Που πάνε οι αγκαλιές όταν χάνονται;

Που πάνε οι αγκαλιές όταν χάνονται;   Που παν’ αλήθεια οι αγκαλιές άμα χαθούν; Αν άλλη αγκαλιά δεν βρουν; Περιπλανώνται άραγε μονάχες; Λες να πηγαίνουν στα βουνά, ή μήπως παν΄ στ’ αστέρια; Φοβούνται να ‘ναι μοναχές; Μαζεύουνε τα χέρια; Κάθονται κάπου όλες μαζί, λεν’ τα προβλήματα τους; Και περιμένουν ποιόν και τι; Πώς νιώθουν στην... Continue Reading →

Το προζύμι και η σοφία του

    Έχετε δοκιμάσει ποτέ να φτιάξετε φυσικό προζύμι; Όχι, δεν θα ξεκινήσω να γράφω συνταγές, αλλά αν δεν έχετε φτιάξει ποτέ, σας το προτείνω. Ακόμα κι αν δεν έχετε σκοπό να ζυμώσετε τίποτα, ποτέ, θα πάρετε αρκετές πληροφορίες για τον εαυτό σας. Αναρωτιέστε πώς; Έχουμε και λέμε. Το να δοκιμάσετε να φτιάξετε από την... Continue Reading →

Προσοχή: Λακκούβες

Προσοχή: Λακκούβες Ζούμε σε μια εποχή που τα περισσότερα πράγματα θέλουμε να τα κάνουμε γρήγορα. Να αδυνατίσουμε γρήγορα, να γυμναστούμε και να δούμε γρήγορα αποτελέσματα, να πάμε σε ταχύρρυθμα σεμινάρια για να μάθουμε αυτό που θέλουμε σε λίγο χρόνο, γρήγορα να γίνουμε επιτυχημένοι και γνωστοί. Όλα γρήγορα. Με αυτό το δεδομένο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι... Continue Reading →

Ο σκαντζόχοιρος πάει στο φεγγάρι

  Το παραμύθι αυτό γεννήθηκε μέσα από το σεμινάριο συγγραφής Αλάτι. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην κυρία Γιώτα Κοτσαύτη.   Ο σκαντζόχοιρος πάει στο φεγγάρι Μία φορά και μέχρι τώρα Κάπου μακριά, σ’ άγνωστη χώρα Ζούσε ‘να σκαντζοχοιράκι Που ‘χε ένα μηχανάκι.   Βόλτες έκανε όλη μέρα, Απ’ την άκρη μέχρι πέρα Στον αγρό και στα λιβάδια... Continue Reading →

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη για το 2019

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη. Ξέρω ότι συνήθως έτσι αρχίζουν όλα τα γράμματα προς εσένα, όμως εγώ να το ξέρεις, το εννοώ. Είσαι από τους αγαπημένους στη ζωή μου. Έχω πολλούς λόγους που σε αγαπάω, και έναν πολύ μεγάλο που θα σου πω στη συνέχεια. Εσύ βέβαια ίσως νομίζεις ότι σε αγαπάω γιατί φέρνεις δώρα, ή... Continue Reading →

Τα σιωπηλά σ’ αγαπώ

Τα σιωπηλά σ’ αγαπώ   Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα σ’ αγαπώ. Όμορφο και τρυφερό, γελαστό και ταπεινό.   Ζούσε μέσα σε καρδιές και σε μαγικές ματιές. Σε τετράδια, σε βιβλία, και σε χίλια δυο σημεία. Σε τραγούδια και σε στίχους, σε συνθήματα στους τοίχους.   Χαρά κι αγάπη μοίραζε, ποτέ του δεν... Continue Reading →

Μια στιγμή γύρω απ’ τον ήλιο

Όποια και όποιος έχει γενέθλια σήμερα να σηκώσει το χέρι του! Εγώ! Εγώ! Ναι, έχω γενέθλια σήμερα και γιορτάζω. Όχιιιιι μην πάει ο νους σας στα συνηθισμένα. Δεν προσθέτω κεράκια με αριθμούς στην τούρτα μου, γιατί κάποια στιγμή αποφάσισα να σταματήσω τον χρόνο. Χρόνια τώρα δεν λένε οι επιστήμονες ότι ο χρόνος είναι μια κατασκευή;... Continue Reading →

Συγνώμη παιδί μου

"Με όποια αφορμή και αν ξεκινήσει κάποιος ψυχοθεραπεία, πολλές φορές τα θέματα που διαπραγματεύεται, γυρνούν, ή και συνδέονται με κάποιο τρόπο, με την σχέση που είχε, ή έχει με τους γονείς του. Άλλες φορές η σχέση αυτή είναι το κεντρικό θέμα των συνεδριών, καθώς είναι τόσο σημαντική στην ζωή μας. ο στόχος πάντα είναι η... Continue Reading →

Πριν το τέλος…

Πριν το τέλος… Στις αρχές αυτού του χρόνου, η Έλενα Μεταξά Καλοφώνου , έγραψε το άρθρο της για το decluttering. Ομολογώ ότι η έννοια του death decluttering με εντυπωσίασε. Θεώρησα και θεωρώ πολύ σημαντικό, το να τακτοποιεί κάποιος τον χώρο του, τις εκκρεμότητες, τις ανοιχτές του υποθέσεις, πριν το μοιραίο γεγονός του θανάτου. Μάλιστα το... Continue Reading →

Τόσα καλοκαίρια…

 «Θα μου λείψουν όσα κάναμε παρέα…» Έτσι άκουσα να λέει ένα πιτσιρίκι στους γονείς του, καθώς μάζευαν τα πράγματά τους. Οι διακοπές είχαν τελειώσει… Το μυαλό μου άρχισε να ταξιδεύει. Μα τι θα γίνει το υπόλοιπο καλοκαίρι; Θα ακολουθήσει το πρόγραμμα του χειμώνα; Δεν γίνεται. Σχολεία, φροντιστήρια έχουν κλείσει. Διαβάσματα τέλος. Τι γίνεται αυτός ο... Continue Reading →

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη;

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη; Part II... Διαβάστε το Part I εδώ!   Έχει περάσει καιρός. Η ζωή στο δάσος μοιάζει να μην αλλάζει. Ψέμα. Τα πάντα έχουν αλλάξει. Δεν φαίνεται, όμως το νιώθω...και αυτό είναι λίγο τρομακτικό. Οι πυγολαμπίδες φίλες μου είναι πάντα εδώ. Προσθέτουν φως στα σκοτάδια μου, αλλά και... Continue Reading →

Πυγολαμπίδες

Ο Μίλτος Πασχαλίδης λέει στις "Περσείδες" "Στο μπράτσο η μέρα χάραξε με πείσμα κι αντοχή δυο κρίνα φεγγαρόλουστα που φύτρωσαν στην πέτρα μη μου ζητάς να σ' αρνηθώ, ζωή μου και πληγή, μέχρι να μου τελειώσουνε τα βέλη στη φαρέτρα." Και αναρωτιέμαι... Τι γίνεται όταν τελειώνουν τα βέλη? Που πάει η αγάπη?   Δάσος…νεράιδες…αμαζόνες…πυγολαμπίδες. https://youtu.be/gLsLE-ry6No... Continue Reading →

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν…

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν. Αυτό το άρθρο στόχο έχει να μεταδώσει αγάπη, όποιο Θεό και αν πιστεύει καθένας. Οι άνθρωποι, όσο πίσω πάει η ιστορία, πάντα πίστευαν σε κάποιο Θεό. Αυτή η ανάγκη να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μας, που έχει φτιάξει τον κόσμο, που έχει παντοδυναμία και σοφία, υπήρχε και θα υπάρχει πιθανόν για... Continue Reading →

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα απ’ την πρίζα

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα  απ’ την πρίζα «Εγώ μονάχα εγώ υπάρχω φωνάζει ο νους. Όξω από μενα τίποτα δεν υπάρχει» Ασκητική, Καζαντζάκης.   Ο Καζαντζάκης στην Ασκητική το λέει τόσο καθαρά και δυνατά που σχεδόν τρομάζεις όταν το διαβάζεις. Αρχίζεις να σκέφτεσαι, «σιγά, δεν ισχύει αυτό. Εγώ έχω και επιθυμίες και ανάγκες και συναισθήματα. Δεν... Continue Reading →

Τα ρούχα στην ντουλάπα …

Δυο φορές μέσα στην χρονιά, όταν αλλάζω τα ρούχα στην ντουλάπα, αναμετριέμαι με τον χρόνο και τον εαυτό μου...

Εγώ τα κατάφερα. Δυνάμωσα!

Εγώ τα κατάφερα. Δυνάμωσα! Άκουσα πολλές φορές την φράση «πρέπει να δυναμώσεις». Και πάντα όταν ήμουν δύσκολα. Και εγώ αναρωτιόμουν. Γιατί? Και για ποιόν? Και πώς? Να είμαι δυνατή γιατί? Δεν επιτρέπεται εγώ να έχω αδυναμίες? Να είμαι δυνατή για ποιόν? Για αυτούς που δεν αντέχουν τις αδυναμίες μου? Να είμαι δυνατή πώς? Δεν ήταν... Continue Reading →

Η ψυχοθεραπεία σαν το ουράνιο τόξο!

Η ψυχοθεραπεία σαν το ουράνιο τόξο! Κάποιες φορές κοιμάμαι βαμμένη. Όχι, δεν βαριέμαι να ξεβαφτώ. Απλά δεν θέλω. Μου αρέσει τόσο πολύ αυτό που βλέπω εκείνη την ώρα που θέλω να το κρατήσω. Μου αρέσει η ομορφιά που φαίνεται, η λάμψη που υπάρχει, η γαλήνη που καθρεφτίζεται, η χαρά που χαμογελάει, αλλά και η θλίψη... Continue Reading →

Δεσμεύομαι …να μην δεσμεύομαι…

Δεσμεύομαι…να μην δεσμεύομαι... Δέσμευση. Δύσκολη λέξη για πολλούς ανθρώπους. Μια έννοια που ορίζεται ως η ανάληψη μιας νομικής, ή ηθικής υποχρέωσης και ο περιορισμός που προκύπτει. Μια λέξη που συνειρμικά μας φέρνει στο μυαλό, άλλες παρόμοιες, στενές έννοιες, όπως υποχρέωση, περιορισμός, δεσμά, αιχμαλωσία. Και που στη συνέχεια μας ξυπνά συναισθήματα βαριά και δύσκολα, ακόμα και... Continue Reading →

…χωρίς επιστροφή…

...χωρίς επιστροφή...   «Πάω πίσω λοιπόν στην μαμά μου, Στην κάμαρα μου την παιδική Μήπως βρω τον χρυσό πρίγκιπα μου Που τον εψαχνω εδώ και μια ζωή…»   Αυτό το τραγούδι το ήξερα. Και τους στίχους ήξερα. Όμως τον τελευταίο μήνα τους  ακούω συνέχεια στ’ αυτιά μου… Όχι κατά τύχη, ούτε επειδή κόλλησε το play... Continue Reading →

Μονάδες μέτρησης της ζωής…

Μονάδες μέτρησης της ζωής… Από μικρή με γοήτευε η έννοια και η φιλοσοφία των μαθηματικών. Δεν ξέρω αν τα γήινα μαθηματικά είναι μια κατασκευή. Εμένα με συναρπάζουν σε ένα ευρύτερο και πιο μεταφυσικό επίπεδο. Κυρίως ότι όλα μπορούν να αποτυπωθούν με ένα μαθηματικό τύπο. Η ταχύτητα, η συχνότητα του φωτός, των χρωμάτων, η κίνηση των... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑