστε, αυτός ο κόσμος δεν είναι αρκετά γεμάτος από σκληρότητα; Χρειάζεται και τη δική σας;

Αν την επόμενη φορά σταθείτε με ειλικρίνεια και τρυφερότητα απέναντι σε εκείνον που μοιράζεται μαζί σας μια δυσκολία, ίσως, στο τέλος, να μην χρειάζεται τόσο συχνά να δανείζεστε τα παπούτσια των άλλων…

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑