Blackbird fly away…

 

…let the wind carry you home
Blackbird fly away
May you never be broken again

Beyond the suffering you’ve known
I hope you find your way
May you never be broken again…”

 

Συνιστώ την ανάγνωση με το τραγούδι να παίζει στο background…

Χθες καθώς το 2020 μας αποχαιρετούσε, σκεφτόμουν ότι ήταν η χρονιά ορόσημο στη ζωή μου από πολλές απόψεις! Όταν ήρθε ο Μάρτιος και η καραντίνα, μπορώ να πω ότι αποκόπηκα από όλους και από όλα το πρώτο διάστημα με μεγάλη χαρά.

Ήταν τόσο μεγάλη ανάγκη μου για ένα restart μακριά από πρόσωπα και καταστάσεις αλλά κυρίως μακριά από ένα προ Status Quo που εδώ και καιρό δεν εξυπηρετούσε το προσωπικό μου όραμα και ενώ τα σημάδια του ήταν έντονα από καιρό, εγώ έκανα πως δεν τα έβλεπα… γιατί η εξάρτηση από το γνώριμο και το οικείο είναι πολλές φορές πιο δυνατή από ότι πιστεύουμε…

Αποσυρόμενος, οι ρόλοι και οι ταυτότητες μου μία προς μία άρχισαν να καταρρέουν με εντυπωσιακό ρυθμό και πάταγο πολλές φορές! Το εντυπωσιακό ήταν ότι ταυτότητες που με συνόδευαν σχεδόν όλη μου τη ζωή είχαν ενσωματωθεί τόσο πολύ στη ζωή μου … που σε περιπτώσεις είχα χάσει τον Παναγιώτη.

Παρακολουθώντας τις μια προς μία να φεύγουν, είδα ότι όχι μόνο δεν έχασα κάτι όπως φοβόμουν , αλλά το αντίθετο… κέρδισα τη σοφία και τις ποιότητές τους! Βλέπετε όταν η «ταμπέλα» φεύγει, αυτά που μένουν είναι όλα όσα είναι από κάτω και της δίνουν υπόσταση! Στην πραγματικότητα δεν μένουν, αλλά απελευθερώνονται και επιστρέφουν πάλι εκεί όπου ανήκουν… εκεί που από την αρχή ήταν να είναι και ενσωματώνονται ξανά στο «όλον»! Ενσωματώνονται στον Master Ρόλο, τροφοδοτώντας και πάλι το Master Metaphor της ύπαρξης μας σε αυτή τη διάσταση!

Αφήνοντας πίσω τις ταμπέλες του επαγγελματία, του CEO, του ηγέτη, του Marketer, του HomeCook, του Coach, του αδερφού, του γιού, του πατέρα, του συζύγου και έναν άνευ προηγουμένου αχταρμά, ανακάλυψα τις ποιότητες τους, βίωσα το πως είναι μία προς μία να ενσωματώνονται πίσω εκεί που πραγματικά ανήκουν και είδα μερικά επεισόδια από τον πραγματικό σκοπό της ζωής μου συνειδητοποιώντας την ίδια στιγμή, ότι ίσως αυτό που ζούσα ως τότε να ήταν μέρος του σκοπού κάποιων άλλων…

…εκεί βίωσα μία στιγμή μεγάλης αφύπνισης, εν μέσω των πραγματικά σκοτεινών στιγμών για τη ανθρωπότητα αλλά και προσωπικά για εμένα… εκεί ήρθα σε επαφή με την αστείρευτη αυτή δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του, πίσω από τον προγραμματισμό που έχει υποστεί στη ζωή του!

Όσο η σύνδεση με τους γύρω μας γίνεται με τις ταυτότητες και τους ρόλους και όχι με τις αξίες μας, θα είναι οι ταμπέλες και όχι οι αξίες που θα καθορίζουν τη ζωή μας. Τι γίνεται όμως τελικά όταν μία ταυτότητα έχει αδειάσει από ποιότητες και έχει το άδειο τενεκεδάκι να κάνει θόρυβο καθώς το κλωτσούν οι άλλοι ως παιχνίδι?

Όταν αφήνεις πίσω όλα όσα τελικά σου έκλεβαν τη δύναμη τόσα χρόνια και σε κρατούσαν πίσω (με το δικό σου consent φυσικά),  η αίσθηση της ελευθερίας είναι τεράστια αλλά άλλο τόσο τεράστια είναι και η θλίψη για όσους μένουν πίσω εκεί… αλλά και πάλι  οι επιλογές και η ευθύνη τους βαραίνει τον καθένα ξεχωριστά… έτσι όπως μόνο η απόλυτη δικαιοσύνη της ζωής ορίζει… γιατί η ζωή αντίθετα με ό,τι λέγεται είναι δίκαιη και όχι άδικη… άδικες είναι οι ανθρώπινες κοινωνίες και γι αυτό χρειάζονται πολύπλοκο συστήματα δικαιοσύνης!

Ευχαριστώ πολύ όλους όσους προσπάθησαν λυσσαλέα να βλάψουν εμένα και την οικογενειά μου! Σαν συγχωρώ και σας συγχαίρω για την μεγάλη επιτυχία σας! Η μεγαλύτερη τιμωρία που μπορεί να έχει κάποιος είναι του δοθεί αυτό που ζήτησε, δίχως να έχει κάνει την εργασία που απαιτείται για να το κερδίσει!

Η εκδίκηση είναι ένας μηχανισμός που ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες του ανθρώπου και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δηλητηριάσει την ψυχήτου, σε αντίθεση με την συγχώρεση η οποία δημιουργεί χώρο να συν-χωρέσουν τα καλύτερα μέσα στην ψυχή αυτού που συγχωρεί!

Karma is a bitch or a blessing, depending on your perspective… it is you who choose which wolf to nurture…

Το μαγικό είναι ότι τελικά ότι και αν συμβεί αυτή παραμένει άθικτη πίσω από τόνους σκατού… τίποτα δεν είναι δυνατόν να την κάμψει …εκτός από την δική μας απόφαση να την κρατήσουμε θαμμένη!

«Πότε το αποφάσισες να την κρατάς θαμμένη εκεί κάτω?», ρώτησα τον εαυτό μου μία ημέρα και από τότε όλα πήραν τον δρόμο τους… και εγώ αποφάσισα να αφήσω το αρχέτυπο της «Πόρνης»  πίσω και να σταματήσω να προσφέρω τον εαυτό μου με εξευτελιστικά ανταλλάγματα, ενώ ταυτόχρονα αποφάσισα να γίνω συνοδοιπόρος στα αντίστοιχα προσωπικά «ταξίδια» όλων σας …γιατί τα πάντα ξεκινούν από το όλον, τάσσοντας τον εαυτό μου στην εξερεύνηση της ανθρώπινης μοναδικότητας και της αυθεντικότητας!

Όπως τα μαυροπούλια, σχηματίζουν ένα αδιαπέραστο σχηματισμό που ενώ μοιάζει ένα ολόκληρο στην πραγματικότητα αποτελείται από χιλιάδες διαφορετικά πτηνά που κινούν τα φτερά τους στον μονά-δικό τους ρυθμό το καθένα, έτσι και εμείς ο καθένας με τη μοναδικότητά του, τροφοδοτούμε και τροφοδοτούμαστε μέσα από το όλον!

Καλή χρονιά σε όλους και όλες με υγεία και πνευματική αφύπνιση!

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑