Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη;

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη; Part II... Διαβάστε το Part I εδώ!   Έχει περάσει καιρός. Η ζωή στο δάσος μοιάζει να μην αλλάζει. Ψέμα. Τα πάντα έχουν αλλάξει. Δεν φαίνεται, όμως το νιώθω...και αυτό είναι λίγο τρομακτικό. Οι πυγολαμπίδες φίλες μου είναι πάντα εδώ. Προσθέτουν φως στα σκοτάδια μου, αλλά και... Continue Reading →

Πυγολαμπίδες

Ο Μίλτος Πασχαλίδης λέει στις "Περσείδες" "Στο μπράτσο η μέρα χάραξε με πείσμα κι αντοχή δυο κρίνα φεγγαρόλουστα που φύτρωσαν στην πέτρα μη μου ζητάς να σ' αρνηθώ, ζωή μου και πληγή, μέχρι να μου τελειώσουνε τα βέλη στη φαρέτρα." Και αναρωτιέμαι... Τι γίνεται όταν τελειώνουν τα βέλη? Που πάει η αγάπη?   Δάσος…νεράιδες…αμαζόνες…πυγολαμπίδες. https://youtu.be/gLsLE-ry6No... Continue Reading →

Σταθμός…

Σταθμός   Κάποιες φορές κάνω ταξίδια στον χρόνο… πηγαίνω στο μέλλον και με βλέπω να κάνω απολογισμό και να ταξιδεύω στις αναμνήσεις της ζωής μου. Και θυμάμαι τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Προσπαθώ να θυμηθώ τι ήταν και τι ήθελα να είναι για μένα… Για κάποιο λόγο μου έρχεται η λέξη σταθμός. Όμως όχι.... Continue Reading →

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν…

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν. Αυτό το άρθρο στόχο έχει να μεταδώσει αγάπη, όποιο Θεό και αν πιστεύει καθένας. Οι άνθρωποι, όσο πίσω πάει η ιστορία, πάντα πίστευαν σε κάποιο Θεό. Αυτή η ανάγκη να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μας, που έχει φτιάξει τον κόσμο, που έχει παντοδυναμία και σοφία, υπήρχε και θα υπάρχει πιθανόν για... Continue Reading →

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα απ’ την πρίζα

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα  απ’ την πρίζα «Εγώ μονάχα εγώ υπάρχω φωνάζει ο νους. Όξω από μενα τίποτα δεν υπάρχει» Ασκητική, Καζαντζάκης.   Ο Καζαντζάκης στην Ασκητική το λέει τόσο καθαρά και δυνατά που σχεδόν τρομάζεις όταν το διαβάζεις. Αρχίζεις να σκέφτεσαι, «σιγά, δεν ισχύει αυτό. Εγώ έχω και επιθυμίες και ανάγκες και συναισθήματα. Δεν... Continue Reading →

Τα ρούχα στην ντουλάπα …

Δυο φορές μέσα στην χρονιά, όταν αλλάζω τα ρούχα στην ντουλάπα, αναμετριέμαι με τον χρόνο και τον εαυτό μου...

Εγώ τα κατάφερα. Δυνάμωσα!

Εγώ τα κατάφερα. Δυνάμωσα! Άκουσα πολλές φορές την φράση «πρέπει να δυναμώσεις». Και πάντα όταν ήμουν δύσκολα. Και εγώ αναρωτιόμουν. Γιατί? Και για ποιόν? Και πώς? Να είμαι δυνατή γιατί? Δεν επιτρέπεται εγώ να έχω αδυναμίες? Να είμαι δυνατή για ποιόν? Για αυτούς που δεν αντέχουν τις αδυναμίες μου? Να είμαι δυνατή πώς? Δεν ήταν... Continue Reading →

Η ψυχοθεραπεία σαν το ουράνιο τόξο!

Η ψυχοθεραπεία σαν το ουράνιο τόξο! Κάποιες φορές κοιμάμαι βαμμένη. Όχι, δεν βαριέμαι να ξεβαφτώ. Απλά δεν θέλω. Μου αρέσει τόσο πολύ αυτό που βλέπω εκείνη την ώρα που θέλω να το κρατήσω. Μου αρέσει η ομορφιά που φαίνεται, η λάμψη που υπάρχει, η γαλήνη που καθρεφτίζεται, η χαρά που χαμογελάει, αλλά και η θλίψη... Continue Reading →

Δεσμεύομαι …να μην δεσμεύομαι…

Δεσμεύομαι…να μην δεσμεύομαι... Δέσμευση. Δύσκολη λέξη για πολλούς ανθρώπους. Μια έννοια που ορίζεται ως η ανάληψη μιας νομικής, ή ηθικής υποχρέωσης και ο περιορισμός που προκύπτει. Μια λέξη που συνειρμικά μας φέρνει στο μυαλό, άλλες παρόμοιες, στενές έννοιες, όπως υποχρέωση, περιορισμός, δεσμά, αιχμαλωσία. Και που στη συνέχεια μας ξυπνά συναισθήματα βαριά και δύσκολα, ακόμα και... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑