Αλταμύρα…Ένα παραμύθι για το «ερωτικό αντικαθρέφτισμα»

Αλταμύρα…Ένα παραμύθι για το «ερωτικό αντικαθρέφτισμα»

 

Τελικά τι ισχύει στον Έρωτα;  Όμοιος ομοίω αει πελάζει ή Τα ετερώνυμα έλκονται;

Αν ο «Μάγος της Βροχής» μας μίλησε για την ατομική αυτοπραγμάτωση, η «Αλταμύρα»μας δείχνει τον δρόμο για το ερωτικό αντικαθρέφτισμα!

 

ΑΛΤΑΜΥΡΑ…ΜΙΑ ΓΟΡΓΟΝΑ ΜΕ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ

 

Κάπου βαθιά κρυμμένη , στη μύτη του Αιγαίου , εκεί που σμίγει ο Έρωτας των νερών με την ανάσα του ανέμου …Εκεί …αλήθεια σας λέω ! Εκεί …ζούσε μία Γοργόνα! Μία αλμυρή γοργόνα , που την ελέγαν  λέει…Αλταμύρα …

Το σπίτι της ήταν ένα όστρακο , μεγάλο και σπάνιο, γύρω- γύρω υπήρχαν φύκια και αχινοί …δεν ήθελε να μένει μόνη! Όχι! Τη μοναξιά δεν την άντεχε στα σίγουρα η Αλταμύρα!

Κάθε βράδυ όμως…λίγο πριν ξαπλώσει…την ώρα που χτένιζε τα μαλλιά της με χτένια θαλασσινά …εκείνη την ώρα της ερχόντουσαν οι πιο τρελές ιδέες! Να φύγει! Να ταξιδέψει! Να πάει λέει μακριάααααα…εκεί που άλλη γοργόνα δεν είχε ακουμπήσει την ουρά της! Α! Ξέχασα να σας πω και τούτο : η Αλταμύρα ήθελε να φορέσει λουστρίνια ! Και ας μην είχε πόδια ! Και ας μην ήξερε τι νούμερο ήταν εκείνα τα λουστρίνια που βρήκε πριν χρόνια πολλά πλάι σε ένα ναυάγιο , μαζί με φουλάρια , κοσμήματα και καθρέφτες άσπαστους! Είχε και χρυσάφι σε ένα σεντούκι , κάπου σιμά στο τιμόνι του πλοίου , αλλά η Αλταμύρα δεν νοιάζεται για δαύτα . Δεν είναι σαν τις άλλες γοργόνες , που περιμένουν τον πατέρα τους τον Νηρέα ή τον θείο τους τον Ποσειδώνα να τους χαρίσει χρυσή κλωστή στο νήμα του γάμου τους … Όχι! Η Αλταμύρα ήταν μια γοργόνα αλλιώτικη από τις άλλες…

Αλλά αυτά τα λουστρίνια…μμμμ! Μόλις τα είδε! Πετάρισε η καρδιά της  Αχ!….να τανε κορίτσι…γυναίκα αληθινή…να φορούσε φορέματα, κεντήματα, να περπατούσε και να φορούσε ΑΥΤΑ τα υπέροχα κόκκινα λουστρίνια! Αυτές τις σκέψεις έκανε η γοργόνα μας και λίγο μετά , εκεί πάνω στη χαρά της, άρχισε να κλαίει!

-Γιατί κλαις; Στάσου ! Μη Φεύγεις! άκουσε πίσω της!

Η Αλταμύρα όμως είχε ήδη κολυμπήσει μακριά με απλωτές, που ούτε τα δελφίνια δεν φτάνουν σε τελειότητα και χάρη .

Και η φωνή που της μίλησε …Ούτε που πρόλαβε να δει το πρόσωπό της ολόκληρο…Μόνο την πλάτη της και τα χρυσαφένια μαλλιά της …Αυτά πρόλαβε μόνο να δει !

Και την  ερωτεύτηκε!

Και ας μην μπορούσε να την αναγνωρίσει ξανά …

Δεν είχε δει ολόκληρο  το πρόσωπό της.

Και όμως την ερωτεύτηκε και άρχισε να την αναζητά παντού!

Τι ατυχία! Δεν ήξερε ούτε το όνομά της !!! Ρωτούσε για μια γοργόνα με όμορφη πλάτη και χρυσαφένια μαλλιά , έλεγε σε όλους  πως είναι σίγουρο πως ομορφότερη γοργόνα δεν υπάρχει…!!! μα όλοι γελούσανε ! Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει μια γοργόνα από την άλλη! Από την πλάτη;;;! Από τα μαλλιά ;;;! Αν είναι δυνατόν! Νεανικές τρέλες του λέγανε …πήγαινε τώρα και θα την ξεχάσεις τη γοργόνα σου! Εξάλλου, μικρέ μου , του λέγανε, δεν υπάρχουν γοργόνες! Κάποιο κορίτσι έπλασε ο νους σου μικρέ μου, κάποιο κορίτσι που δεν υπάρχει παρά μόνο στα όνειρα σου…

Όμως ο μικρός μας …ήτανε πρίγκηπας από τους λίγους! Τέτοιος πρίγκηπας, πιστέψτε με,  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ! Μόνο σε αυτό! Στο παραμύθι της Αλταμύρας και του Πασκάλ!

 

–  Δεν μπορείς να τον πεις και κούκλο!…όμορφο ίσως;;; Μοιραίο τότε;;; Ε…! Τι να πω για έναν γοργόνο που μου κάνει μαρκάρισμα στενό από τότε που έμαθα να στέκομαι ακίνητη στο νερό …Με ξέρει από παιδί σου λέω! Τι να πω;

 

– Να πεις πως ήρθε η ώρα για τα Σε! για τα Σα ! Για τα Συ! Για τα Μας!, για τα Σας!.

 

-Ξέρεις…. Μάλλον … θα πω το ναι! Τόσος βυθός απέραντος… και εγώ μονάχη να πλέκω χτένια…κουράστηκα! Θέλω το πρώτο μου ραντεβού! Θα πω ναι! Γεια σου τώρα!.

Η Αλταμύρα τις βρήκε πάνω στον αποχαιρετισμό τις φίλες της …κάτι πήρε το αυτί της για έναν γοργόνο…κάτι για κάτι χτένια , για κάτι γένια… αλλά ήταν ακόμα βρεγμένη από τα δάκρυά της και νοιάστηκε όπως- όπως να σουλουπωθεί μπροστά στις φίλες της! Έκρυψε και τα λουστρίνια κάτω από την ουρά της και ….

«Γεια σας κορίτσια! «είπε «Φεύγετε κιόλας; Τώρα που ήρθα εγώ;»

-Τώρα που ήρθες αλλοπαρμένο μου… πάμε για το Ραντεβού της Μαργινής και του Χάρη!

Θα ρθεις να βοηθήσεις να την εκάνουμε κούκλα ; Έλα , πάμε !

-Ναμαι! Όλη δικιά σας! Και κοιτάξτε τι σας έχω….. Ντα νταν! ΑΥΤΑ! ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ ! Για τη Μαργινή μου! Έλα να δούμε αν σου κάνουν! Και εγώ θα σου μαζέψω ασορτί κοράλλια για τα μαλλιά σου! Έλα! Αργείς!

Κάθισαν στην άκρη ενός βράχου. Η Αλταμύρα βούτηξε για λίγο και βρήκε τα κοράλλια της .Ύστερα , μαζί με τη φίλη της την Ιζαμπώ, δίπλωσαν την ουρά τους και άρχισαν να σκέφτονται τι θα κάνουν με τα λουστρίνια και τη Μαργινή….!

Ο Πασκάλ συνέχιζε να ρωτά και να ψάχνει… είχε γυρίσει όλες τις μύτες του Αιγαίου… πουθενά το κορίτσι με την αμμουδερή πλάτη και τα χρυσαφένια μαλλιά! Γδύθηκε , βούτηξε , ξαναβούτηξε, ….έκανε ότι πνίγεται μπας και έρθει να τον σώσει η γοργόνα του…ξερόβηξε μέσα και έξω από το νερό , έκανε μπουρμπουλήθρες…. Τίποτα ! πουθενά  η γοργόνα του! Πέρασαν βάρκες, ψαροκάικα, δελφίνια και δελφινοφάλαινες…τόσες ουρές και πουθενά Γοργόνα!!!!  Και τελικά …λίγο πριν βραδιάσει , λίγο πριν πέσει η ομίχλη της νύχτας…το πήρε απόφαση πως… ΑΥΡΙΟ! ΙΣΩΣ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΤΥΧΕΡΟΣ!  Και βγήκε από το νερό!

-Πρίγκηπά μου πάλι γίνατε μούσκεμα; Πάλι τα κάνατε μούσκεμα; Έλεος πρίγκηπά μου! Έλεος να δείξει ο Θεός των βασιλιάδων και να σας λυτρώσει επιτέλους από το παραμύθι που σας έλεγε η μητέρα σας! Είναι απλό και εύκολο: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΓΟΡΓΟΝΕΣ!

-Ναι, Έχεις δίκιο, Μανδραγόρα! Ναι, δεν υπάρχουνε γοργόνες…στους Αιώνες , στους Κοιτώνες, στους Ελαιώνες, στις Ανεμώνες , στους Χειμώνες και στους Στρυμόνες! Υπάρχουν όμως στις…ΟΡΜΟΝΕΣ, ΣΤΙΣ ΦΕΡΟΜΟΝΕΣ ! ΣΤΙΣ ΘΥΜΩΝΙΕΣ ,  ΣΤΙΣ ΕΜΜΟΝΕς ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΕΘΥΜΙΕΣ! Γεια σου Μανδραγόρα για την ώρα!

-Αχ! Αυτό το παιδί …ίδιο η μάνα του η συχωρεμένη ! Αλλοπαρμένο και ονειρεμένο! Και τόσο ευγενικό! Τόσο όμορφα ευγενικό! Αχ! Πασκάλ μου! Αχ! Και βαχ!

-Λοιπόν κορίτσια άλλη λύση δεν υπάρχει! Το κοπάνησα από δω , το κοπάνησα από κει ….θα τα κανουμε σκουλαρίκια τα λουστρίνια !

-ΘΑ ΑΣΤΕΙΕΎΕΣΑΙ ΜΙΚΡΉ ΜΟΥ ΧΛΩΡΆΔΑ ΦΙΛΕΝΑΔΑ! ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΥΤΙΑ ΕΛΕΦΑΝΤΑ! ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΓΟΡΓΟΝΑ ΕΙΜΑΙ!

-Δεν έχεις και πόδια βλέπεις…. Α! ΡΕ Αλταμύρα! Σε μπελάδες μας έβαλες με τα λουστρίνια σου! Λουστρίνια και ουρά γίνεται; Δε γίνεται μάνα μου!

-Μην απελπίζεστε κοράσια μου! Τα λουστρίνια θα μας δώσουν… το λου- του υγρού! Το στρ- του αστεριού!  και τα- ινια…  θα μας  κάνουνε σαΐνια!  Τι θέλω να πω; Θα σπάσουμε τα λουστρινάκια …σε μικρούλια κομματάκια ….και θα φτιάξουμε εμείς το νιου- λουκ της Μαργινής! Είστε ;

Ξεκίνησαν με υπομονή, που μόνο οι γοργόνες έχουν, καθώς συνηθίζουν να περιμένουν …αιώνες κάτω από το νερό. Με μεγάλη προσοχή κόψανε το δέρμα από  τα λουστρινάκια σε σχήμα φεγγαριού, καρδούλας και αστεριών και τα κόλλησαν με γοργονόσκονη πάνω στη ψαρίσια ουρά της φίλης τους. Ύστερα, πήραν τα φιογκάκια που είχαν στη μύτη τους τα λουστρίνια  και στόλισαν με αυτά τα μαλλιά της Μαργινής. Τέλος, είχαν μείνει τα στρασάκια πλάι στη φτέρνα των παπουτσιών… τα κάνανε σκουλαρίκια… και μετά από λίγη ώρα η γοργόνα Μαργινή ήταν έτοιμη για το πρώτο της ραντεβού!!!

Ο Χάρης θα την περίμενε στην πανσέληνο , στη μύτη του φεγγαριού πλάι στο κύμα. Εκεί ήταν το ραντεβού τους. Η Μαργινή κολύμπησε με προσοχή για να μη χαλάσει τα στολίδια της και τον συνάντησε εκεί…που ο κόλπος της θάλασσας  κάνει αγκαλίτσες νερού, σιμά στον αφρό.

Η Αλταμύρα και η Ιζαμπώ φυσικά …ΚΑΙ ΔΕΝ  πήγαν σπίτι, όπως της υποσχέθηκαν. Έμειναν κρυμμένες στη «σπηλιά της Ασίγαστης» και έλιωναν βλέποντας τη φίλη τους ερωτευμένη. Όταν τα πράγματα έγιναν…ακατάλληλα για πολλούς και απολύτως κατάλληλα για δύο…έ!…τότε τα κορίτσια μας έφυγαν ήσυχες για τη δική τους νύχτα. Έφυγαν με χαμόγελο κα στη διαδρομή άκουγαν τον παφλασμό των φιλιών του Χάρη και της Μαργινής κάτω από το κύμα, εκεί που ο ήχος τρέχει σαν καθαρόαιμο άτι.

Έμεινε μόνο το φεγγάρι κοντά τους…πάντα δεν έχει φεγγάρι στα πρώτα ραντεβού; Αλοίμονο αν δεν είναι εκεί η Σελήνη! Ευτυχώς! Είναι πάντα εκεί! ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΩΝ. ΕΥΤΥΧΩς!

Η Αλταμύρα στριφογύριζε όλο το βράδυ στο φυκίσσιο κρεββάτι της… ένιωθε σαν κάποιος να την έψαχνε στα νερά …τη φώναζε χωρίς να ξέρει το όνομά της! Την έβλεπε χωρίς να έχει δει το πρόσωπό της! … και άκουγε την ανάσα του στο αυτί της !!!! όλο το βράδυ!!! Άσε που ένιωθε και άγγιγμα αντρικό στην πλάτη της!

Αποχαιρέτησε τον ανύπαρκτο ύπνο της και βγήκε να κολυμπήσει… Σίγουρα το φεγγάρι κάτι θα είχε δει! Κάτι θα είχε να της πει για αυτό το παράξενο που ένιωθε… Για να δούμε… πού πας μικρό μου κορίτσι μέσα στη νύχτα…;

Στον ήλιο τα μαλλιά της φαίνονται χρυσάφι! Στο φεγγάρι ασημίζουν και γίνονται δίχτυα αργυρά! Η πλάτη της όμως…πάντα αναγνωρίσιμη! Λεία! Αμμουδερή! Απαλή και χωρίς ίχνος αποτυπώματος πάνω της! Ήταν η δική της πλάτη εκατό τοις εκατό!.

Τα μάτια της δεν ήταν γαλανά ! ούτε πράσινα! Ούτε γκρι! Ούτε καφέ! Ούτε μαύρα! ΉΤΑΝ Μωβ! Στο χρώμα του αμέθυστου! Τα βλεπες και μεθούσες! Και ζαλιζόσουν… ποιος αντέχει στα αλήθεια τέτοια ομορφιά; Και η ουρά της …πελώρια! Πρασινοασημένια! Και παιχνιδιάρα! Πιο παιχνιδιάρικη ουρά γοργόνας δεν έχετε ματαξαναδεί! Το τι παιχνίδια έκανε με τις βάρκες των νεαρών ψαράδων…οι παλιοί την ξέρανε τι παιχνιδιάρα γοργονίτσα ήταν! Οι νέοι όμως τρόμαζαν όταν ένιωθαν τη βάρκα τους να αναποδογυρίζει στο παρα τσαφ! Ύστερα, την έμαθαν και κείνοι και πήγαιναν επίτηδες να τη συναντήσουν … να παίξουν μαζί της… μα πιο πολύ …για να δουν τα μάτια της και να νιώσουν το χαμόγελό της!

Είχε δυνατές φιλίες η Αλταμύρα με τους ανθρώπους! Ποτέ δεν ήθελε το κακό τους! Να παίξει μόνο… ήταν τόσο μόνη αιώνες τώρα στο βυθό… και καμιά φορά κάνει κρύο εκεί στα ρεύματα του αφρού των κυμάτων… Είχε χάσει τη μαμά της από καιρό …και ο πατέρας της ήταν τόσο αμήχανος και λυπημένος  γοργόνος  που η Αλταμύρα μεγάλωσε πιο γρήγορα από τις άλλες θαλάσσιες νεράιδες. Παρόλο που οι γοργόνες δεν μεγαλώνουν! Το ξέρετε αυτό , έτσι δεν είναι; Μεγάλη ιστορία …δεν μεγαλώνουν όσο είναι μέσα στο νερό και ζουν στον βυθό. Αν τύχει και βρεθούν εκτός νερού …εεεε τότε μεγαλώνουν όπως όλοι μας. Τότε περνάει ο χρόνος τους στα αλήθεια! Αυτό όμως είναι μυστικό …και δεν το λένε στις γοργόνες ! Γιατί θα αδειάσουν οι βυθοί και θα ορφανέψουν οι θάλασσες από γοργόνες και τότε…πείτε μου ποιος θα προσέχει τους ψαράδες ;;;; Όχι! Είναι μυστικό που μου ξέφυγε ! Μεταξύ μας!

Ούτε όμως και ο Πασκάλ μπορούσε να κοιμηθεί … και κυρίως δεν άντεχε να περιμένει μέχρι αύριο!

«Θα βουτήξω πάλι», είπε, «τη νιώθω …κάπου εδώ κοντά είναι! Απόψε κιόλας! Θα τη βρώ στα αλήθεια»!. Και βούτηξε στα κρύα νερά και άρχισε πάλι να ψάχνει…αυτή τη φορά στο φως του φεγγαριού !

Πού ΔΕΝ ΠΗΓΕ!!!! ΠΑΝΤΟΥ ΠΗΓΕ!!!! Τι κολπάκια, τι σπηλιές, τι πετροκρυψώνες της θάλασσας, τι κάτω από τον αφρό , τι πάνω από τα κύματα….παντού την έψαχνε, παντού την ένιωθε … και όσο δεν την έβρισκε τόσο την ένιωθε! Τι παράξενο πράγμα αλήθεια…. Αυτός ο Έρωτας του Πασκάλ! Να ψάχνει δίχως να φαίνεται και δίχως να βρίσκει… παράξενο στα αλήθεια φίλοι μου ! Και εδώ που τα λέμε… κομματάκι δύσκολο να ερωτευθείς γοργόνα !!!! ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ;;;;; Είχε δίκιο ο Μανδραγόρας… αλαφροΐσκιωτος και αλλοπαρμένος ο Πασκάλ μας! Ας όψεται η μαμά του!

Αλλοπαρμένη και η Αλταμύρα μας… Είχε κουραστεί να κολυμπά και τώρα καθόταν ακριβώς κάτω από το φεγγάρι …στην είσοδο της αγαπημένης της σπηλιάς. «Η σπηλιά της Ασίγαστης» έχει μεγάλη ιστορία…. Και έναν πολύ μεγάλο έρωτα! Πρόλαβε και την άκουσε την ιστορία  από τα χείλη της μαμάς της η Αλταμύρα …υπέροχη ιστορία…για έναν πρίγκηπα που ερωτεύτηκε ένα πλάσμα του βυθού…Ύστερα είπαν πως ήτανε γοργόνα… και μάλιστα η μαμά της δεν της είχε πει όλη την αλήθεια ! Η γοργόνα ήταν η γιαγιά της …η Πρώτη και Αυθεντική Αλταμύρα …! Που είχε όντως μια αλλιώτικη μοίρα…σκέτη αλμύρα!

Την βρήκε ύστερα από πολλή ώρα να παίζει με την ουρά της …να αναθυμάται τα λουστρίνια της …που δεν φόρεσε ποτέ ! Να κρατά στο χέρι της το αριστερό ένα κομματάκι λουστρινένιας καρδούλας… που είχε ξεκολλήσει από την ουρά της Μαργινής. Σκεφτόταν…ονειροπολούσε…και ούτε που κατάλαβε πως μάτια θνητού τη «χαζεύουν» και τη θωρούν…

Ο Πασκάλ ούτε που ανέπνεε …σαν να βρισκόταν μπροστά σε ένα θαύμα…Σαν να κοιμόταν ακόμα… και την έβλεπε εκεί να υπάρχει σαν σε όνειρο! Ένιωσε το κορμί του ξαφνικά να κρυώνει…και να ζεσταίνεται μαζί! Η καρδιά του όσο άηχη ήταν πριν… τώρα χοροπηδούσε… τραγουδούσε. Και …την ίδια στιγμή δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη… έμοιαζε με ένα παιδί …που βλέπει για πρώτη φορά πώς γεννιούνται τα αστέρια …πώς γεννήθηκε ο κόσμος!

-(ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ; , σκέφτηκε. ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ;;; ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΕΛΙΚΑ ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ ή ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΝΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; )

Το φεγγάρι εκεί….σταθερό. Τον άκουγε …Και ας μη μιλούσε ο Πασκάλ. Έβλεπε και άκουγε και την Αλταμύρα… Που τώρα ήταν σίγουρη πως με τη λουστρινένια καρδούλα στο χέρι ήθελε να ταξιδέψει έξω από τα νερά της! Ήθελε να νιώσει κραδασμούς αλλιώτικους, ρεύματα να την παρασύρουν αλλιώτικα…άνεμοι να την χαϊδέψουν…φιλιά να την προικίσουν όλα τα πλάσματα του νου και του νερού!

ΗΘΕΛΕ!

ΜΠΟΡΟΥΣΕ!

ΠΕΣ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ!

ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ να πιει καφέ στον καφενέ του Βροχή . Να περπατήσει;;; να κολυμπήσει;;; να ΝΙΩΣΕΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ πώς λειαίνονται οι κόλποι και οι πέτρες σε άλλα μέρη…πιο μακρινά!

ΤΗ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΟΥΡΑ Της;;;

ΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ;;;

Μα ΝΑΙ!

Πώς θα κολυμπήσει ως εκεί;;;;

Μετά ;;;; τι να κάνει μετά ;;;;

Να βγει από το νερό;;; Για πάντα ;;;;

Και να γίνει ένα κορίτσι της στεριάς;;;;

Αυτό της φάνηκε δύσκολο, ειλικρινά! Και αναστέναξε! Και μαζί της αναστέναξε και ο Πασκάλ! Και αν μπορούσε …πιστέψτε με …μαζί τους θα αναστέναζε και το φεγγάρι!

«Τι νόημα έχει να αλλάξω; Αναρωτιόταν. Τι νόημα έχει να περπατήσω αφού για μένα το κολύμπι είναι το βάδισμά μου»;

Και πέρα από το νόημα….γιατί υπάρχουν και πράγματα στη ζωή – πολλά πράγματα- που γίνονται χωρίς να έχουν κανένα ιδιαίτερο νόημα. Πέρα από το νόημα λοιπόν…Τι θέλω να νιώσω στη ζωή μου; Αυτό θα γίνει ο οδηγός μου! Το ΘΕΛΩ!  και ΤΟ ΝΙΩΘΩ !  Ναι! Τέρμα πια οι βουτιές χωρίς θέληση! Και πάνω από όλα …Τέρμα πια η Αλταμύρα χωρίς την Αλταμύρα ! Από σήμερα και στο εξής …και μέχρι να βρεθεί η ψυχή που θα καθρεφτιστώ  μέσα της …θα είμαι η Αλταμύρα μέσα στην Αλταμύρα! Η Γοργόνα η Αλταμύρα!  Με όλη την αλμύρα και τα μύρα…

Και τη μοίρα!  Πού την πας τη μοίρα;

Είχε πάρει τις αποφάσεις της…ήταν ευτυχισμένη ! Ανασήκωσε για λίγο την ουρά της προς τα πάνω , για να καθρεφτιστεί πάνω της το φεγγάρι…αγαπημένο της παιχνίδι από παιδί!

( Παράξενο ακούγεται πως οι γοργόνες ήταν κάποτε παιδιά! Γοργονόπαιδα; )

Ήταν ευτυχισμένη λοιπόν …ο κόσμος της ανήκε! Η θάλασσα για την ακρίβεια! Δεν χρειαζόταν να χαιρετήσει κανέναν ….θα γυρνούσε εξάλλου. Άσε που ο χρόνος στον βυθό είναι ακίνητος! Μόνο τα χρώματα αλλάζουν …το λεπτό είναι αιωνίως λεπτό! Αλμυροκόλαση ! Κανείς δεν θα καταλάβαινε ότι έλειψε τόσο! Θα ταν όπως τώρα…μια βόλτα στον βυθό, μια βόλτα στην σπηλιά! Αχ! Πόσο απλά και απλωμένα είναι τα πράγματα στη θάλασσα! Είναι ευτυχία!

Για τον Πασκάλ δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα…!!!! Πρώτα πρώτα είχε αρχίσει να κρυώνει…τουρτούριζε ο ταλαίπωρος περιμένοντας να τον προσέξει η ματιά της Αλταμύρας! Είχε παγώσει στο νερό και η καρδιά του την ’ίδια ώρα έκαιγε και έπαιζε ντραμς!

Τα πόδια του …Είχε ευχηθεί τόσες φορές- περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να της πει «Γεια ! »- να είχε και εκείνος ουρά …για να μην την τρομάξει! Έτσι… με τα κρύα πόδια του! Άσε που ήταν σαν κάτι να του έλειπε ….Εκείνη με ουρά ! Και αυτός με τι ;;;; Ευτυχώς είχε βασιλική χαίτη! Λιονταράκι ! Με τα όλα του! Έπρεπε όμως να κάνει κάτι…Έστω από λέοντας να γίνει … «Το γοργόν και χάριν έχει Πασχαλάκη! ΑΝ κάτσω λίγο ακόμα ακίνητος… …

Πέθανες Πασκάλ κακομοίρη μου και τότε …Πάει! Την έχασες τη Γοργόνα την Αλταμύρα!» !

-Γεια! Γεια σου ! Με λένε Πασκάλ! Και είμαι άνθρωπος ! Πρίγκηπας! Και Λέοντας στο ζώδιο! Μην τρομάξεις! Σε θερμοπαρακαλώ…μην τρομάξεις και μου φύγεις πάλι! Πάγωσα μέχρι να σε βρω! Θες να μπούμε λίγο στη σπηλιά ; Ν α μου την δείξεις κιόλας; Πρώτη φορά έρχομαι εδώ! Έχει και φεγγάρι! Έλα! Γιατί δε μιλάς; Δε μιλάτε εσείς οι Γοργόνες; Το ξέρω πως είσαι γοργόνα. Και αγαπώ πολύ που είσαι γοργόνα! Πιάστηκε η φωνή μου…λυπήσου με ! Πες ένα ΝΑΙ στα γρήγορα! Και σπάσε μου και ένα χαμόγελο!

Εκείνη την ώρα η Αλταμύρα …είχε καταπιεί τη φωνή της και μια καλή γουλιά θαλασσινό νερό! Σαν σφηνάκι δύναμης! Ακίνητη σκεφτόταν : «Πού βρέθηκε καλέ ετούτος; Από πού ξεφύτρωσε καταμεσής της θαλάσσης; Λείπουν και τα κορίτσια … Αχ! Ρε Αλταμύρα ! Πάλι τα πρόκοψες! Κάτι πρέπει να πω…Ντροπή! ….»

-Γεια! Με λένε Αλταμύρα! Και ναι!  …είμαι Γοργόνα! Έλα! Πάμε ! Θα σου δείξω τη σπηλιά και θα σου μαζέψω φύκια …για να ζεσταθείς! Πρέπει να κρυώνετε εσείς οι άνθρωποι στο νερό…

Ο Πασκάλ βγήκε επιτέλους από το νερό , κλάσματα δευτερολέπτου πριν γίνει τελείως κατεψυγμένος,, και η Αλταμύρα έδωσε μια βαθιά βουτιά μέσα στο κύμα για να ψαρέψει φύκια …να του φτιάξει κουβέρτα. Η αλήθεια είναι πως για ελάχιστα δευτερόλεπτα σκέφτηκε να φύγει… να κρυφτεί… δυο τινάγματα ουράς και …άφαντη η Αλταμύρα! Ήξερε όμως πως την περιμένει ένα πριγκηπόπαιδο εκεί έξω στη στεριά, παγωμένο, ταλαιπωρημένο μέσα στη νύχτα και το κυριότερο : είχε βρεθεί εκεί ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ! Όχι! Δεν μπορούσε να φερθεί τόσο ανεύθυνα απέναντι σε έναν άνθρωπο που ήταν εκεί …σιμά της , στη μοναξιά της , την από αιώνες.

Μάζεψε μια αγκαλιά φύκια και βγήκε…Σύρθηκε μέχρι το στόμα της σπηλιάς. Εκεί την άκουσε ο Πασκάλ και πήγε και τη σήκωσε στα χέρια …Απίστευτο! Γλιστρούσε όπως τα ψάρια …όταν προσπαθείς να τα πιάσεις… γελούσαν …Αλλά ο Πασκάλ στα αλήθεια φοβόταν, μη του πέσει και χτυπήσει…

Γιατί τώρα η Αλταμύρα δεν ήταν στα νερά της…ασφαλής στο μπλούμ της ! Στη θάλασσα δεν έχει πτώση! Μόνο βουτιές στο μπλε! Η Γοργόνα του τώρα ήταν έξω από τα νερά της και ένιωθε υπεύθυνος πολύ για την Αλταμύρα.

Μπήκαν μέσα στην «Ασίγαστη» και τους περίμενε η φωτιά του Πασκάλ … Την είχε ανάψει από κάτι ξερόκλαδα , περιμένοντας την Αλταμύρα με τα φύκια της. Ρίξανε λίγα φύκια στη φωτιά για να μυρίσει θάλασσα και για  να αισθάνεται όμορφα η Αλταμύρα, οικεία… και βάλανε τα υπόλοιπα φύκια κοντά στη φωτιά που χόρευε για να στεγνώσουν. Και όταν στέγνωσαν …δεν τα κάνανε κουβέρτα αλλά ένα στρώμα παχύ για να τους χωρά και τους δυο.

Αφού κάθισαν πιάσανε την κουβέντα …μιλούσαν ώρες ο ένας για τον άλλον . Ο Πασκάλ για τη στεριά , η Αλταμύρα για τη θάλασσα…παιχνίδι ολάκερο η κουβέντα τους… και η φωτιά να καίει …Μέσα τους…

Δε χρειάζεται να πω πολλά για το τι έγινε μετά …το πόσο ωραία πέρασαν, το πώς αγκάλιαζε ο ένας τον άλλον , το πόσο τρυφερά αγαπηθήκαν…Όχι! Στις μεγάλες αγάπες …δε χρειάζονται λεπτομέρειες …Οι μεγάλες αγάπες έχουν αρχή , μέση και τέλος! Και αυτό είναι όλο! Για τους έξω ! Γιατί για αυτούς που συμμετέχουν…η αρχή κρατάει αιώνες , η μέση μοιάζει με ατελείωτη μερέντα και το τέλος…δυστυχώς με κώνειο! Φαρμάκι! Και μην πιστεύετε πάντα αυτούς που λένε πως οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν τέλος… Έρχονται στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που τον ορίζει περισσότερο το τέλος και που η αρχή λησμονιέται παιδιά μου…Έτσι είναι η ζωή …Για τους ανθρώπους Όλα έχουν μία αρχή και ένα τέλος! Για τους ανθρώπους! Δεν έχετε ακούσει τη φράση : «όλα για τους ανθρώπους είναι»; Αυτό είναι!

Στο παραμύθι όμως η Αλταμύρα είναι Γοργόνα και ο Πασκάλ μας είναι θνητός… Εδώ αλλάζουν οι αναλογίες… Άσε που έχουμε και το φεγγάρι σύμμαχο… Το ξεχάσατε το φεγγάρι;

Βέβαια , Οι δυσκολίες είναι πολλές ανάμεσα σε έναν θνητό και μια Γοργόνα του Αλμυρού νερού…  Πού θα ζήσουν οι δυο τους; Στη στεριά ή στη θάλασσα; Πώς θα ζήσουν οι δυο τους; Με ουρά ή με πόδια ; Είναι πράγματι κομμάτι μπερδεμένα τα πράγματα…  Άσε που η ώρα περνάει …και κάπου πρέπει να τελειώσει τούτο το παραμύθι…δε νομίζετε; Και ο Μανδραγόρας;;;; Θα χει φάει τα μουστάκια του από την αγωνία του που ο Πασκάλ δεν έχει γυρίσει ακόμα πίσω!!!! Για να μη μιλήσουμε για τους γοργονοσυγγενείς της Αλταμύρας… Λοιπόν…για να σας φύγει η απορία … Εκείνο το βράδυ ήταν απλά το πρώτο τους ραντεβού! Περάσανε υπέροχα και είπαν να ανανεώσουν το ραντεβού τους  κάπου στη Μύκονο… Σιγά μην έχανε η Αλταμύρα τη ΜΎΚΟΝΟ! Μέχρι τότε θα είχαν χρόνο και οι δυο να σκεφτούν τι θα απογίνει σε αυτό το παραμύθι! Λίγη υπομονή παιδιά …και η Μύκονος δεν αργεί … να φανεί στην ιστορία μας!

Δώσανε λοιπόν νέο ραντεβού στη Μύκονο, με πανσέληνο και Χειμώνα καιρό… Ο καθένας θα έφερνε και από κάτι… χωρίς να αποκαλύψουν τι! Και το φεγγάρι θα ήταν και πάλι εκεί ! Μαζί τους! Αυτό …το σκέφτηκε το ίδιο το φεγγάρι! Δεν τους το είπε όμως …δεν αποκαλύφθηκε ακόμα …

Οι γοργονίσιοι καιροί πέρασαν … με ΑΧ! Και Βαχ! Με ουφ! Και ΠΑΦ! ΚΑΙ ΠΟΛΎ ΠΛΑΦ! Οι ανθρώπινοι καιροί πέρασαν με ονειροπολήσεις… με ανορεξίες, αφαγίες, με βλέμμα ακαθόριστο, χαμένο…με τον Μανδραγόρα εξοντωμένο…από τη συμπεριφορά και τις αλλοπρόσαλλες ερωτήσεις του Πασκάλ. Ωστόσο πέρασαν και αυτοί… Και ήρθε η ώρα …για το ταξείδι στη Μύκονο! Ο Πασκάλ έφτιαξε βαλίτσα και πήγε με πλοίο. Η Αλταμύρα έφτιαξε πυξίδα και πήγε με ουρά… Πάντως πήγαν και οι δυο τους! Συγγνώμη , και οι τρεις τους…ήταν και η πανσέληνος εκεί!

Ακριβώς στη μύτη της Μυκόνου…στο ακρωτήρι που οι παλιοί Μυκονάτιες το λένε Αλμυρό Τόξο βρέθηκαν και πάλι τα δυο τους ! Ο Πασκάλ είχε φέρει μαζί του για δώρο στη Γοργόνα του  ένα ζευγάρι Μωβ λουστρίνια , ασορτί με τα μάτια της Αλταμύρας και ένα κοραλλένιο δαχτυλίδι… ασορτί με το χρώμα των χειλιών της! Η Αλταμύρα του είχε πλέξει φυκοπουκάμισο ασορτί με τα μαλλιά του , στο σκούρο καφέ, και του χε φτιάξει ένα φυλαχτό από αχινούς μαυροκόκκινους … χωρίς αγκαθάκια στα πιασίματα … και ένα μαργαριτάρι στη μέση!

Μόλις το ρολόι σήμανε δώδεκα τη νύχτα … Η Αλταμύρα αναδύθηκε από το νερό , ακριβώς στο σημείο του ραντεβού της με τον Πασκάλ. Απέναντι, και αρκετά μακριά από την Αλταμύρα , αλλά ακριβώς σε συστοιχία με το κεφάλι της , περίμενε ο Πασκάλ, ντυμένος σαν γαμπρός, με τα δώρα του στο χέρι και με αγωνία στο βλέμμα …αν τον θυμήθηκε η Αλταμύρα… Και με ένα ενδόμυχο φόβο …μήπως τον ξέχασε;;; ‘Όμως …ήταν και οι δύο εκεί! Και το φεγγάρι ! Σύνολον… τρεις! Εκεί …κάτω από το ρολόι της κεντρικής πλατείας του Γιαλού, στη Μύκονο, στο αλμυρό τόξο …Εκεί βρέθηκε ξανά η αγάπη τους!

Η Αλταμύρα κολύμπησε μέχρι την ακτή . Δεν είχε φόβο να τη δει κανένας …Χειμώνας , αέρας, ξεροβόρι…κανείς δεν κυκλοφορούσε. Ο Πασκάλ έτρεξε προς το μέρος της. Είχε φέρει μαζί του κουβέρτα , για να μην του κρυώσει η γοργόνα του. Και η Αλταμύρα , με ένα σούρσιμο κοιλιάς και ένα τίναγμα πελαγίσιο…βρέθηκε στην αγκαλιά του , δροσερή , δροσερή! Και μυρωδάτη! … θάλασσα! Την αγκάλιασε , τη σκέπασε με την κουβέρτα του και κάθισαν στο άνοιγμα του τόξου , σιμά στον βράχο να δώσουν τα φιλιά τους, να πουν τα νέα τους, να μυρίσει ο ένας τον άλλο και όλα αυτά τα περίεργα… που κάνουν οι ερωτευμένοι άνθρωποι.

Το φεγγάρι …εκεί! Σταθερό! Τους έλουζε με φως! Έκανε και τα μαγικά του –είναι η αλήθεια- και κάποια στιγμή όταν ο Πασκάλ της έδειχνε τα δώρα της και της έλεγε :

-Αυτά ! για τα λουστρίνια που χάλασες! Και αυτά ! για τα χείλη σου τα κοραλλένια! Για να τα φοράς …σαν βγαίνουμε τις νύχτες βόλτα , να σαι όμορφη και λαμπερή!

-ΣΕ ευχαριστώ Πασκάλ μου! Μα πώς; Πώς να τα βάλω δίχως πόδια; Πώς να περπατήσω πλάι σου , δίχως πόδια; Πώς να πιάσω για πάντα στεριά , εγώ μια πελαγίσια; Κοίταξέ με …έχω ουρά !

Και εκείνη την ώρα που του έλεγε αυτά και τραβούσε την κουβέρτα για να του δείξει την ουρά της …εκείνη την ώρα , μείνανε και οι δύο άφωνοι!

– Η ουρά μου ! πού πήγε η ουρά μου;

– Η ουρά σου…πάει η ουρά σου;Έχεις πόδια Αλταμύρα μου ! Μπορείς να δοκιμάσεις τα λουστρίνια που σου χάρισα! Κοίτα! Δες αν σου κάνουν!

Και τα δοκίμασε …με ανάσα κομμένη ! Για πρώτη φορά δοκίμαζε παπούτσια μια γοργόνα! Και της έκαναν! Γάντι! Σηκώθηκε , περπάτησε…στην αρχή δειλά, σαν το μωρό που πρωταρχίζει να βαδίζει, και ύστερα πιο χαρούμενα , πιο ανάλαφρα και στο τέλος έτρεχε…σαν το λευκό άλογο σε λιβάδι ανοιχτό και απερίφραχτο!

-Είμαι κοπέεεεεελα! Είμαι γυναίεεεεεκα ! είμαι με πόοοοοοδια! Έχω παπούτσιαααααα!

Φώναζε δυνατά τώρα η Αλταμύρα! Και ο Πασκάλ γελούσε …μαζί της , με το νάζι της , με το βάδισμά της το παράξενο… που …έσπαγε περίεργα τη μέση της , σαν να σέρνει μια πελώρια αόρατη ουρά!

-Θα μάθω ! Θα μάθω να περπατάω σαν βασίλισσα! Θα το δεις! Που με κοροιδεύεις…..χμ! Θα δεις!

Πού δεν πήγαν εκείνο το βράδυ …γύρισαν παντού περπατώντας!  Φιλήθηκαν σε Όοοολα τα σοκάκια της Μυκόνου, περπάτησαν παντού σε γκρεμούς και ευθείες, σε ανηφόρες και κατηφοριές…ΠΑΝΤΟΥ! Και το φεγγάρι τους έκανε συντροφιά ! δεν τους άφησε λεπτό στα σκοτεινά!

Εκείνο το βράδυ , μέχρι να ρθει το ξημέρωμα , τους φάνηκε αιώνας! Αιώνας απέραντης ομορφιάς ! απίστευτης αίσθησης! Ό,τι ήθελαν …γινόταν! Ήταν τόσο ερωτευμένοι που ούτε αναρωτήθηκαν πώς όλα τούτα τα μαγικά! Στην αρχή δεν αναρωτήθηκαν…αλλά στο τέλος κατάλαβαν πως το Φεγγάρι τους ακολουθούσε παντού…και του κλεισαν το μάτι και του γνεψαν ευχαριστώ, που τους χάρισε τόσο σπάνιες στιγμές!!!!

Για όσους δεν καταλάβατε …το Φεγγάρι εκείνο το βράδυ στη Μύκονο χάρισε στην Αλταμύρα και στον Πασκάλ ένα σπάνιο μαγικό δώρο… Η Αλταμύρα μπορούσε πια να είναι και κορίτσι της στεριάς και γοργόνα της θάλασσας ! Κάθε φορά που έβγαινε από το νερό για να συναντήσει τον Πασκάλ της…γινόταν κορίτσι με δυο υπέροχα πόδια ! μπορούσε να φορέσει τα λουστρίνια της και να πάει βόλτα με το αγόρι της!!! Μπορούσε να περπατήσει!!! Μπορούσε να τρέξει!!! Και κάθε φορά που πεθυμούσε τα νερά της τα γαλανά …μπαίνοντας στο νερό αποκτούσε ξανά την πελώρια πρασινοασημένια ουρά της …Και τότε …γινόταν πάλι πλάσμα του νερού! Γοργόνα μαγική! Έτσι, με αυτό το δώρο η Αλταμύρα μπορούσε να είναι αυτό που επιθυμούσε χωρίς να αποχωριστεί για πάντα τη φύση της την αλλοτινή ! ήταν πάντα ελεύθερη να διαλέξει! Πότε το ένα και πότε το άλλο!

Και ο Πασκάλ ήταν χαρούμενος πολύ! Είχε συντροφιά την γοργόνα του ! Και μπορούσε να περπατήσει δίπλα της, να την πιάσει από τη μέση, όπως πιάνουν τα κορίτσια στο πρώτο ραντεβού, να της αγοράσει παπούτσια, φορέματα, λουστρίνια σπάνιας ομορφιάς! Όπως σπάνια ήταν και η Αλταμύρα του! Και χαιρόταν γιατί η γοργόνα του θα ήταν ελεύθερη! Να μπαίνει στο νερό, όποτε εκείνη ήθελε και να βγαίνει πάλι να τον βρίσκει, να του χαρίζει τη θαλασσινή αγκαλιά της! Ω! Ναι! Ήταν ελεύθεροι να είναι ο εαυτός τους! Μεγαλύτερο δώρο …δεν θα μπορούσε να τους γίνει ποτέ! Μόνο το Φεγγάρι είχε τη δύναμη να το κάνει ! Και τους το χάρισε το σπάνιο και δυσεύρετο μυστικό της ευτυχίας τους… μπορούσαν να είναι Ελεύθεροι μέσα στον ‘Ερωτά τους!

Για όσους θέλουν να μάθουν τι έγινε μετά… για όσους ανησυχούν για τον Έρωτα της Αλταμύρας και του Πασκάλ … το παραμύθι της αγάπης τους ακόμα υπάρχει ! Δεν τελείωσε ποτέ!

Στον Πασκάλ ,εκείνο το βράδυ , στη Μύκονο, το Φεγγάρι έκανε ένα εξίσου σπάνιο δώρο …να μπορεί να ζήσει με την Αλταμύρα του αιώνια , χωρίς να γερνά! Μην ξεχνάτε πως ο Πασκάλ ήταν ‘Ανθρωπος και η Αλταμύρα Νεράιδα θαλασινή …για να μπορούν να ναι μαζί για πάντα έπρεπε να συγχρονίσουν το χρόνο μιας θεάς και ενός θνητού… Η Αλταμύρα δεν θα γερνούσε ποτέ και ο Πασκάλ θα ζούσε μαζί της αγέραστος ! Αυτό το δώρο είναι η αλήθεια το κατάλαβαν χρόοονια μετά … και ακόμα το φυλάγουν μυστικό! Ούτε η ξηρά , ούτε και η θάλασσα έμαθαν ποτέ για αυτό! Και κάτι ακόμα …ΠΟΤΕ δεν πάτησαν τη συμφωνία της Ελευθερίας τους! Ήταν πάντα ελεύθεροι να μπαινοβγαίνουν …πότε σε ξηρά και πότε σε θάλασσα! Και πάντα έδιναν ραντεβού οι δυο τους! … σεβόταν η ξηρά την ελευθερία της θάλασσας και η θάλασσα κατανοούσε την ανάγκη της ξηράς να ενωθεί με το νερό! Τόσο απλά κύλησε η ζωή τους!

Χάρις Κόντου

 

Εικονογράφηση Εξωφύλλου και παραμυθιού : Βάλια Σαλαμαστράκη

Εκδόσεις Παρουσία 2015, Aθήνα

 

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Χάρις πατώντας εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑