Τα σιωπηλά σ’ αγαπώ

Τα σιωπηλά σ’ αγαπώ   Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα σ’ αγαπώ. Όμορφο και τρυφερό, γελαστό και ταπεινό.   Ζούσε μέσα σε καρδιές και σε μαγικές ματιές. Σε τετράδια, σε βιβλία, και σε χίλια δυο σημεία. Σε τραγούδια και σε στίχους, σε συνθήματα στους τοίχους.   Χαρά κι αγάπη μοίραζε, ποτέ του δεν... Continue Reading →

Συγνώμη παιδί μου

"Με όποια αφορμή και αν ξεκινήσει κάποιος ψυχοθεραπεία, πολλές φορές τα θέματα που διαπραγματεύεται, γυρνούν, ή και συνδέονται με κάποιο τρόπο, με την σχέση που είχε, ή έχει με τους γονείς του. Άλλες φορές η σχέση αυτή είναι το κεντρικό θέμα των συνεδριών, καθώς είναι τόσο σημαντική στην ζωή μας. ο στόχος πάντα είναι η... Continue Reading →

Πριν το τέλος…

Πριν το τέλος… Στις αρχές αυτού του χρόνου, η Έλενα Μεταξά Καλοφώνου , έγραψε το άρθρο της για το decluttering. Ομολογώ ότι η έννοια του death decluttering με εντυπωσίασε. Θεώρησα και θεωρώ πολύ σημαντικό, το να τακτοποιεί κάποιος τον χώρο του, τις εκκρεμότητες, τις ανοιχτές του υποθέσεις, πριν το μοιραίο γεγονός του θανάτου. Μάλιστα το... Continue Reading →

Τόσα καλοκαίρια…

 «Θα μου λείψουν όσα κάναμε παρέα…» Έτσι άκουσα να λέει ένα πιτσιρίκι στους γονείς του, καθώς μάζευαν τα πράγματά τους. Οι διακοπές είχαν τελειώσει… Το μυαλό μου άρχισε να ταξιδεύει. Μα τι θα γίνει το υπόλοιπο καλοκαίρι; Θα ακολουθήσει το πρόγραμμα του χειμώνα; Δεν γίνεται. Σχολεία, φροντιστήρια έχουν κλείσει. Διαβάσματα τέλος. Τι γίνεται αυτός ο... Continue Reading →

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη;

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη; Part II... Διαβάστε το Part I εδώ!   Έχει περάσει καιρός. Η ζωή στο δάσος μοιάζει να μην αλλάζει. Ψέμα. Τα πάντα έχουν αλλάξει. Δεν φαίνεται, όμως το νιώθω...και αυτό είναι λίγο τρομακτικό. Οι πυγολαμπίδες φίλες μου είναι πάντα εδώ. Προσθέτουν φως στα σκοτάδια μου, αλλά και... Continue Reading →

Πυγολαμπίδες

Ο Μίλτος Πασχαλίδης λέει στις "Περσείδες" "Στο μπράτσο η μέρα χάραξε με πείσμα κι αντοχή δυο κρίνα φεγγαρόλουστα που φύτρωσαν στην πέτρα μη μου ζητάς να σ' αρνηθώ, ζωή μου και πληγή, μέχρι να μου τελειώσουνε τα βέλη στη φαρέτρα." Και αναρωτιέμαι... Τι γίνεται όταν τελειώνουν τα βέλη? Που πάει η αγάπη?   Δάσος…νεράιδες…αμαζόνες…πυγολαμπίδες. https://youtu.be/gLsLE-ry6No... Continue Reading →

Σταθμός…

Σταθμός   Κάποιες φορές κάνω ταξίδια στον χρόνο… πηγαίνω στο μέλλον και με βλέπω να κάνω απολογισμό και να ταξιδεύω στις αναμνήσεις της ζωής μου. Και θυμάμαι τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Προσπαθώ να θυμηθώ τι ήταν και τι ήθελα να είναι για μένα… Για κάποιο λόγο μου έρχεται η λέξη σταθμός. Όμως όχι.... Continue Reading →

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν…

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν. Αυτό το άρθρο στόχο έχει να μεταδώσει αγάπη, όποιο Θεό και αν πιστεύει καθένας. Οι άνθρωποι, όσο πίσω πάει η ιστορία, πάντα πίστευαν σε κάποιο Θεό. Αυτή η ανάγκη να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μας, που έχει φτιάξει τον κόσμο, που έχει παντοδυναμία και σοφία, υπήρχε και θα υπάρχει πιθανόν για... Continue Reading →

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα απ’ την πρίζα

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα  απ’ την πρίζα «Εγώ μονάχα εγώ υπάρχω φωνάζει ο νους. Όξω από μενα τίποτα δεν υπάρχει» Ασκητική, Καζαντζάκης.   Ο Καζαντζάκης στην Ασκητική το λέει τόσο καθαρά και δυνατά που σχεδόν τρομάζεις όταν το διαβάζεις. Αρχίζεις να σκέφτεσαι, «σιγά, δεν ισχύει αυτό. Εγώ έχω και επιθυμίες και ανάγκες και συναισθήματα. Δεν... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑