Αλεξίσφαιροι γονείς!

Αλεξίσφαιροι γονείς!

Το σημερινό άρθρο προέκυψε αφ’ ενός από τη φωτογραφία εξωφύλλου που έπαιξε τελευταία πολύ στα Social Media, αφ’ ετέρου από το συγκλονιστικό χθεσινό άρθρο  της Έλενας. Φυσικά μην ξεχνάμε ότι την εβδομάδα που διανύουμε η οποία στη θρησκεία  είναι συνυφασμένη με το μαρτύριο και τη θυσία, η οποία προάγει τέτοιου είδους αναζητήσεις.

Τα πρώτα συναισθήματα που μου προκάλεσε η φωτογραφία ήταν στενάχωρα! Αισθάνθηκα βλέποντάς την, ότι ο ρόλος που έχουν οι γονείς είναι επίπονος…δυσβάσταχτος και μάλιστα ότι απαιτείται από αυτόν, να στέκει αγέρωχος ενώ στερείται κομμάτια του, για να αναθρέψει το παιδί του, το οποίο αποτελείται από κομμάτια που λείπουν απο τον ίδιο!

Αουτς!

Γιατί?

Αυτή δεν είναι η γονεϊκότητα που εγώ έχω βιώσει μέχρι τώρα! Πόσο βαρύ και ενοχικό ήταν για εμένα όταν άκουγα για τα όσα στερήθηκαν οι γονείς μου για εμένα?

 

Ένα απο τα αγαπημένα μου quotes είναι το :

 …you cannot serve from an empty vessel!

δεν μπορείς να σερβίρεις από μία άδεια κανάτα!

…και αυτό αποτυπώνει με τον πιο πλήρη τρόπο, αυτό που πρεσβεύει η γονεϊκότητα για εμένα! Αυτά που προσφέρω στο παιδί μου, είναι η υπεραξία που δημιουργώ ως άνθρωπος και όχι προϊόν στέρησης!

Sharing is Caring ή Μοιράζομαι σημαίνει ότι Νοιάζομαι και η ανατροφή ενός παιδιού είναι μοίρασμα μαζί του όλων όσων συν-δημιουργούνται από τους 2 γονείς, από 2 ολόκληρα που αναθρέφουν μία ψυχή που δεν τους ανήκει ως ένα άλλο ολόκληρο που μπορεί να ζήσει μόνο του δίχως εξαρτήσεις από πρόσωπα και καταστάσεις.

“…η αγάπη τελικά μοιράζεται ή πολλαπλασιάζεται όταν πληθύνουν οι αποδέκτες της?”

Δεν σας κρύβω ότι λίγους μήνες πριν τον ερχομό της κόρης μας, έχει τρυπώσει στο μυαλό μου η σκέψη του πώς και αν θα μπορέσω, να μοιράσω την αγάπη μου στα δύο παιδιά μου, τη σύζυγό μου και τον εαυτό μου. Η αγάπη τελικά μοιράζεται ή πολλαπλασιάζεται όταν πληθύνουν οι αποδέκτες της?

Όταν μάθαμε ότι θα αποκτήσουμε και δεύτερο παιδί, κοιτώντας το γιό μου τον Μάξιμο – Κωνσταντίνο και κάνοντας τις παραπάνω σκέψεις, ένιωσα μέσα μου όλα όσα αισθανόμουν για αυτόν να πολλαπλασιάζονται και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αισθάνθηκα βαθιά μέσα μου ότι ήξερα. Ήξερα ότι η υπεραξία αυτή είναι που θα μοιραστεί και στο νέο μέλος! Αισθάνθηκα σαν τη γυναίκα που όταν είναι η ώρα να γίνει μητέρα, το σώμα της ξέρει τι να κάνει για να μπορέσει το παιδί να χωρέσει μέσα της! Απίστευτο συναίσθημα!

Από την εμπειρία μου ως Παιδί, όταν στην συζήτηση μπαίνει η στέρηση του γονιού, το ξενέρωμα είναι μεγάλο, όπως και το βάρος που δημιουργείται στην ψυχούλα του παιδιού και δεν υπήρξε στη ζωή μου μεγαλύτερο βάρος από το να νιώθω “βάρος” και ότι είμαι η αιτία που κάποιος υποφέρει και στερείται.

Η ηρωική θα έλεγα προσέγγιση του ρόλου του γονέα είναι κάτι που με ενοχλεί όπως με ενοχλεί και η πεποίθηση ότι όλα πρέπει να τα υπομένουμε αλύγιστοι και δυνατοί. Όσα χρόνια έπαιζα αυτό το παιχνίδι, υπέφερα σιωπηλά και τελικά ενώ έβγαζα προς τα έξω την εντύπωση του δυνατού, μέσα μου υπέφερα.

Σήμερα αισθάνομαι απείρως καλύτερα και συμφιλιωμένος με την ιδεά ότι είμαι άνθρωπος και είναι ΟΚ να μην αισθάνομαι πάντοτε δυνατός, είναι ΟΚ να λυγίζω και να ξεσπώ, είναι ΟΚ να μην στερούμαι ότι είναι αυτό που δεν θέλω να στερηθώ και αυτά όλα είναι τελικά η πραγματική ΔΥΝΑΜΗ μου!

Αν στερηθώ και υποφέρω για να αναθρέψω τα παιδιά μου, τότε τί μηνύματα τους περνάω? Σκέφτείτε το καλά με όλους τους εγκεφάλους σας!  Θυμηθείτε τι θα μπορούσε να συμβεί ότι το θάρρος , μία ποιότητα του εγκεφάλου του εντέρου, εκφράζεται από την καρδιά….

Στερούμενος για αυτά, εκπέμπω το μήνυμα ότι είναι οκ να στερήσε, αλλά ταυτόχρονα στερούμαι για να ωφεληθούν αυτά… αφού είναι οκ να στερείται κάποιος, μήπως το μήνυμα ότι δεν είναι ΟΚ να ωφελείται κάποιος πλανάται σιωπηλά στην ατμόσφαιρα?

Στο παράδειγμα αυτό ο γονέας στερείται, τα παιδιά ωφελούνται… και οι ενοχές που θα τα συντροφεύουν μία ζωή ίσως και να καραδοκούν στη γωνία…

Αν όμως εμείς ως γονείς δώσουμε το εκπέμψουμε το μήνυμα του μοιράσματος και όχι της στέρησης, τότε τα πράγματα ίσως να είναι διαφορετικά! Ξέρετε υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο χάνω και το διώχνω και είναι η ίδια ανάμεσα στο στερούμε και το μοιράζομαι!

Ένας άνθρωπος ο οποίος παράγει υπεραξία και τη μοιράζεται, αποδέχεται την ανθρώπινη φύση του, αγαπά τον εαυτό του και τον προσέχει, είναι κατά την άποψη μου τι ιδανικότερο παράδειγμα προς μοντελοποίηση για ένα παιδί. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να έχει τις ουλές και τα σημάδια του, αλλά σίγουρα δεν είναι διάτρητος από τις στερήσεις, διότι πολύ απλά δεν τις βιώνει ως τέτοιες, αλλά ως μία επένδυση που δημιουργεί υπεραξία!

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας, αν “μοιραζόμασταν” πχ τον χρόνο μας με την οικογένεια μας και δεν “χάναμε”, αν τον “επενδύαμε” στους ανθρώπους και δεν τον “ξοδεύαμε” , αν “αφιερωνόμασταν” στην οικογένειά μας και δεν την αντιμετωπίζαν ως “αναγκαίο κακό”….  Όλα στη ζωή είναι επιλογές… και οι λέξεις μετρούν πολύ περισσότερο από ότι μπορεί κάποιοι να νομίζουν.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑