Αναρχία στις Δευτέρες!

Ας πούμε επιτέλους την αλήθεια. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε καταραστεί τις Δευτέρες άπειρες φορές. Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο πως είναι η μόνη μέρα της εβδομάδας που, ως λέξη, έχει γίνει σύνθετη με τον προσδιορισμό «τσαγκαρό-» για να τοποθετηθεί στον πάνθεον των γρουσούζικων πραγμάτων μαζί με την πολύ φίλη της Τρίτη και 13 (ή Παρασκευή για τους Αμερικανολάτρεις), τις μαύρες γάτες, (που τι έφταιξαν οι έρμες;), το πέρασμα κάτω από σκάλα και λοιπά συναφή και δεισιδαίμονα.

Επίσης, οι περισσότεροι από εμάς κυκλοφορούμε τις Δευτέρες με κάτι μούτρα κατεβασμένα μέχρι το πάτωμα και στην παραμικρή αναποδιά είμαστε έτοιμοι να εκραγούμε σα βόμβα μεγατόνων. Στην περίπτωση δε που η Δευτέρα είναι βροχερή, η δυστυχία μας είναι τόση που τίποτα δεν μπορεί να μας δώσει χαρά και είμαστε αποφασισμένοι να κυλιστούμε στο βούρκο της γκρίνιας και στη λάσπη της γρουσουζιάς, ήδη από το απόγευμα της Κυριακής, νιώθοντας ότι δεν έχουμε κάνει τις ασκήσεις των μαθητικών που θα μας ζητήσει ο καθηγητής την επόμενη μέρα το πρωί.

Αυτό που με έκανε να ξανασκεφτώ σοβαρά το θέμα της Δευτέρας και κυρίως το θέμα της αναποδιάς που μας πιάνει, είναι το γεγονός ότι υπάρχει μια μερίδα πληθυσμού που δεν αντιμετωπίζει τις Δευτέρες ως τη βαριά κατάρα του Τουταγχαμών. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν δουλεύουν τις Δευτέρες, που έχουν ρεπό, που δεν είναι αναγκασμένοι να πάνε στη δουλειά τους ή στο σχολείο. Και δεν είναι λίγοι. Ενδεχομένως, εκείνοι να έχουνε μεταθέσει τη γκρίνια τους σε κάποια άλλη μέρα, ίσως στο Σάββατο, αν για εκείνους είναι εργάσιμη. Τελικά, μήπως το πρόβλημα δεν είναι η Δευτέρα; Ή οποιαδήποτε άλλη μέρα;

Μη σας ταράζω, αλλά από μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στους γύρω μου, το πραγματικό πρόβλημα είναι η ίδια μας η ζωή, οι επιλογές μας, οι ανάγκες μας και όλα εκείνα που είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε προκειμένου να επιβιώσουμε. Η Δευτέρα απλώς έρχεται σε κάθε αρχή της εβδομάδας σαν επίπονη υπενθύμιση πως ίσως κάτι δεν έχουμε κάνει καλά. Καθόλου ευχάριστη υπενθύμιση. Όμως, ο χρόνος είναι ένα από τα πιο σκληρά πράγματα στον κόσμο και ο χαμένος χρόνος δεν μπορεί να ανακτηθεί ποτέ. Κι αν υπολογίσουμε όλες τις Δευτέρες στη ζωή μας μέχρι τώρα που ξοδέψαμε μόνο για να γκρινιάξουμε, μάλλον έχουμε σπαταλήσει αρκετό χρόνο.

Σίγουρα υπάρχουν κακές μέρες που μας «μαυρίζουν» τόσο, ώστε αδυνατούμε να τις ευχαριστηθούμε και να τις ζήσουμε όπως πρέπει. Και αυτό είναι ανθρώπινο και φυσικό. Όμως, υπάρχουν και μέρες που τις γρουσουζέψαμε από μόνοι μας μόνο και μόνο γιατί τις είπαμε Δευτέρες και αυτό ήταν αρκετό για να τις καταδικάσουμε στο μαύρο σκοτάδι πριν καν τους δώσουμε την ευκαιρία να μας δείξουν αν έχουν κάποιο μικρό δώρο για εμάς. Η Δευτέρα η καημένη, λοιπόν, δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είμαστε εμείς και ο τρόπος που βλέπουμε τη ζωή μας. Ξοδεύουμε τις μέρες μας με μια σιγουριά ότι θα υπάρχει πάντα χρόνος. Περιμένουμε πάντα με αγωνία τις Παρασκευές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το καλοκαίρι μήπως και προλάβουμε να χωρέσουμε τις ζωές στριμωχτά σε δεκαπενθήμερα. Ξέρετε, όμως κάτι; Τα διαστήματα που μεσολαβούν ανάμεσα στα περίφημα break μας διαρκούν πολύ περισσότερες μέρες κι εμείς τις ξοδεύουμε σε αναμονή και προσδοκία.

Στ’ αλήθεια, έχουμε τόσο χρόνο να χάσουμε;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑