Είσαι το άλλο μου μισό! ….μπά δεν νομίζω!

 

«Είσαι το άλλο μου μισό! ….μπά δεν νομίζω! Μα…!

Μαμούνια …εγώ είμαι ολόκληρο κοίτα μέ… μπορώ και κυλάω και πάω όπου θέλω! Αν θες να παίξεις μπαλίτσα μαζί μου μάθε να κυλάς και έτσι μισό που συνεχίζεις να μένεις δεν σε βλέπω να παίζεις!»

 

Διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο πριν λίγο καιρό για το τι συμβαίνει κατά τη γονιμοποίηση του ωαρίου από ένα σπερματοζωάριο και το ότι αντίθετο από τη συμβατική γνώση το σπερματοζωάριο που τελικά γονιμοποιεί το ωάριο δεν είναι απαραίτητα αυτό που κόβει το νήμα πρώτο!

56770721_2331086426930133_2707162210731294720_n

Η φαντασία μου κάλπασε άμεσα και o  παραπάνω διάλογος δεν άρχισε να γίνει εικόνα και μετά ταινία στην οθόνη του μυαλού μου προκαλώντας μου ακατάσχετα γέλια!

Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γίνει meme στο facebook αλλά το γλύτωσε το πολύ όμορφο μήνυμα που έχει ως διάλογος και τελικά αποφάσισα ότι ως άρθρο θα ήταν πιο χρήσιμο καθώς μου θύμισε ένα φιλικό μας ζευγάρι που προσφωνούν ο ένας τον άλλο:

«Καλώς το άλλο μου ολόκληρο!»

Θυμάμαι όταν ξεκινούσα το ταξίδι στον μαγικό κόσμο της ανθρώπινης εμπειρίας και του υποσυνείδητου νου,  πρίν από λίγα χρόνια την απάντηση μου  στην κλασσική ερώτηση: «Τι θέλεις από τη ζωή σου?»

Εγώ απαντούσα με χιούμορ: «Μπορώ να σας πω τί δεν θέλω, μετράει ως απάντηση?», αλλά οι περισσότεροι με κοιτούσαν περίεργα μέχρι που άρχισα να πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα!

Φυσικά, συχνά πυκνά γκρίνιαζα διότι προσκέλκυα όλα όσα δήλωνα ότι δεν ήθελα … έτσι είναι η ζωή, άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει… αχ αυτή η ρημάδα η τύχη!

Εμβαθύνοντας λίγο περισσότερο στις λειτουργίες του υποσυνείδητου νου, βρήκα μία απάντηση στην απορία μου έμμεσα, όταν έμαθα ότι αυτό, δεν αναγνωρίζει την άρνηση και αγαπά να δέχεται οδηγίες με κατάφαση:

«Μην σκεφτείς μία λαχταριστή πίτσα!»

είναι το ίδιο με το:

«Σκέψου μία λαχταριστή πίτσα!»

«Ίσως δίχως τις ενοχές του πρώτου… αλλά αυτό είναι μία μελλοντική ανάμνηση από άλλο άρθρο που ακόμα δεν έχει γραφτεί!»

Και λέω έμαθα έμμεσα, διότι συνδυαστικά & συνθετικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν εγώ ήξερα τι δε θέλω από τη ζωή μου, τότε θεωρητικά μεν θα μπορούσα να απέφευγα καταστάσεις που δεν θέλω (αν και πρακτικά της προσέλκυα), αλλά  όμως στον αντίποδα, δεν θα μπορούσα ποτέ να αναγνωρίσω, τί είναι αυτό που πραγματικά επιθυμώ!

Είδα τη ζωή μου σαν ένα παιχνίδι τένις, κατά το οποίο απέκρουα όσα μπαλάκια δεν ήθελα να περάσουν αλλά και από αυτά που περνούσαν, δεν είχα ιδέα τι από αυτά ήθελα και τι όχι.

«Δεν βαριέσαι, τουλάχιστον θα ελαχιστοποιήσω τη ζημιά!»

Η τέρμα παθητική αυτή στάση με συντρόφευσε για κάποια χρόνια ακόμα, όταν συνειδητοποίησα κάτι που μου άλλαξε 180 μοίρες την κοσμοπρακτική μου!

Συνειδητοποίησα, ότι αν αφήνουμε τη ζωή μας στην τύχη της, το αποτέλεσμα πάντοτε θα είναι μακρυά από αυτό που βαθιά μέσα μας θέλουμε και ας μην το ξέρουμε ακόμα! Αν λοιπόν αφήνουμε την ολοκλήρωση μας ως ψυχές στην τύχη της, έρμαιο των ορέξεων των άλλων, τότε δυστυχώς αυτοί δεν μας επιφυλάσσουν και πολλά όμορφα για εμάς πράγματα, εκτός ίσως από ένα γερό μάθημα… αν και πάλι είμαστε σε θέση να το αντιληφθούμε γιατί συνήθως τέτοια σκληρά μαθήματα  …βρίσκονται στα μπαλάκια του τένις που απωθούμε με τη ρακέτα μας… δεν μας κάνουν… δεν τα θέλουμε… και το ξέρουμε…. γιαυτό και τα γυρνάμε πίσω….μόνο που ο παίκτης που έχουμε απέναντι μας είναι ασταμάτητος και θα μας τα γυρίζει πίσω μέχρι …να τα αφήσουμε να περάσουν και να μάθουμε από αυτά…

Προσεγγίζοντας τη ζωή μας ως μισά, ψάχνοντας ένα άλλο μισό να μας ολοκληρώσει,  εμπιστεύομαστε σε κάποιον άλλο να συμπληρώσει τα κομμάτια που μας λείπουν όπως νομίζει αυτός…. και αυτό δεν είναι πάντοτε η αποτελεσματικότερη επιλογή….

Βλέπετε οι άλλοι, ερμηνεύουν τον κόσμο σύμφωνα με τις δικές τους εμπειρίες και με τα δικά τους φίλτρα, όπως και εμείς άλλωστε και θα επιχειρήσουν να συμπληρώσουν τα κενά μας, όπως εκείνοι πιστεύουν ότι είναι καλό για εμάς…και η πρόθεση τους είναι πάντοτε καλή.

Εγώ πιστεύω ότι οι άνθρωποι κατά βάθος έχουν πάντοτε καλές προθέσεις σε ότι κάνουν. Απλά κάτι που για αυτούς είναι αποδεκτό, για κάποιον άλλο δεν είναι! Η μαγική λέξη εδώ είναι: όρια!

Κάτι ολόκληρο έχει γύρω του μία σαφή στοιβάδα που το οριοθετεί και το προστατεύει! Αφήνοντας λοιπόν στον γείτονα να περιφράξει το κομμάτι της ψυχής μας που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί… αυτός θα το κάνει κατά το δοκούν…

One man’s heaven is another man’s hell…

Παρατηρήστε ένα μικρό παιδί που βλέπει τον γονιό του να κάθεται νωχελικό στον καναπέ και για να του τραβήξει την προσοχή πετάει όλα τα παιχνίδια του κάτω για να τον κάνει να χαρεί όπως και εκείνο… αλλά συνήθως καταφέρνει το αντίθετο!

Το θέμα αυτό συντριπτικά ανακύπτει μιλώντας για σχέσεις ενηλίκων, αλλά για εμενα η μεγαλύτερη σημασία του βρίσκεται στη γονεϊκότητα. Η σχέση αυτή είναι ιερή διότι, η μία πλευρά εξαρτάται από την άλλη με έναν πολύ ισχυρό δεσμό. Το παιδί συναισθηματικά, ψυχικά αλλά και νομικά είναι δεμένη με τους γονείς του. Ενώ σε μία σχέση δύο ενηλίκων και οι δύο μπορούν να αποχωρήσουν, ανα πάσα ώρα και στιγμή.

Ένας άνθρωπος ο οποίος αποφάσισε να γίνει γονέας ενώ δεν έχει ολοκληρωθεί ψυχικά, βάζει σε κίνδυνο μία ψυχή η επιβίωση της οποίας εξαρτάται από αυτόν και τα τραύματα που δημιουργούνται σε αυτή τη σχέση, καθορίζουν όλες τις μελλοντικές σχέσεις του παιδιού.

Μαγειρικά μιλώντας, η συνταγή για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου ενήλικου μέσα απο μία οικογένεια, έχει μόνο 2 υλικά: 1 ολόκληρο και 1 ολόκληρο. Το μυστικό βρίσκεται στην εκτέλεση της και στο πώς αυτά τα ολόκληρα θα ολοκληρωθούν από μόνα τους, θα συναντήσουν το ένα το άλλο, θα κάνουν μία σχέση ώριμη, η οποία θα οδηγήσει σε μία ολοκληρωμένη συμβίωση και αφού και αυτή περάσει τα απαραίτητα στάδια, τότε είναι η κατάλληλη στιγμή για το ερχομό του ή των παιδιών.

Όταν ένα παιδί έρχεται ως το επόμενο στάδιο της ολοκλήρωσης μίας σχέσης και όχι ως ένα τρόπαιο για να ζητοκραυγάσει η κοινωνία, τότε αυτό έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει ένας ολοκληρωμένος ενήλικος.

Για να συμ-πορευτούν δύο άνθρωποι χρειάζεται εξ-ορισμού να μπορούν να πορευτούν από μόνοι και ένα μισό, δεν μπορεί να το κάνει. Δύο ολόκληρες ψυχές όμως, οι οποίες όμως έχουν γεμίσει τα κενά τους μόνες τους, εκείνες για εκείνες με πολύ αγάπη, μπορούν να αν μη τι άλλο να πορευτούν μαζί και να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους η μία από την άλλη, για όσο καιρό η μία τροφοδοτείται από την άλλη όχι από εμπειρίες …αλλά από απεριόριστη αγάπη και αποδοχή για να ωριμάσει.

Όσο αυτές οι δύο συνθήκες υπάρχουν και χαρακτηρίζονται απο ανιδιοτέλεια, τόσο ο χρόνος της συμπόρευσης …θα τείνει προς το …για πάντα!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑