Εφηβεία – Μια ευκαιρία ζωής!

“Δύσκολη η εφηβεία! ”

Ακούγεται πολύ συχνά από γονείς:

  • Δεν ξέρω πώς να τον αντιμετωπίσω…
  • Δεν τολμάω να της μιλήσω…
  • Όλο νεύρα είναι…
  • Μόνο με τους φίλους θέλει να βρίσκεται…
  • Δεν κάθεται καθόλου στο σπίτι να μιλήσουμε…

 

Και τα τελευταία χρόνια, ακόμα και για παιδιά 10 – 11 χρονών:

  • Έχει μπει στην προεφηβεία και καταλαβαίνετε…

 

Εφηβεία λοιπόν, προεφηβεία, περίοδος αγωνίας για τους περισσότερους γονείς, μιας και δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές στα παιδιά τους.

 

Κάποιοι φέρνουν στη μνήμη τους δικές τους συμπεριφορές αυτής της περιόδου και είτε κουνούν το κεφάλι ενοχικά, είτε γελούν λέγοντας ‘ Κι εγώ τα ίδια και χειρότερα έκανα στους δικούς μου τότε ‘. Σίγουρα όμως, νοιώθουν τουλάχιστον άβολα να είναι τώρα στη θέση του γονιού.

 

Κι όσο τα παιδιά αγωνίζονται να κάνουν βήματα για να ανεξαρτητοποιηθούν και να αποκοπούν σιγά σιγά από τον ομφάλιο λώρο, που είναι μια υγιής διαδικασία ανάπτυξης, τόσο οι γονείς αρχίζουν και πιέζουν.

 

  • Πρέπει να είσαι άριστος μαθητής!
  • Πρέπει να ξέρεις άπταιστα τουλάχιστον δύο ξένες γλώσσες!
  • Πρέπει να ξέρεις μουσική, χορό, να μάθεις τέννις, μπάσκετ, ένα άθλημα οπωσδήποτε!
  • Πρέπει να έχεις αυτοπεποίθηση!
  • Πρέπει να είσαι υπεύθυνος!
  • Πρέπει να έχεις τάξη στα πράγματα σου!
  • Πρέπει να έχεις μεγάλα όνειρα!
  • Βάλε στόχους!
  • Βάλε πρόγραμμα!
  • Μην ενεργείς παρορμητικά!
  • Έχεις δυνατότητες να περάσεις στην καλύτερη σχολή!
  • Γιατί πήρες 18, αφού μπορείς να είσαι στο 20!

Κι όλο πιο πολύ απομακρύνονται οι έφηβοι…

 

Η εφηβεία είναι μία περίοδος ανάπτυξης για τα παιδιά .

Έχουμε όμως σκεφτεί, οτι είναι μια πολύ σημαντική περίοδος ανάπτυξης για τους γονείς;

 

Ο γονιός καλείται να επαναξιολογήσει όλα όσα θεωρεί δεδομένα μέχρις εκείνη τη στιγμή.  Τις πεποιθήσεις του, τις απόψεις του, τα κεκτημένα του, τις ιδεολογίες του, τις συνήθειες του.

Είναι πραγματικά επιλογή του όλα όσα πιστεύει και ακολουθεί;

Είναι δικές του οι αρχές πάνω στις οποίες έχει στηρίξει τη ζωή του ή απλά ακολούθησε τις εντολές της πατρικής οικογένειας από συνήθεια ή παράδοση;

 

Υλοποίησε τα εφηβικά του όνειρα ή συμβιβάστηκε με κάτι λογικό ή βολικό;

Αγωνίστηκε για τα πιστεύω του;

Αξιοποίησε τις ικανότητες και τη δύναμη του για να κατακτήσει κορυφές ή τα παράτησε στην πρώτη δυσκολία;

 

Η περίοδος της εφηβείας  σείει συθέμελα το γονιό.

Ο  έφηβος που κρύβει μέσα του, του ζητά να του δώσει λογαριασμό. Για τη ζωή που δεν έζησε, για τα όνειρα που βιάστηκε να κρύψει, για τις επαναστάσεις που δεν έκανε.

Λογαριασμό για την προδοσία, γιατί άλλα είχε υποσχεθεί στον εαυτό του τότε…

 

Πονά αυτό. Πολύ.

Και γίνεται φόβος. Μήπως κάνει και το παιδί του τα ίδια λάθη.

Και δε θέλει να περάσει κι εκείνο τον ίδιο πόνο.

Γι αυτό το λόγο αρχίζει να το πιέζει. Για να το προλάβει όσο το δυνατόν νωρίτερα.

 

Αυτό είναι ίσως το πιο κομβικό σημείο στη ζωή ενός γονιού.

Το σημείο που, αντί να εστιαστεί στο τι κάνει το παιδί του, οφείλει να εστιαστεί στο τι κάνει ο ίδιος. Τι πρότυπο ενήλικα είναι.

 

Καλείται τώρα ο γονιός να  ΔΕΙΞΕΙ  το δρόμο ο ίδιος.

 

Να γίνει Ο ΓΟΝΙΟΣ,  όλα αυτά  που ζητά από το παιδί.

Γιατί το παιδί μαθαίνει μόνο από το βίωμα και το παράδειγμα.

 

Ο έφηβος χρειάζεται το γονιό οδηγό του.

Ζητά να του πιάσει το χέρι και να κάνουν μαζί τα πρώτα βήματα πάλι.

Βήματα στη ζωή, σε μια διαφορετική πραγματικότητα που θα κληθεί  να ζήσει και να αντιμετωπίσει μόνο του σε λίγο χρόνο – κι αυτό ίσως του είναι τρομακτικό.

 

Ζητά να του μάθει πάλι πώς να σηκώνεται όταν πέφτει.

Πώς να ισορροπεί. Πώς να διαπραγματεύεται. Πώς να προστατεύει τον εαυτό του. Πώς να εμπιστεύεται. Πώς να διεκδικεί. Πώς να χαίρεται.

 

Η εφηβεία, είναι για το γονιό ένα γερό εσωτερικό ξεκαθάρισμα.  Και ένα άνοιγμα στην αγάπη, στη συγγνώμη και στην αποδοχή.

 

Πρώτα απ’ όλα, για τον εαυτό του και τις μέχρι τώρα επιλογές του, ώστε να μπορέσει ελεύθερος κι απαλλαγμένος από ενοχές και πικρίες να κάνει νέα όνειρα ή να δώσει πνοή σε στόχους που ξεχάστηκαν μέσα στην καθημερινότητα και στη συνήθεια.

 

Τα παιδιά διψούν πάντα για κατανόηση, αποδοχή και εμπιστοσύνη από τους γονείς τους. Σε ό,τι ηλικία κι αν βρίσκονται, μέχρι τα βαθιά τους γεράματα, για όσο ζει ο γονιός.

Και δε θα πάψουν να κάνουν όλο και πιο δυνατές προκλήσεις μέχρι να εισακουστούν.

 

Ευγνωμονείτε τους εφήβους σας!

 

Είναι εδώ για να σας δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία ζωής και ανασυγκρότησης.

Είναι εδώ για να σας δώσουν το χέρι και να πορευτείτε μαζί στον κόσμο των ενηλίκων.

Είναι εδώ για να σας μάθουν τι σημαίνει Αγαπώ, Εμπιστεύομαι, Συγχωρώ.

 

Είναι εδώ για να πείτε δυνατά: «Σε αγαπώ και σε εμπιστεύομαι!»

Πρώτα στον εαυτό σας και μετά στο παιδί σας.

Δυο πολύτιμες λέξεις που θα το συνοδεύουν και θα το προστατεύουν πάντα, σε όποιο Σύμπαν κι αν βρίσκεστε!

 

Περισσότερα άρθρα από την Έλενα Μεταξά Καλοφώνου, εδώ:

(Photo by Craig Whitehead on Unsplash)

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: