Διαγενεϊκο Bullying: Κάνε αυτό που λέω και όχι αυτό που κάνω…

«…do as I say not as I do…»

Αγαπώ αυτόν τον στίχο των Metallica. Με καθόρισε και με συντροφεύει σχεδόν από την εφηβεία μου και πιστεύω ότι με πολλή-πολλή προσοχή, θα βρούμε το βαθύτερο του νόημα πίσω από κάθε  προβληματική σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές

Από την περίοδο της εφηβείας μου κιόλας, άρχισα να παρατηρώ ότι στους περισσότερους ανθρώπους, υπήρχε μία απόσταση ανάμεσα σε αυτό που έλεγαν ότι κάνουν και σε αυτό που κάνουν.

Σε επίπεδο παρατήρησης και τρόπου ζωής ήταν και είναι οκ. Όμως όταν αυτό ερχόταν στο πλαίσιο του συμβουλεύω ή προτείνω σε άλλους ανθρώπους εναλλακτικές και δράσεις, κτυπούσε μέσα μου έντονα ένα καμπανάκι!

Ως νέος άνθρωπος, το έζησα πολύ έντονα αυτό με μεγαλύτερης ηλικίας άτομα και στις παγιωμένες απόψεις τους για τα διάφορα θέματα και κυρίως για το ποιες είναι εκείνες οι συμπεριφορές που τους έκανα να αριστεύσουν!

Η παρατήρηση αυτή με συντρόφευσε πολλά χρόνια και κάποιες φορές ήταν μεγάλο βάρος για εμένα, προκαλώντας μου απογοήτευση και πολλές φορές έφερε στα χείλη μου τη λέξη «προδοσία» και την πικρή γεύση που τη συνοδεύει. Αυτές οι εμπειρίες ήταν όμως για εμένα εξελικτικές παρά τη δυσάρεστη τότε γεύση τους και με ώθησαν σε ένα προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας, ένας σταθμός του οποίου είναι και το Sensory-Explorer Blog!

Το άρθρο της Έρσης για την κουρελιασμένη έννοια του σεβασμού , έβαλε στο μυαλό μου κάποια πράγματα σε τάξη σχετικά με ένα μείζον θέμα για εμένα. Ποιο είναι αυτό το θέμα? Θα το ονομάσω με τον πιασάρικο τίτλο Διαγενεϊκό Bullying έχοντας πλήρη συνείδηση του βάρους της τελευταίας λέξης.

Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτή την βαριά λέξη συνειδητά, διότι γίνεται πολύς ντόρος για τις πιο εμφανείς μορφές αυτής της μάστιγας, ενώ κάποιες άλλες  πολύ σοβαρές αντιμετωπίζονται με αβάσταχτη ελαφρότητα και μάλιστα επαινούνται κιόλας ως «το σωστό & το πρέπον…»

Το Bullying χρειάζεται δύο ή περισσότερες πλευρές για να εκδηλωθεί. Το θύμα, τον θύτη και όσους το αντιλαμβάνονται να συμβαίνει και αδιαφορούν. Ναι και το θύμα συμμετέχει σε αυτό κατά την άποψή μου.

Ήθελα πολλά χρόνια να γράψω για αυτόν τον ιδιαίτερο τύπο bullying που κατά κόρον δέχονται οι νεότερες γενιές από τις παλαιότερες, αλλά δεν μπορούσα να αποφασίσω από που να ξεκινήσω το ξετύλιγμα του κουβαριού. Είναι το «θύμα» που υπομένει ή αντιδρά , αλλά δεν επιλέγει να φροντίσει την ψυχική του υγεία και να «αλλάξει», αλλάζοντας και την αντίληψη για αυτές τις συμπεριφορές σε κάτι πιο λειτουργικό για το ίδιο? Είναι ο «θύτης» που επιλέγει να ξεσπά βίαια ή χειριστικά στους άλλους, αντί να αναρωτηθεί γιατί και ζητήσει βοήθεια? Είναι ο λοιποί πχ η κοινωνία, η οικογένεια κλπ, που παρατηρούν και είτε επιλέγουν να προστατεύσουν ή να σωφρονίσουν,  αντί να εκπαιδεύσουν και να αναπτύξουν?

Κατά την άποψη μου είναι όλοι μαζί!

Πιστεύω ότι κοιτάζοντας εις βάθος και αναδεικνύοντας αυτόν το τύπο των συμπεριφορών, η κοινωνία μας θα έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει καλύτερο μέλλον. Καλή  η παράδοση και η εμπειρία,  αλλά για διαβάστε αυτή την τροφή για σκέψη όσοι  και όσες ορκίζεστε σε αυτά και θυμηθείτε ότι η ζωή κινείται σε σπείρες και όχι σε κύκλους!

Ως προσωπικότητα έχω δύο χαρακτηριστικά που πολλές φορές τραβούν την προσοχή.

  1. αμφισβητώ δημιουργικά τους πάντες και τα πάντα & με ελκύουν τα μεθυστικά αρώματα της καινοτομίας, του νέου,
  2. είμαι πολύ σκεπτικός με την πεπατημένη γιατί συνήθως εκτός τέτοια είναι και τσαλαπατημένη και παγιωμένη.

Έχοντας περάσει σχεδόν όλη μου την ζωή σε μια οικογενειακή επιχείρηση, όπου τα όρια οικογένειας και δουλειάς είναι σχεδόν ανύπαρκτα, ξέρω ότι η φανέλα για την συνέχιση της είναι πολύ βαριά.

Το συμπεριφορικό μοτίβο αυτό φυσικά δεν είναι μόνο σε επαγγελματικό πλαίσιο, αλλά είναι παρόν και στην οικογένεια. Είναι χαρακτηριστικό και των πατριαρχικών και των μητριαρχικών κοινωνιών. Για την ακρίβεια πιστεύω ότι είναι χαρακτηριστική συμπεριφορά κοινωνιών και ομάδων που εστιάζουν στην ιεραρχία βάση παραγόντων όπως η ηλικία, η παλαιότητα  και αυτό που κάποιοι ονομάζουν εμπειρία, ενώ σε περίοπτη θέση στον αξιακό του κώδικα βρίσκεται η πειθαρχία και ο σεβασμός ως προέκταση αυτής.

Αναγνωρίζετε το κοινό χαρακτηριστικό όλων των λέξεων που έβαλα με bold?

Ας το πάρει το ποτάμι… είναι ταμπέλες… ανούσιες κυρίως λέξεις «παγωμένες» στο χρόνο, δίχως πληροφορίες για το πως! Ο Χάρτης δεν είναι η Επικράτεια, και όπως ένα άγαλμα δεν είναι αυτός που απεικονίζει, έτσι και ταμπέλα, μία ταυτότητα, ένα ουσιαστικό παίρνουν το νόημα τους από τις συμπεριφορές που ο κάθε ένας άνθρωπος τους  αποδίδει….

Ο σεβασμός είναι κάτι αρνητικό??? Ναι, φυσικά θα μπορούσε να είναι… αν δεν συνοδεύεται από αυτο-σεβασμό και συνδέεται με χαρακτηριστικά όπως η ηλικία και η παλαιότητα.

Η εμπειρία είναι κάτι αρνητικό??? Ναι, φυσικά θα μπορούσε να είναι… αν εξαντλείται σε μία χούφτα παγιωμένων απόψεων οι οποίες γίνεται προσπάθεια να φορεθούν σε κάθε μα κάθε περίσταση. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην εμπειρία και το απόσταγμα αυτής…. θα τη δούμε παρακάτω!

Η ηλικία και η παλαιότητα είναι αρνητικά??? Ναι, φυσικά θα μπορούσαν να είναι… θυμηθείτε ότι το κρασί μπορεί να ωριμάσει αλλά μπορεί και να χαλάσει με το άγγιγμα του χρόνου και ίδιο και το κρέας μπορεί να ωριμάσει, αλλά και να υποβαθμιστεί. Όλα είναι θέμα αρχικής ποιότητας του υλικού και κατάλληλων συνθηκών. Κάποιοι ότι και τα δύο αυτά, χρειάζονται αγάπη για να ωριμάσουν? Μήπως και οι άνθρωποι το ίδιο?

Ίσως για καποιους όλα τα παραπάνω να ακούγονται υπερβολικά, να σας φαίνονται ότι έχουν αρνητική χροιά και να σας αφήνουν μία περίεργη γεύση… αν αυτό συμβαίνει τότε το παραπάνω κείμενο ήταν απολύτως πετυχημένο διότι αυτός ήταν ο στόχος του…

Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε για την ισορροπία ως ένα συστατικό της ζωής!

 …μέτρον άριστον… έλεγαν πολύ σοφά έλεγαν στην αρχαιότητα και τα πάντα στη ζωή είναι θέμα ισορροπίας. Πιο συγκεκριμένα την φράση αυτή είπε ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος, συντοπίτης της αγαπημένης μου Χρυσούλας Ζερβού.

Η προσωπική ανάπτυξη και η επιτυχία (όπως και αν την ορίζει ο καθένας) εμπεριέχει κληρονομιά & ρίζες, πάθος & γνώση αλλά και το λεγόμενο προσωπικό στίγμα του κάθε ανθρώπου.

Πίσω από κάθε περίπτωση επιτυχημένου ανθρώπου, υποψιάζομαι ότι ένα μέρος της ιστορίας του θα είναι κάπως έτσι:

«… εγώ παιδί μου είμαι αυτοδημιούργητος, δεν είχα κανέναν να μου δείξει, τα έμαθα όλα με τον δύσκολο τρόπο…»

Και μία «άσχημη» πλευρά της ιστορίας θα μπορούσε να είναι…

«…γι αυτό σου λέω άκου με, για το καλό σου και κάνε ό,τι σου λέω….. «

Στην παραπάνω πρόταση η θετική πρόθεση είναι εμφανής. Η ισορροπία, η κριτική σκέψη και η αμφισβήτηση στα δικά μου αυτιά, ακούγεται ως ένδειξη υγείας και είναι ο δύσκολος δρόμος, που κρύβει όμως δώρα για αυτόν που θα τον επιλέξει.

Με τα μάτια του μυαλού μου, βλέπω πολλά φρύδια σηκωμένα, τα περισσότερα γκριζαρισμένα, αλλά όχι όλα…

Ηρεμήστε, σαν καταλαβαίνω, είναι οκ να αισθάνεστε συναισθήματα έντασης!

Σε καμία περίπτωση το άρθρο αυτό δεν απαξιώνει κανέναν και καμία, απλά προσπαθεί να βάλει κάποια πράγματα σε μία θέση περισσότερο λειτουργική για όλους και να σκιαγραφήσει μία μεγάλη εικόνα στην οποία χωρούν όλοι.

Ως άνθρωπος αγαπώ τις βιογραφίες, για την ακρίβεια τις λατρεύω και με τροφοδοτούν με έμπνευση και ιδέες…. δεν μου τις επιβάλλουν… μία λέξη που κάνει τεράστια διαφορά! Αυτό συμβαίνει διότι μπορώ να επιλέξω ό,τι ακριβώς μου χρειάζεται και ταιριάζει στην προσωπική μου ιστορία και στο δικό μου «γιατί» και μόνο σε αυτό…

Την κατάσταση αυτή της έμπνευσης την έχω βιώσει live πλάι σε 1-2 άτομα που είναι πραγματικά δάσκαλοι και ας το αρνιούνται πεισματικά. Θα μου πείτε τώρα: «…καλά και επειδή κάποιος προσπαθεί να σου επιβάλλει κάτι , εσύ το δέχεσαι?» και θα έχετε δίκιο…

Όχι βέβαια δεν το δέχομαι…. Η πίεση όμως είναι πίεση. Ακόμα αν την αποφεύγεις… κάτι αφήνει και η φινέτσα της αβίαστης επικοινωνίας είναι μαγική και εύχομαι σε όλους να τη βιώσετε κάποια στιγμή στη ζωή σας.

Νωρίτερα αναφέρθηκε και ο «σεβασμός». Τι θα μπορούσε να βρίσκεται κάτω από αυτή την ταμπέλα?

Κάτω από τη λέξη αυτή εγώ έχω βάλει τα παρακάτω:

αποδοχή

αναγνώριση της μοναδικότητας εμού και των άλλων

ανιδιοτελές μοίρασμα

προσωπική ιστορία

Δεν έχω βάλει:

ηλικία

επαγγελματικούς τίτλους

γνώση

πτυχία

οικονομική επιφάνεια

Εκτιμώ και σέβομαι τους συνανθρώπους μου που με αποδέχονται για αυτό που είμαι και που είναι πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μου τις απόψεις και το απόσταγμα της εμπειρίας τους ( …το οποίο μόνο τυχαία δεν ονομάστηκε απόσταγμα…!!!)

Όσοι γνωρίζουν από απόσταξη και αποστάγματα , αυτή η διαδικασία στοχεύει στο να εξάγει από ένα υλικό την ουσία του, την ψυχή του. Κατά τη διαδικασία αυτή το πρώτο απόσταγμα είναι ξυλόπνευμα ( από το οποίο παράγονται τα ποτά μπόμπες) και είναι επικίνδυνο για την υγεία. Το «καλό πράγμα» βρίσκεται πιο βαθιά…. Κάντε τους παραλληλισμούς σας… και αποφύγετε  τις «μπόμπες» στην προσωπική σας ανάπτυξη!

Προσωπικά δεν ασπάζομαι τον όρο «εμπειρία», προτιμώ τον όρο «σοφία». Η σοφία για εμένα έχει να κάνει με τα διδάγματα τα οποία κάποιος συνέλεξε κατά την πορεία προς την προσωπική του Ιθάκη. Για ποιο λόγο έκανε ό, τι έκανε και όχι τι απαραίτητα έκανε. Η ουσία της σοφίας για εμένα βρίσκεται στο γιατί ή στο για ποιο λόγο. 

 

Το «τί» είναι συμπληρωματική πληροφορία που έχει μεγάλη αξία σε αυτόν που έκανε ό,τι έκανε επιτυχημένα και όχι σε αυτόν που ακούει.»

Αν μιλούσαμε για σοφία ο τίτλος του άρθρου θα μπορούσε να ήταν:

Σε κάθε κατάσταση της ζωής σου, αντέδρασε όπως αρμόζει στο γιατί σου …αυτό έκανα και εγώ. Στις καταστάσεις που αντιμετώπισα στη ζωή μου, το γιατί μου με ώθησε να κάνω ότι έκανα.

 Κλείνοντας το άρθρο αυτό όπως ξεκίνησε με έναν στοίχο, αυτός θα ήταν από το προσωπικό τραγούδι της ζωής μου και είναι:

«….do as your heart desires…»

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑