Αντιμετώπισε ό,τι σε Φοβίζει!

 

«…πίσω από κάθε φόβο, βρίσκεται και μία ευκαιρία για ανάπτυξη…»

 

Πάνε περίπου 3 μήνες απο εκείνη την ημέρα που κρατούσα τον Μάξιμο – Κωνσταντίνο στην αγκαλιά μου και παίζαμε. Σε ανύποπτο χρόνο ο σκύλος του παππού μας ο κος Άρης, ήρθε από πίσω και με πολύ γλυκό τρόπο εγλειψε την πατούσα του μικρού και τρίφτηκε επάνω μου αποζητώντας λίγα χάδια και αυτός διότι η αλήθεια είναι ότι μετά τη γέννηση του μικρού, τον είχα παραμελήσει λίγο και το έφερε βαρέως. Ο μικρός έβγαλε μία κραυγούλα περισσότερο έκπληξης παρά φόβου, Για την ακρίβεια το ηχόχρωμα της ήταν εντελώς αχρωμάτιστο!

Το ερμηνεύσαμε περισσότερο ως μία αυτόματη αρχέγονη αντίδραση ενός παιδιού σε ένα ερέθισμα για το οποίο δεν είχε άλλη εμπειρία ως τώρα. Φυσικά ο μικρός σε δευτερόλεπτα άρχισε πάλι να γελά και να παίζει σα να μην έγινε τίποτα.

Μετά απο λίγες ημέρες ο κος Άρης πλησίασε ξανά κοντά του προσπαθώντας να γνωρίσει καλύτερα αυτό το περίεργο πλάσμα που είχε έρθει στην οικογένειά και ο μικρός είχε πάλι την ίδια αντίδραση.  Η τρίτη σχετική εμπειρία ήρθε μερικές ημέρες αργότερα.

Κάποιοι εκ των παρευρισκόμενων έσπευσαν να διώξουν τον σκύλο και καλά για να μην τρομάξει το παιδί και του δημιουργηθούν «ψυχολογικά», λέγοντας μάλιστα ότι τα δικά τους τα παιδιά χρόνια τώρα τα «προστατεύουν» από τα ζώα και ως έμπειρους γονείς έπρεπε να τους ακούσω….

Φυσικά αμέσως στο μυαλό μου ήρθε ο καθρέφτης και έριξα μια ματιά τελικά τι είχαν καθρεπτίσει στα ενήλικά και με δικά τους παιδιά, παιδιά τους. Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα που παρατήρησα , ξεχώρισα και κάποια που τα απέδωσα σε αυτό που εγώ ονομάζω υπερ-προστασία και το αποτέλεσμα που μπορεί να έχει ένα αποστειρωμένο περιβάλλον σε ένα παιδί. Αυτή η αντίδραση που βίωσα εκείνη ημέρα είχε μεταφερθεί καρμπόν και στις 2 επόμενες γενιές! Απίστευτο! Η ίδια αντίδραση και τα ίδια ίχνη φοβίας! «Καλό το ζωάκι, αλλά μην το ακουμπήσεις γιατί είναι βρώμικο, θα κάνεις «βαβα», θα σε δαγκώσει, θα σε φάει παιδί μου μην πλησιάζεις, μπλα μπλα μπλά.»

Μία από τις συνειδητοποιήσεις που έκανα σχετικά πρόσφατα, είναι ότι πίσω από κάθε τί που με φοβίζει, βρίσκεται πάντοτε κάτι που θα με αναπτύξει!  Αποφασίσαμε να μην αφήσουμε να εξελιχθεί μία πιθανή μελλοντική φοβία στα ζωά στον μικρο και έτσι με απόλυτο σεβασμό σε αυτόν, αποφασίσαμε να του καθρεπτίσουμε από τώρα την αγάπη μας για τα ζώα, σεβόμενοι πάντοτε όμως τον δικό του ρυθμό.

Αυτή είναι ίσως μία απο τις σημαντικότερες πεποιθήσεις που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Να αντιμετωπίζει ότι είναι αυτό που τον φοβίζει και να αναπτύσσεται. Όσο πιο μικρός το μάθει κάποιος, τόσο καλύτερα και τόσο πιο αυτόματα θα βγαίνει. Σε αυτό το σημείο όμως να το τονίσω ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο αντιμετωπίζω τον φόβο μου και στο δρω απερίσκεπτα απέναντι στον κίνδυνο. Η απόφαση για δράση απέναντι σε κάτι φοβάμαι, είναι αποτέλεσμα ώριμης & δομημένης σκέψης με το σθένος να πηγάζει από βαθιά μέσα μας. Η απερισκεψία απέναντι στον κίνδυνο, είναι αποτέλεσμα μίας ψευδαίσθησης σθένους που πηγάζει απο την καρδιά και είναι προϊόν συναισθηματικής φόρτισης και όχι ώριμης σκέψης. Περισσότερα για αυτό σε επόμενο άρθρο!

 

Με τη γυναίκα μου έχουμε ζήσει στον τομέα αυτό δύο σχεδόν αντίθετες ζωές. Τα δύο άκρα! Έχουμε αποφασίσει το παιδί μας να βιώσει όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες στη ζωή του , πάντοτε με τη διακριτική παρουσία μας δίπλα του για να το προστατεύουμε όσο είναι μικρό και αργότερα να συζητάμε τι πήγε καλά και τί θα μπορούσε να πάει καλύτερα την επόμενη φορά έτσι ώστε καμία εμπειρία να μην πάει χαμένη, δίχως κάποιο δίδαγμα.

Γνωρίζοντας βιωματικά απο την περίοδο που έκανα ψυχοθεραπεία ότι η ερμηνεία που δίνουμε σε συμβάντα του παρελθόντος και κυρίως της παιδικής ηλικίας, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις ενήλικες συμπεριφορές μας, αλλά και ότι ερμηνεύουμε ότι μας συμβαινει από το επίπεδο της συνειδητότητας που βρισκόμαστε όταν αυτό συμβαίνει, θέλαμε να βρούμε έναν τρόπο να  καταγράψει ο μικρός αυτή την επαφή με ένα ζώο, με έναν τρόπο εξελικτικό και λειτουργικό για αυτόν και μάλιστα σε αυτή την ηλικία όπου όλα είναι ακόμα άγουρα και άγνωστα και τα συνδέει με την επιβίωση και την ασφάλειά του. Οι επερχόμενες διακοπες ήταν το καλύτερο timing για αυτό.

 

Πρίν συνεχίσω την ιστορία να πώ ότι  οι επιλογές μας ως γονείς για το παιδί μας δεν αποτελούν προτροπή για κανέναν να πράξει το ίδιο. Απλά καταθέτω την ιστορία, ως μία ιστορία και τίποτα περισσότερο. 

Η επόμενη επαφή του μικρού με τον κο Άρη  ήταν στις διακοπές του Αυγούστου και για 20 ημέρες! Για 4 ημέρες δεν επιδιώξαμε καμία επαφή του παιδιού με αυτόν, παρά μόνο παρατηρούσαμε το πώς ο μικρός χαρτογραφούσε το ρόλο του σκύλου στην καθημερινότητα της οικογένειας μας και το πώς όλοι συμπεριφερόμαστε προς αυτόν.  Ο Μάξιμος παρατηρούσε με απίστευτο ενδιαφέρον, σχεδόν απορροφημενος!

Τις επόμενες ημέρες, αρχίσαμε να είμαστε και οι δύο περισσότερο επικοινωνιακοί με τον κο Άρη από ότι συνήθως, μέχρι  που 2 ημέρες μετά ο μικρός άρχισε να του χαμογελά κάθε φορά που περνούσε από δίπλα του και μάλιστα μερικές φορές φώναξε Αι Αι Αι και τον έδειχνε!

Στη συνέχεια καθίσαμε στην πέτρινη πεζούλα και μετά από λίγο ήρθε και ο σκύλος και κάθισε δύο μέτρα πιο δίπλα. Ο μικρός άρχισε να του κάνει φωνούλες και εκεί συνέβη το εξής συγκινητικό: ο  κος Άρης άρχισε να κάνει και αυτός γλύκες στον μικρό, αλλά δεν πλησίαζε. Έκανα εγώ την κίνηση και πήγαμε και κάτσαμε δίπλα του. Καθώς κρατούσα τον Μάξιμο, ένιωσα ότι η ενέργεια του άλλαξε λιγο και εκείνη την ημέρα το αφήσαμε εκεί. Ο πάγος άλλωστε είχε σπάσει.

Την επόμενη ημέρα κάτσαμε στην ίδια θέση και ο Μάξιμος είχε πάλι, το γνωστό και γεμάτο περιέργεια χαμόγελό του και ο κος Άρης ήταν περιχαρής και κουνούσε την ουρά του χαρωπά κάτι που εξίταρε τον μπεμπάκο! Ήταν φανερό ότι μία δυνατή φιλία ήταν στα σπάργανά της! Ο κος Άρης με κοίταξε και αφού πήρε την επιβεβαίωση που ήθελε, πλησιάσε δειλά και ντροπαλά το κεφάλι του σέρνονταςτο στο πεζούλι! Ο μικρός άπλωσε το χεράκι του και του έπιασε το αυτί! Τα γέλια του για την κατάκτησή αυτή, ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές του τελευταίου χρόνου που είναι στη ζωή μας! Το πώς άλλαξε η συμπεριφορά και η αυτοπεποίθησή του απο εκεί και πέρα ήταν σοκαριστικό!

Τις επόμενες ημέρες είχαμε απίστευτες σκηνές ανάμεσα σε Μάξιμο και κο Άρη!

Κάτι που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν το εξής:

Ο κος Άρης είναι ένας σκύλος με πολύ μεγάλη ιστορία καθώς βρέθηκε σε έναν καδο σκουπιδιών απο τύχη και υιοθετήθηκε απο μέλος της οικογένειάς μου πριν από περιπου 10 χρόνια, ίσως και περισσότερα. Από τότε δείχνει την ευγνωμοσύνη του με ποικίλους τρόπους καθημερινά. Ένας απο αυτούς είναι να γαυγίζει σε κάθε αυτοκίνητο που νομίζει ότι μπορεί να μας βλαψει ή σε κάθε άνθρωπο που έχει άσχημη ενέργεια και ίσως  κακές προθέσεις… ναι αυτοί ζούν ανάμεσά μας και φορούν πολλές φορές τα καλύτερα χαμόγελα και είναι πολύ κοντά μας.

Σε ένα περιστατικό και αφού πέρασε έξω από το σπίτι ένας απο αυτούς, ο κος Άρης πήρε θέση και άρχισε να γαυγίζει. Ο μικρός παρά το γεγονός ότι τρόμαξε, από την «μεταμόρφωση» αυτή του φιλαράκου του, όταν ο κος Άρης επέστρεψε δίπλα του, φορώντας πάλι το σκυλίσιο του χαμόγελο, ο μικρός ήταν και πάλι χαμογελαστός!

Να είστε δίπλα στα παιδία σας, με τις 5 αισθήσεις προπονημένες να πιάνουν την κάθε τους ανάγκη και κυρίως αυτές που δεν εκφράζουν, είτε γιατί δεν μπορούν ακόμα είτε γιατί κάτι τα σταματά. Βοηθήστε τα να πάρουν όλα τα διδάγματα από κάθε τί που τους συμβαίνει με τους δικούς τους όμως ρυθμούς τους οποίους είναι η σοβαρότερη εργασία μας ως γονείς να γνωρίζουμε και να σεβόμαστε, γιατί αυτό θα τα κάνει καλύτερα και αυτή η ικανότητα θα τα συντροφεύει σε όλη του ζωή!

 

Να θυμάστε ότι δεν είναι ότι μας συμβαίνει που καθορίζει την πορεία της ζωής μας, αλλά το πως εμείς αντιδρούμε σε αυτό!

 

Με αγάπη,

Daddy Chaos

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑