Εγώ μιλάω για δύναμη…

Εγώ μιλάω για δύναμη…

Σκέφτομαι πολύ συχνά πόσους ανθρώπους συναντάμε στην πορεία της ζωής μας και πως τελικά καταλήγουμε να δενόμαστε ή να κολλάμε με κάποιους από αυτούς και με κάποιους άλλους να μας χωρίζει ατελείωτη άβυσσος. Ποιους από αυτούς γνωρίζουμε πραγματικά, ποιοι κατάφεραν να μας ανατρέψουν την πρώτη μας εντύπωση και ποιοι μας απογοήτευσαν τόσο στην πορεία της σχέσης μας μαζί τους, που τώρα μπορεί να τους συναντήσουμε στο δρόμο και να αλλάξουμε πεζοδρόμιο. Τι είναι αυτό που μας δένει με κάποιους και τι είναι αυτό που μας κάνει να απομακρυνόμαστε με ταχύτητα φωτός από άλλους;

Στους εκατοντάδες ανθρώπους που συναντάμε στη ζωή μας υπάρχουν πάντα εκείνοι που τους «χαιρόμαστε». Το χρησιμοποιούμε συχνά το ρήμα για εκείνους τους φίλους ή τους γνωστούς μας που «μένουνε πάντα παιδιά», που «δεν τα παίρνουν όλα πολύ στα σοβαρά», που είναι «η ψυχή της παρέας», που είναι «ζαμανφού». Συνήθως, έχουμε την τάση να τους δικαιολογούμε για την όποια συμπεριφορά τους, χρησιμοποιώντας όλα τα παραπάνω ως επιχειρήματα, αφαιρώντας έτσι και το βάρος της ευθύνης τους και θεωρώντας τους «αδύναμους» θα τους υπερασπιστούμε κιόλας αν κάποιος διανοηθεί να τους φέρει σε δύσκολη θέση.

Στον αντίποδα, υπάρχουν στη ζωή μας κι εκείνοι που δεν τους χρωστάμε καμία δικαιολογία. Είναι πάντα υπεύθυνοι για την συμπεριφορά τους, δεν δικαιούνται να έχουν μια κακή μέρα, είναι συνεπείς, δεν τολμούν να μας απογοητεύσουν. Είναι αυτοί που θα κανονίσουν το λογαριασμό, θα οργανώσουν την εκδρομή, θα διανύσουν χιλιόμετρα αν το χρειαστείς, αλλά θα πληρώσουν και τη νύφη όταν έρθει η ώρα, ως οι «δυνατοί» της παρέας. Αυτοί, φυσικά και θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, όταν ζορίσουν τα πράγματα και πιθανότατα θα επωμιστούν τον ρόλο του φταίχτη. Γιατί, είπαμε, δεν τους χρωστάμε καμία δικαιολογία.

            Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία, θα έχετε νιώσει πολλές φορές πως δεν υπάρχει κανείς να σας υπερασπιστεί την ώρα που νιώθετε εκτεθειμένοι ή ευάλωτοι. Ίσως, κάποιες φορές να έχετε και την εντύπωση ότι σας περίμεναν στη γωνία για να σας ορμήσουν στο πρώτο σας στραβοπάτημα. Πιθανότατα, έχετε δίκιο. Είτε γιατί σας θεωρούν δυνατό αντίπαλο, είτε γιατί ανήκετε στους «δυνατούς» γενικά και κυρίως γιατί εσείς «δεν έχετε ανάγκη» κι αυτό είναι κάτι που θα το ακούσετε πολλές φορές. Είναι αυτονόητο πως θα σας το πουν ως κομπλιμέντο, θαυμάζοντας τη δύναμή σας, αλλά στ’ αλήθεια είναι κομπλιμέντο;

            Αν γύρω σας έχετε πολλούς από αυτούς τους «δυνατούς», σκεφτείτε για μια στιγμή αν τους υπερασπιστήκατε ποτέ. Ακόμα κι αν δεν είχαν δίκιο. Σκεφτείτε αν τους υπερασπιστήκατε μόνο και μόνο γιατί καταλάβατε πως το χρειάζονταν. Μη γελιέστε, όλοι το χρειάζονται, ακόμα κι αν δεν το παραδεχτούν ποτέ.

            Εσείς πόσο δυνατοί νιώθετε σήμερα;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑