Embrace the Chaos

Embrace the Chaos

της Καλλιόπης Εμμανουηλίδου

Και ας πούμε ότι κοιμήθηκες από νωρίς, όπως λένε οι ειδικοί, και κατάφερες και ξύπνησες χωρίς να νιώθεις κουρασμένος. Ήπιες τον καφέ σου (ή κάποιο organic ρόφημα, αν προτιμάς), έκανες ντους, διαλογισμό, μπορεί και λίγη γυμναστική. Φόρεσες τα ρούχα που είχες αποβραδίς ετοιμάσει, έβαλες τα ταπεράκια των υπόλοιπων μελών της οικογένειας (επίσης έτοιμα αποβραδίς στο ψυγείο), ξύπνησες τα παιδιά, τα οποία ντύθηκαν μόνα τους χάρη στο παιδαγωγικό σύστημα που είχες διαβάσει κάποτε στα μπλογκ γονεϊκότητας. Όλοι στην ώρα στη στάση του σχολικού, μπαίνεις στο αυτοκίνητο, πρόλαβες να φας και πρωινό με βιολογικά μούσλι και γάλα αμύγδαλου, οπότε έχεις τόσο φουλ ενέργεια. Όλα καλά.

Αρχίζει να βρέχει. Η κίνηση πήζει, σου κορνάρουν γιατί έχασες ένα φανάρι, ένας πεζός σε βρίζει κιόλας. Κουβαλάς ντροπή αλλά προσπαθείς να την τινάξεις από πάνω σου, όπως συμβουλεύει η Brene Brown, και να νιώσεις αυτοσυμπόνια, γιατί καλά τα λέει η Neff. Όλοι κάνουμε λάθη, να δείχνεις καλοσύνη στον εαυτό σου. Μπαίνεις στη δουλειά σου και ετοιμάζεις ένα χαλαρωτικό αποτοξινωτικό πράσινο τσάι- κάνει καλό, όπως άκουσες σε εκείνη την εκπομπή για καλή ζωή και υγεία στην τηλεόραση. Ο υπολογιστής όμως δεν παίρνει μπρος. Παίρνεις οχτώ βαθιές αναπνοές για να πέσουν τα επίπεδα της αδρεναλίνης και προσπαθείς να καταμετρήσεις πέντε οβάλ αντικείμενα στον χώρο, για να αποφύγεις την κρίση πανικού. Όλα καλά.

Το κατηφορικό σπιράλ της γρουσουζιάς όμως συνεχίζεται και ξέχασες το φακελάκι μέσα στο νερό και το τσάι δεν πίνεται, τι πικρό! Ο υπολογιστής αρχίζει να κάνει περίεργους ήχους και θυμάσαι ότι δεν είχες αποθηκεύσει το αρχείο που σου πήρε πολλή ώρα και κόπο- σε λούζει κρύος ιδρώτας. Ταυτόχρονα δέχεσαι ένα θυμωμένο μήνυμα στο viber από τον σύντροφο που γκρινιάζει γιατί ξέχασες να του αφήσεις χρήματα να πληρώσει έναν σημαντικό λογαριασμό. Το τηλέφωνο χτυπάει τώρα και είναι το αφεντικό, έχει τα νεύρα του. Βαθιά αναπνοή, δε θα αφήσεις τους τοξικούς ανθρώπους να σε επηρεάσουν. Οι ορμόνες του άγχους προκαλούν καρκίνο, λένε. Ωχ, καρκίνος, τι τον θυμήθηκες τώρα. Είδες και ένα κηδειόχαρτο στον δρόμο που έκανες πως δεν το πρόσεξες- τόσο νέα… Ψυχραιμία όμως, είναι μια παράλογη σκέψη, τη διώχνεις, όπως σου είπε ο ψυχοθεραπευτής σου. Όλα καλά.

74617547_702443813611260_1676979141888442368_n

Και η μέρα συνεχίζεται με αναποδιές, τελικά την παθαίνεις την κρίση πανικού, τι ήττα! Μαλώνεις με τον σύντροφο, το σχολείο σου τηλεφωνεί ότι το μικρό σου παιδί ανέβασε πυρετό, συγκρούεσαι με το αφεντικό για την άδεια που δικαιούσαι…

Όλα καλά;

Όχι. Δεν είναι πάντα όλα καλά. Εδώ που τα λέμε ποτέ δεν είναι ΟΛΑ καλά ταυτόχρονα.

Αυτό δε σημαίνει ότι όλες αυτές οι πρακτικές (αυτοφροντίδα, βιβλία αυτοβοήθειας, άρθρα, αναπνοές, ενσυνειδητότητα, διαλογισμός, άσκηση, υγιεινή διατροφή, διαχείριση χρόνου, αισιοδοξία κτλ.) δεν πιάνουν και είναι μάταιο να τις ασκούμε. Βοηθάνε πραγματικά και βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής μας και μας προστατεύουν από πολλά μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Αυτό όμως που χρειάζεται να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε στωικά και ρεαλιστικά είναι ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη, μας σερβίρει κρίσεις, μικρές και μεγάλες, που ένα πράσινο τσάι δεν τις διαλύει με τα αντιοξειδωτικά του.

Οι πρακτικές για καλή ζωή ενισχύουν την ψυχική ανθεκτικότητα, τη δυνατότητά μας δηλαδή να κρατάμε όσο περισσότερη ψυχραιμία, ηρεμία και καθαρό μυαλό στις δύσκολες στιγμές, προστατεύοντας όσο πιο πολύ τον εαυτό μας και επιτρέποντάς του όμως παράλληλα να κλάψει, να λυγίσει, να θυμώσει, να δυσκολευτεί, να παλέψει. Και να ξανασηκωθεί.

Οι πρακτικές για καλή ζωή δεν μας δίνουν ανοσία απέναντι στις αντιξοότητες. Δεν υπάρχουν άνθρωποι φουλ στην θετικότητα, εξπέρ της ηρεμίας, που να κρατάνε τη θετικότητά τους πάντα αλώβητη.

Δεν είσαι μόνος, αν νιώθεις πως, ό,τι κι αν κάνεις, ποτέ δεν τα καταφέρνεις. Αν νιώθεις σαν το χαμστεράκι στον τροχό που τρέχει διαρκώς χωρίς να κατακτά την «καλή ζωή». Η καλή ζωή δεν είναι ένας στόχος. Δεν είναι ένα πτυχίο που θα πάρουμε και από εκεί και πέρα όλα θα είναι τέλεια. Η καλή ζωή είναι το τώρα, το εδώ, είναι ο ίδιος ο αγώνας αυτός, σαν ένα video game από εκείνα τα παλιά, που το ανθρωπάκι πηδάει γκρεμούς και λακούβες, σκαρφαλώνει τοίχους, μερικές φορές τον χτυπάνε κάτι πετραδάκια που πέφτουν από διαστημόπλοια, αλλά συνεχίζει.

Έτσι κι εμείς οι άνθρωποι, συνεχίζουμε να προχωράμε, όχι παγιδευμένοι σε έναν τροχό, αλλά περπατώντας μπροστά, προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε ό,τι μας επιφυλάσσει η κάθε μέρα. Ο σκοπός δεν είναι η τελειότητα, αλλά το ταξίδι. Ένα ταξίδι διαρκούς μάθησης, διαρκούς αυτοβελτίωσης, προσπάθειας αλλά και απόλαυσης.

Δεν ξεχνάμε να αναπνέουμε, να γευόμαστε, να κοιτάμε λίγο τριγύρω μας την ομορφιά της ζωής, να κοιτάμε στα μάτια τους ανθρώπους, να είμαστε παρόντες στη ζωή μας και όχι να έχουμε διαρκώς την προσοχή μας στραμμένη στα εμπόδια, αλλά και στο ότι είμαστε εδώ, όλοι, στον όμορφο αγώνα, άλλοτε πολύ δύσκολο, άλλοτε βατό, της ΖΩΗΣ.

Όπως λέει και ο Γιάννης Αγγελάκας, «Για νέες ήττες, για νέες συντριβές, κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία». Και σηκωνόμαστε πάλι όρθιοι και προχωράμε. Αλλά δεν ξεχνάμε να μυρίσουμε τα τριαντάφυλλα δίπλα μας.

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑