Τι είναι και τι φαίνεσθαι;

Τι είναι και τι φαίνεσθαι;

 

Ακόμα θυμάμαι με πόσο δέος και έκπληξη άκουσα στο πρώτο έτος ειδίκευσης στη Συστεμική Θεραπεία, να μας λένε: “Την πόρτα του γραφείου σας, θα διαβούν αυτοί που σας έχουν λιγότερο ανάγκη. Αυτοί που πραγματικά σας χρειάζονται, δεν θα έρθουν ποτέ!”

Τι σοκ! Μετά από 4 χρόνια σπουδών στη ψυχολογία και με την λαχτάρα του νεοφώτιστου ειδικευόμενου που θέλει να διαποτιστεί με γνώση και ερεθίσματα, να εκπαιδευτεί και να παιδευτεί για να βοηθήσει τους συναθρώπους του που βρίσκονται σε ανάγκη, να ακούει κάτι τέτοιο!

Αποκαρδιωτικό!

Τελικά, εγώ για ποιόν παιδεύομαι? Για ποιόν θα αφιερώσω τα επόμενα 4 χρόνια ειδίκευσης? Για τον υγιή? Για τον δυνατό? Για τον συναισθηματικά ευφυή? Για τον αρωγό της αλλαγής?

Και οι άλλοι? Οι εγκλωβισμένοι? Τι θα απογίνουν?

Δεν καταλαβαίνω, ειλικρινά! Χάνω το κίνητρο μου…!

Ας κάνω ότι δεν το άκουσα. Τουλάχιστον μέχρι να αρχίσω να καταλαβαίνω.

Και περάσαν τα 4 χρόνια, και ολοκληρώθηκε η ειδίκευση, και ακολούθησαν κι’ άλλες σπουδές! Και η κατανόηση έγινε βαθιά, πλατιά, φορές … απύθμενη!

Και η γνώση ντύθηκε με εμπειρία σμιλεμένη από 15 χειμώνες και άλλα τόσα καλοκαίρια.

Πόσοι συνάνθρωποι, πόσες ψυχές, πόσα ζευγάρια και πόσες οικογένειες ψέλισαν την επιθυμία της αλλαγής.

Πόσοι συνάνθρωποι, πόσες ψυχές, πόσα ζευγάρια και πόσες οικογένειες αφέθηκαν, εμπιστεύτηκαν, ακούμπισαν και πορεύτηκαν σε ένα ταξίδι που όμοιο του δεν είχαν ξαναζήσει.

Κάθε ψυχή και μια ιστορία, κάθε ιστορία και μια μοναδικότητα, όμως σε κάθε πρώτη συνεδρία, ένας κοινός παρονομαστής: “Την ιστορία μου να πω! Τον πόνο μου! Τα προβλήματα και τις στεναχώριες μου. Πόσο δεν μπορώ, πόσο δεν αντέχω! Βοήθεια…!”

Άνθρωποι σμιλεμένοι αιχμηρά από τη ζωή, με λυγισμένα κορμιά, με πόνο στην καρδιά, με ομίχλη στη σκέψη και μια αίσθηση ανυμπόριας, αδυναμίας, μια αίσθηση ήττας…!

Ή μήπως όχι;

Αλήθεια, “τι είναι και τι φαίνεσθαι”;

Η πρώτη συνεδρία….

Σε ακούω προσεκτικά. Ακούω τα προβλήματα σου, την αγωνία και τον πόνο σου, τον φόβο και τον θυμό σου. Σε νοιώθω, αλλά δεν σε λυπάμαι. Σε νοιώθω και σε χαίρομαι. Σε νοιώθω και σε θαυμάζω!

Όσο σε ακούω, δένομαι στο άρμα της δύναμης σου (αχ, πόση δύναμη έχεις νάξερες!). Διάβηκες την πόρτα του γραφείου μου και αυτό τα λέει όλα για σένα. Μιλάει για την ικανότητα σου να αντιληφθείς το βάσανο, μιλάει για την εσωτερική σου τόλμη και αποφασιστικότητα να το ανατρέψεις. Μιλάει για την ικανότητα σου να εμπιστευτείς τον συνάνθρωπο. Μιλάει για τη θέληση σου να επενδύσεις σε σένα.

Πόσο θαυμάζω αυτή τη πράξη αγάπης απέναντι στον εαυτό! Πόσο θαυμάζω την πίστη σου στην αλλαγή! Μια αλλαγή που μόλις έκανες, διαβαίνοντας τούτη δω την πόρτα.

Κι’ εσύ νομίζεις ότι θα φέρω εγώ την αλλαγή. Κι’ εσύ νομίζεις ότι θα είμαι εγώ η δύναμη σου. Ότι θα είμαι εγώ το φανάρι που θα φέξει τον δρόμο σου.

Κι’ όμως, εγώ σμιλεύτηκα για να γίνω ο καθρέφτης της δικής σου δύναμης. Εγώ σμιλεύτηκα για να αντανακλάσω το δικό σου φως, τη δική σου θέρμη.

Κοίταξε με καλά.

Τι βλέπεις?

Βλέπεις τον γνήσιο εαυτό σου, απαλλαγμένο από εξωτερικά φτιασίδια. Βλέπεις τις ικανότητες σου. Nαι, αυτές με τις οποίες γεννήθηκες, δικές σου είναι. Τις είχες πάντα. Κάτι σε εμπόδιζε από το να τις αγγίξεις, αλλά πάντα ήξερες ότι είναι εκεί. Πάντα το ήξερες, γι’ αυτό ήρθες.

Κοίταξε με καλά και μην θαυμάζεις τον καθρέφτη, θαύμασε το είδωλο.

Ακόμα θυμάμαι, κάθε φορά με δέος, σε κάθε νέα πρώτη συνεδρία αυτά τα λόγια, τα σοφά: “Την πόρτα του γραφείου σας, θα διαβούν αυτοί που σας έχουν λιγότερο ανάγκη. Αυτοί που πραγματικά σας χρειάζονται, δεν θα έρθουν ποτέ!”.

“Καλησπέρα σας. Καλώς ήρθατε! Τι σας έκανε να έρθετε εδώ σήμερα?”

Μια ερώτηση ρητορική…!

Μια ερώτηση με μια και μοναδική απάντηση: “H δύναμη μου!”

 

Vivian Linos

www.vivianlife.com

 

Περισσότερα άρθρα από τους guests μας εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑