Παιδιά της εικονικής πραγματικότητας

Συγκλονιστήκαμε, αφορίσαμε, κατακεραυνώσαμε, στείλαμε τους δράστες στο πυρ το εξώτερο. "Στην κρεμάλα! Αυτό τους χρειάζεται!" Έκλαψε η ψυχή μας για τον άδικο χαμό της Ελένης. Σήμερα θα είχε τη γιορτή της και το σπίτι της θα ήταν γεμάτο χαρά και γέλια. Το μαύρο πέπλο της απόγνωσης και της αβάσταχτης απώλειας βουβό τώρα, σκεπάζει βαρύ την... Continue Reading →

Παιδιά της εικονικής πραγματικότητας.

Συγκλονιστήκαμε, αφορίσαμε, κατακεραυνώσαμε, στείλαμε τους δράστες στο πυρ το εξώτερο. "Στην κρεμάλα! Αυτό τους χρειάζεται!" Έκλαψε η ψυχή μας για τον άδικο χαμό της Ελένης. Σήμερα θα είχε τη γιορτή της και το σπίτι της θα ήταν γεμάτο χαρά και γέλια. Το βουβό μαύρο πέπλο της απόγνωσης και της αβάσταχτης απώλειας, σκεπάζει τώρα βαρύ την... Continue Reading →

Η γιορτή, είναι της μητέρας.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που με παραξένευαν από μικρό παιδί. Τη μητέρα μου τη λάτρευα και τη θαύμαζα κι εγώ και όλα τα μέλη της οικογένειας. Απορούσα όμως, γιατί γιορτάζαμε μόνο τη μαμά και όχι το μπαμπά; Αφού και οι δύο εργάζονταν όλη μέρα και έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό στην οικογένεια τους, ήταν και οι... Continue Reading →

Μη φοβάσαι το μετά. Ανάστησε το!

Ζώντας μέσα στον πυρήνα της παγκόσμιας καραντίνας, ακούμε όλους να ασχολούνται με το τι θα γίνει μετά. Οι ειδικοί, ο καθένας στον τομέα του,  καταθέτουν τους δικούς του φόβους ως επιστήμονες. Τρόμος πλανάται πάνω από την Υφήλιο, για συνέπειες που δε μπορούμε ούτε να φανταστούμε, όπως μας λένε. Είναι τότε, που ακούω μέσα μου φωνές.... Continue Reading →

Γονιός. Νικητής. Θεός.

Αγαπημένε γονιέ, Αυτή τη φορά γράφω σε σένα, για να σου πω ότι αυτή η χρονική στιγμή στη ζωή του παιδιού σου είναι πολύ πολύ σημαντική, για πολλούς λόγους. Κι απευθύνομαι σε σένα, γιατί είναι η πρώτη φορά που είσαι ο μόνος ενήλικας που βρίσκεται δίπλα του. Σε μια πραγματικότητα που ούτε εσύ, ούτε το... Continue Reading →

“Να. Eδώ. Τα ίδια…”

Θυμάσαι; Σου τηλεφωνούσαν για να ρωτήσουν τι κάνεις και τους έλεγες "Τι να κάνω; Να. Εδώ. Τα ίδια..."  Άδικα προσπαθούσα να σε κάνω να καταλάβεις πόσο σπουδαία είναι τα ίδια. Πόσο  σημαντικό είναι να έχεις τη συνηθισμένη σου καθημερινότητα χωρίς να την ταράζει κάτι, χωρίς να την αναστατώνει μία ανατροπή. Δεν καταλάβαινες. Περίμενες άλλοι να... Continue Reading →

Με γόβες και κόκκινο κραγιόν!

Α, όχι αγάπη μου! Δε θα κάθομαι με τις παντόφλες και τις φόρμες όλη μέρα! Πέμπτη μέρα μέσα στο σπίτι και πετάχτηκα από τη θέση μου σαν να αφυπνίστηκα από λήθαργο. Πέντε μέρες με παντόφλες και φόρμες. Είναι δυνατόν; Δηλαδή όταν θα βγούμε μετά από δύο τρεις μήνες πώς θα είμαστε;  Θα συναντιώμαστε στο δρόμο... Continue Reading →

Τέλος χρόνου;

Για θυμήσου. Ήμασταν μια χαρά. Γλεντούσαμε, ξοδεύαμε, κάναμε διακοπές σε εξωτικά μέρη, παίρναμε δάνεια, ικανοποιούσαμε τις όποιες επιθυμίες και ανάγκες μας. Ψωνίζαμε από πανάκριβα καταστήματα, αποκτήσαμε εντυπωσιακά σπίτια και το αυτοκίνητο των ονείρων μας. Κάτι μας έτρωγε όμως. Ακόμα δεν ήμασταν χαρούμενοι.  Ήταν κι ο άλλος, βλέπεις, που είχε μεγαλύτερο σπίτι απο το δικό μας,... Continue Reading →

Φόβος στην Eποχή του Υδροχόου

" Ο φόβος δεν απομακρύνει από μας το θάνατο, απομακρύνει τη ζωή " - Ναγκίμ Μαχφούζ " Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος. " - Φραγκλίνος Ρούζβελτ Έτσι είπαν οι σοφοί. Μα εμείς κλείνουμε τα αυτιά μας. Λέμε πως αυτοί δεν έζησαν σε τέτοιες εποχές. Πως η ζωή τους... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑