Αλλάζουμε ή Αποκαλυπτόμαστε?

Αλλάζουμε ή Αποκαλυπτόμαστε?

Ακούω συχνά ότι οι άνθρωποι αλλάζουν ή ότι κάποιοι αντιστέκονται στην αλλαγή διότι φοβούνται ότι θα χάσουν κάτι το οποίο νομίζουν ότι είναι ή έχουν!

Δεν σας κρύβω, ότι αν και εδώ και μία δεκαετία θα έλεγα ότι είμαι ταγμένος στην προσωπική ανάπτυξη, έχοντας αγκαλιάσει τη διαδικασία της αλλαγής, είναι κάποιες φορές σε κάποια συγκεκριμένα θέματα όπου αυτή με τρομάζει.

Έψαχνα εδώ και καιρό, μία διαφορετική οπτική γωνία, μία άλλη προσέγγιση στην αλλαγή, η οποία θα έχει νόημα σε εμένα και χθες το βράδυ όταν μου πετάχτηκε στο timeline μου στο Facebook το παραπάνω quote ο γλόμπος των νέων ιδεών, άναψε στο κεφάλι μου!

«..τι κι αν η αλλαγή  στην πραγματικότητα δεν είναι αλλαγή, αλλά μία διαδικασία αποκάλυψης του ποιοί πραγματικά είμαστε?»

Διαβάζοντας δύο από τα αγαπημένα μου βιβλία, τα Ιερά Συμβόλαια της Carolyn Myss και το The 10th Insight , το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο από τo The Celestine Series του James Redfield, μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε ο κόσμος των ψυχών και από τους δύο.

Μάλιστα είχα σταθεί αρκετά στο σημείο των επανεμφανίσεων των ψυχών στη γή, και τη διαδικασία της λήθης που έπρεπε να περάσουν έτσι ώστε να ξεχάσουν ότι είχαν ζήσει στα προηγούμενα περάσματά τους από την ανθρώπινη διάσταση, έτσι ώστε να διευκολύνουν το τρέχον πέρασμα και την αποστολή τους.

Συζητούσα τις προάλλες για μία προτεινόμενη αλλαγή στη δουλειά, με έναν συνάδελφο, γνωστό για την αντίσταση του σε πάσης φύσεως αλλαγές. Όταν τον ρώτησα γιατί, μου απάντησε ότι από τη στιγμή που κάτι πάει καλά, γιατί να το αλλάξω. Ας χαλάσει, ας σταματήσει να δίνει αποτελέσματα και θα το δούμε.

Ναι, αλλά πως θα μάθεις πόσο καλύτερα μπορείς να πας, αναρωτήθηκα, αλλά δεν έδειξε και πολύ προβληματισμένος με τον προβληματισμό μου.

Τι θα άλλαζε λοιπόν στην καθημερινότητά μας και τον τρόπο σκέψης μας, αν βιώναμε την αλλαγή σαν έναν τρόπο που μας φέρνει πιο κοντά στην μεγάλη προσωπική μας αλήθεια, στον σκοπό της ζωής μας, στον λόγο για τον οποίο βρισκόμαστε επάνω στη Γη, αυτή τη φορά?

Τι θα άλλαζε αν  κάποιος μας αποκάλυπτε ότι ουσιαστικά δεν αλλάζουμε, δεν χάνουμε κάτι το οποίο έχουμε αποκτήσει με κόπο και το αγαπάμε (έστω και αν μας πληγώνει), αλλά στην πραγματικότητα διώχνουμε από επάνω μας , τόνους σκουπιδιών, παρασίτων, αχρείαστων πραγμάτων, καταστάσεων, σκέψεων, ταυτοτήτων και χαρακτηριστικών, τα οποία έχουμε και τα οποία στέκονται ανάμεσα σε εμάς σήμερα και σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

Στα κείμενα μου εμφανίζεται συχνά μία ερώτηση γλώσσο-δέτης, αλλά μυαλο-λύτης! Η ερώτηση αυτή είναι η εξής:

«Ποιός είσαι όταν δεν είσαι αυτό που είσαι?»

Όταν μου την απεύθυνε για πρώτη φόρα ο καλός μου φίλος ο Ν. ήταν μία από τις στιγμές που άλλαξε η ζωή μου πολύ & άμεσα! Σαν κάποιος να γύρισε έναν διακόπτη και ξαφνικά η ζωή μου φωτίστηκε συνολικά.

Διώχνοντας από τη ζωή μου συστηματικά καταστάσεις, δραστηριότητες, πεποιθήσεις, συμπεριφορές, πρόσωπα που δεν εξυπηρετούσαν πλέον ό,τι γινόμουν ή ό,τι αποκαλύπτοταν από αυτή τη διαδικασία, ανακάλυπτα καταπληκτικά πράγματα για εμένα που δεν τα πίστευα καν!

Για την ακρίβεια είχα σχεδόν πείσει τον εαυτό μου ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να τα πετύχω όλα όσα ονειρευόμουν. Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν ότι για να ονειρευτείς κάτι, πρέπει να το έχεις μέσα σου… πως θα σου εμφανιστεί μπροστα σου κάτι για το οποίο δεν έχεις καταγραφές? Τροφή για σκέψη…

«Μα, φταίνει οι άλλοι που μου βάζουν εμπόδια, που εγώ δεν μπορώ να πετύχω όλα όσα μου αξίζουν!!!» , θα μπορούσε να φωνάζει αυτή τη στιγμή ένας ή και περισσότεροι από εσάς.

Τι θα άλλαζε στον τρόπο σκέψης σας αν τις καταστάσεις που εσείς ονομάσατε «εμπόδια» και με αυτή την ονομασία μοιραία τα τοποθετήσατε μπροστά σας, τα ονομάζατε «όργανα» για μία καλή προπόνηση? Η οποία προπόνηση θα σας προετοιμάσει για κάτι πολύ μεγαλύτερο και θα σας κρατήσει σε φόρμα?

Όταν εγώ το έκανα, ένα μεγάλο βάρος εκδιώχθηκε από επάνω μου και το χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη μου και τη ζωή μου! Θέλετε και τη συνέχεια? Όλα όσα ήθελα, αλλά οι άλλοι «έφταιγαν» διότι με εμπόδιζαν και δεν μπορούσα να τα καταφέρω, άρχισαν να ξεδιπλώνονται και να «συμβαίνουν» με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό!

Κάτι επίσης πολύ αξιοπερίεργο ήταν ότι όσο αυτά «συνέβαιναν» , οι αντιδράσεις από τους ανθρώπους εκείνους που και καλά μου έβαζαν εμπόδια, εντάθηκαν! Μάλιστα κάποιες ήταν πολύ ακραίες!

Όμως όλα τα σπουδαία που είχαν αρχίσει να συμβαίνουν, όχι μόνο δεν εμποδίστηκαν από τις αντιδράσεις αυτές, αλλά συνέχισαν να συμβαίνουν και να εξελίσσονται παρά το ότι τα μέχρι πριν λίγο «εμπόδια» είχαν γίνει πολύ μεγαλύτερα από ποτέ, με έκανε να αναθεωρήσω πολλές από τις πεποιθήσεις μου, οι οποίες προφανώς πλέον δεν εξυπηρετούσαν τους στόχους μου.

Τι είχε αλλάξει? Δεν τα βιώνω πλέον ως εμπόδια! Τα βιώνω ως μία καλή προπόνηση για να αποκτήσω δεξιότητες, η οποίες εξυπηρετούν τα όνειρα πού έχουν γίνει στόχοι και είχαν αρχίσει να παίρνουν σάρκα και οστά!

Φανταστείτε λοιπόν τι μπορεί να συμβεί, αν κάτι που μέχρι τώρα το αντιλαμβανόμαστε ως εμπόδιο , να αλλάξει πρόσημο και να γίνει άσσος στο μανίκι μας….

robin-sharma-11

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑