Είχα και στο χωριό μου New Year’s Resolution…

Είχα και στο χωριό μου New Year’s Resolution…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, όλοι αρχίζουμε να κάνουμε τους απολογισμούς της χρονιάς που πέρασε και να ορίζουμε τους στόχους μας για τη νέα χρονιά. Τώρα τελευταία, που όλοι μάθαμε να μιλάμε εξαιρετικά αγγλικά, το λέμε «new year’s resolution» αντί για «στοχοθεσία», το οποίο το κάνει να ακούγεται λίγο πιο διασκεδαστικό σε σχέση με την ελληνική εκδοχή, που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από δοκίμιο του Παπανούτσου. Δεν ξέρω για πόσους από εμάς είναι μια ευχάριστη διαδικασία, πάντως σε κάθε περίπτωση το να βάζεις στόχους έχει φοβερά πλεονεκτήματα. Κινητοποιεί το μυαλό σου, σε οδηγεί σε μια ειλικρινή κουβέντα με τον εαυτό σου, σου δίνει κίνητρο για τη νέα χρονιά και σε κάνει να βλέπεις τη ζωή αισιόδοξα, λίγο πριν σε πιάσει το άγχος για τα χρόνια που περνάνε και μια μικρή, χαριτωμένη κρίση πανικού για ό,τι δεν έχεις καταφέρει ως τώρα. Το ότι 9 φορές στις 10 καταλήγουμε να αποφασίζουμε κυρίως να κάνουμε δίαιτα, μην το λαμβάνετε υπόψη σας, διότι προέρχεται ξεκάθαρα από τις τύψεις που αισθανόμαστε, εξαιτίας όλων όσων χλαπακιάσαμε μέσα στις γιορτές και τώρα τα στενά μας τα παντελόνια μας καταριούνται και εμείς, ασθμαίνοντας, παλεύουμε να κουμπώσουμε το τελευταίο τους κουμπί.

Κι ενώ ξεκινάμε να βάζουμε στόχους για τη νέα χρονιά με έναν ακράτητο ενθουσιασμό, στην πορεία των 365 ημερών ελάχιστοι θυμόμαστε τι υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να καταφέρουμε, προκειμένου να γίνουμε λίγο καλύτεροι από ό,τι ήμασταν, να αλλάξουμε κάτι που μας ενοχλεί, να κόψουμε κάποια κακή συνήθεια ή να ξεκινήσουμε μια καλή. Περνάνε οι μήνες, φτάνει ο επόμενος Δεκέμβριος και τελικά, κοιτώντας πίσω, έχουμε φορτώσει τις πλάτες μας με ένα ακόμα βάρος, αυτό της αποτυχίας εκπλήρωσης των στόχων. Ακόμα μια μεγάλη μας επιτυχία! Και από εκεί ξεκινάει νέος κύκλος τύψεων που δεν μείναμε πιστοί στις αποφάσεις μας και οι στόχοι μας έμειναν (τις περισσότερες φορές) ανεκπλήρωτοι. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να μην παραπονιούνται τα στενά μας παντελόνια, αλλά σίγουρα παραπονιόμαστε εμείς. Και το παράπονο προς τον εαυτό μας είναι το χειρότερο.

Πάντως, εντελώς μεταξύ μας και μη βγει παραέξω, για να καταφέρεις αυτό το περίφημο “New Year, New Me” χρειάζονται πολύ περισσότερα από 5-10 στόχους που θα βάλουμε σε μια λίστα το πρώτο ξημέρωμα της νέας χρονιάς. Για να γίνουμε «καινούριοι» πρέπει να αποφασίσουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας από μέσα πρώτα. Και αυτό, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Άλλωστε, αν για κάτι μπορούμε να υπερηφανευόμαστε οι άνθρωποι και να καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια, αυτό είναι η σθεναρή μας αντίσταση στην αλλαγή. Στην όποια αλλαγή. Την καταδικάζουμε εξαρχής, από όπου κι αν προέρχεται, και έτσι βγαίνουμε από τη δύσκολη θέση να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας απέναντι στον εαυτό μας, στους άλλους και στον κόσμο. Δεν λέω πως δεν είναι σημαντικό να γραφτούμε στο γυμναστήριο και να πηγαίνουμε, να χάσουμε 10 κιλά, να κόψουμε το κάπνισμα, να ψάξουμε για τη δουλειά των ονείρων μας και να ταξιδέψουμε στη Λατινική Αμερική. Λέω, μόνο, πως δεν είναι αυτά που θα κάνουν τη ζωή μας ουσιαστική.

Σε καμιά περίπτωση δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι είναι για τον καθένα από εσάς ουσιαστικό. Εγώ, πάντως, είμαι παιδί του καλοκαιριού και τα παιδιά του καλοκαιριού, εκτός του ότι αντιπαθούν τους χειμώνες, τις αποφάσεις της χρονιάς τις παίρνουν τον Σεπτέμβριο που ανοίγουν και τα σχολεία. Μέχρι τότε, ελπίζω να έχω καταλάβει τι είναι αυτό που δίνει ουσία στην ζωή μου και να έχω καταφέρει να με αλλάξω προς το καλύτερο. Αν όχι, ελπίζω τουλάχιστον να έχω χάσει εκείνα τα κιλά…Εσείς; Τι ελπίζετε αλήθεια;

Καλή χρονιά, γεμάτη με ό,τι ποθεί η ψυχή σας!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑