Aν το μπλε μπαλόνι μιλούσε…

 

Το μπλε μπαλόνι το είδα στα χεράκια μικρών παιδιών. Να το κρατούν με χαρά και να προσέχουν να μην τους φύγει από το δυνατό αέρα. Στο άλλο χεράκι είχαν ζωγραφισμένο ένα μπλε κομμάτι παζλ. Γλυκές όψεις παιδικές με βλέμματα που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους, σ αυτόν τον περίεργο γι’ αυτά κόσμο.

 

Το μπλε μπαλόνι το ξαναείδα στα χέρια Δασκάλων.  Όμορφα χέρια, που έχουν μόνο αγάπη να προσφέρουν. Και αγκαλιές. Και χάδια. Και ψυχή. Και πίστη για το καλύτερο. Και πίστη στο σκοπό τους και το λειτούργημα τους.

 

Δασκάλες και Δάσκαλοι με μάτια αστραφτερά από ενθουσιασμό.

Με αφοσίωση στο έργο τους, όσο δύσκολο κι αν το κάνουν οι συνθήκες εργασίας τους ή οι φορείς που θα έπρεπε να τους στηρίζουν. Εκπαιδευτικοί που προσπαθούν να δώσουν γνώση σε παιδιά με ιδιαιτερότητες αλλά και με πολλά χαρίσματα.

 

Το μπλε μπαλόνι το είδα και στα χέρια γονιών με κουρασμένα μάτια. Με σφιγμένη την καρδιά από τον καθημερινή πρόκληση ζωής που τους οδηγεί πολλές φορές στα όρια τους, με ένα πικρό χαμόγελο από ένα όνειρο που αγωνίζονται να το κάνουν αληθινό, συχνά χωρίς βοήθεια από πουθενά.

 

Αν το μπαλόνι μιλούσε, θα είχε πολλά να πει, γιατί από ψηλά τα βλέπει όλα πεντακάθαρα.

Θα φώναζε και θα έσταζαν δάκρυα απόγνωσης από το γυαλιστερό του δέρμα.

 

Θα φώναζε δυνατά ότι τα παιδιά με αυτισμό έχουν καρδούλες γεμάτες αγάπη για όλους. Κι ότι λαχταρούν για αποδοχή και κοινωνικοποίηση, όσο δύσκολο κι αν τους είναι να το δείξουν.

 

Θα φώναζε ότι τα παιδιά με αυτισμό έχουν εξαιρετικές ικανότητες, που πολλές φορές τα κάνει τόσο μοναδικά και ασυναγώνιστα στις αποδόσεις τους που είναι ασύλληπτο από τον κοινό νου να το κατανοήσει. Ο Αινστάιν,  είναι ένα παράδειγμα αδιαμφισβήτητο.

 

Θα φώναζε ότι επί τέλους θα πρέπει να πάψουμε να εστιαζόμαστε στο τι ΔΕΝ μπορεί να κάνει ένα παιδί και να γιορτάσουμε αυτό που ΜΠΟΡΕΙ να καταφέρει.

 

Θα φώναζε σε όλους μας ότι ως κοινωνία και ο καθένας μας ξεχωριστά, οφείλουμε να στηρίξουμε ουσιαστικά, ηθικά και οικονομικά τις οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με ιδιαιτερότητες. Επειδή ο αγώνας τους είναι πολλαπλάσιος των άλλων οικογενειών, οι απαιτήσεις της καθημερινότητας τους τεράστιες και οι αντοχές που απαιτούνται,  ασύγκριτες.

 

Θα φώναζε ότι η πολιτεία οφείλει να προσφέρει ό,τι περισσότερο στην ανάπτυξη και την εξειδικευμένη εκπαίδευση αυτών των παιδιών, ώστε  να αξιοποιήσει στο έπακρο το όποιο δυναμικό τους.

 

Θα φώναζε ότι τα παιδιά αυτά έχουν την ίδια ή ακόμα και περισσότερη ανάγκη για κοινωνικοποίηση και ένταξη στην κοινωνία.

Και πως κοινωνίες που δε φροντίζουν τις ευαίσθητες και ευπαθείς ομάδες, δε νοούνται ανεπτυγμένες κοινωνίες!

 

Και σε όποιον αμφισβητούσε όλα αυτά, θα τους έλεγε να δουν τα μοντέλα αντιμετώπισης του θέματος σε χώρες όπως η Αυστραλία και κάποιες άλλες χώρες, όπου η κοινωνική μέριμνα είναι πρωταρχικό μέλημα και όπου το κράτος φροντίζει για την ανακούφιση των οικογενειών με τον κάθε δυνατό τρόπο.

 

Κι όταν το μπλε μπαλόνι μιλούσε για τους Εκπαιδευτικούς της Ειδικής Αγωγής,  θα γλύκαινε  τη φωνή του. Θα μιλούσε με θαυμασμό για όλους αυτούς τους Δασκάλους και Καθηγητές που με τεράστια αποθέματα αγάπης και φροντίδας και με πολύ κόπο και αγωνία είναι δίπλα στα παιδιά και τους γονείς τους. Γιατί και οι γονείς χρειάζονται ενημέρωση και αφύπνιση.

 

Θα παρακαλούσε την πολιτεία να τους χορηγήσει τα πιο κατάλληλα κτίρια και υποδομές μέσα στην πόλη, ώστε να μπορούν τα παιδιά να μαθαίνουν δεξιότητες κοινωνικοποίησης αλλά και αυτονομίας με το να κυκλοφορούν μέσα στον κόσμο, στο δρόμο, στην αγορά – για να αναφερθεί ένα απλό παράδειγμα.

 

Θα παρακαλούσε για εκπαιδευτικές παροχές και εξοπλισμό εξειδικευμένο, ώστε να δίνονται τα απαραίτητα ερεθίσματα στα παιδιά και να μπορούν οι εκπαιδευτικοί να εφαρμόσουν στην πράξη όλα όσα έχουν σπουδάσει και είναι τόσο ωφέλημα για τα παιδιά.

 

Το μπλε μπαλόνι θα είναι πάντα εδώ, μαζί με το μπλε κομματάκι του puzzle.

 

Για να υπενθυμίζει ότι σ’αυτόν τον κόσμο όλοι είναι χρήσιμοι, όλοι δικαιούνται ίδιες ευκαιρίες και όλοι έχουν να προσφέρουν.

 

Κι αν αυτό το θεωρείς υπερβολή, σκέψου μόνο πόσα θα είχε στερηθεί η ανθρωπότητα αν ο τετραπληγικός Stephen Hawking είχε θεωρηθεί απλά ένας άνθρωπος με αναπηρία…

 

———————

 

Autism Awareness Month και το σημερινό μου άρθρο είναι αφιερωμένο στο προσωπικό, τους μαθητές και τους γονείς του Ειδικού Νηπιαγωγείου Χαλκίδας και σε όλους όσους βρίσκονται στο φάσμα του Αυτισμού (συμβολίζεται με ένα μπλε κομμάτι puzzle ), τις οικογένειες τους  και στους Εκπαιδευτικούς που στέκονται δίπλα τους με αφοσίωση και αγάπη, με την ευχή γρήγορα να είμαστε υπερήφανοι σε μια χώρα με τις καλύτερες δυνατές υποδομές εκπαίδευσης και υποστήριξης της οικογένειας.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: