Αχ! Ελλάδα Σ αγαπώ!

Ax! Ελλάδα Σ Αγαπώ!

«Και όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον …
Είμαστε κιόλας νεκροί…»

Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

Αχ! Ελλάδα Σ αγαπώ!

Γεννήθηκα στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης έναν Οκτωβρη του 1974. Γεννήθηκα σε μια γειτονιά της Αθήνας που είχε δέντρα, πλατείες, παιδιά με ποδήλατα και παγωτά και ψωμάκι ζεστό από τον φούρνο της γειτονιάς…Γεννήθηκα και μεγάλωνα όπως όλα τα παιδιά… Με παιχνίδι, τσακωμούς, χώματα, ίντριγκες, μαλώματα και τιμωρίες και πολλά βιβλία… πολλά βιβλία…
Η πρώτη μου ανάγνωση στον κόσμο ήταν μουσική! Η μαμά μου είχε πέρα από ωραία εμφάνιση , λαμπρό μυαλό και ωραίο άρωμα στα ρούχα της …Είχε και μια υπέροχη μελωδική φωνή! Τα βράδια που χειμώνιαζε καθόμασταν στο τραπέζι της κουζίνας… Εκείνη μου τραγουδούσε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και εγώ προσπαθούσα να τα παίξω, με τα μικρά μου, αδέξια, αναλφάβητα μουσικά χεράκια σε μια μελόντικα, που μου είχε κάνει δώρο ο θείος μου.
Τώρα που σας γράφω δεν είμαι στην Αθήνα. Έξω βρέχει. Ακούγεται ο ουρανός να μουγκρίζει ερωτικά και ηχηρά και σκέφτομαι…
Σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, όπως θέλετε πείτε το, γιατί είμαι εγώ ; Γιατί αγαπώ την Ελλάδα μου; Την χώρα μου; Γιατί , ενώ, σαν νόθο με πετά , όπως πολύ εύστοχα τραγουδαει ο Παπάζογλου, Γιατί εγώ την αγαπώ;


Πριν από λίγες μέρες είχα την χαρά και την συγκίνηση να συμμετέχω στο 4o TEDx Rhodes, το οποίο φιλοξένησε και “εγκολπωσε” στο αξιακό της σύστημα τις ομιλίες άξιων και αξιολογότατων ομιλητών πάνω στο θέμα The Power of 1, Πώς η δύναμη του Ενός μπορεί να ενδυναμώσει το κοινωνικό σώμα των πολλών. Το θέμα με άγγιξε αμέσως. Όλοι οι υγιείς φορείς Παιδείας του νησιού , άνθρωποι οραματιστές, Ένα Σχολείο διαφορετικό από τα άλλα, Εθελοντές όλων των ηλικιών, νέοι Εθελοντές- νέα παιδιά της κοινωνίας της Ρόδου, παιδιά υπέροχα με ορίζοντα στα μάτια-αλλά και ομιλητές από Αθήνα, καλλιτέχνες και τεχνικοί ήχου και φωτισμού, Ένας μαγικός χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς, αίγλης και μεγαλείου… ΟΛΟΙ …ήμασταν ΕΚΕΙ! Είχαμε καταφέρει στην Ελλάδα, στην Ελλάδα που πονάει και μετραει πληγές, να ενωθούμε πάνω σε μια ιδέα! Πάνω σε μια ανάγκη εσωτερική αλλά και βαθύτατα κοινωνική/συλλογική. Στην Ιδέα της ενδυνάμωσης και της συνεργασίας, στο ταξίδι από τον ΕΝΑΝ στους πολλούς, από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ.
Η φωτιά μέσα μου άναψε με ένα τηλεφώνημα από την αγαπημένη φίλη, συνεργάτιδα, παιδαγωγό και καλλιτεχνικό μου συνοδοιπόρο, Μαρία Μανιώτη. Πάντα έχει τον τρόπο της να μου ανάβει φωτιές αυτό το χαρισματικό κορίτσι! Όμορφες φωτιές… καλλιτεχνικές! Η άλλη φλόγα, η ασίγαστη μέσα μου, ήταν η αγάπη μου για το Σχολείο που διοργάνωνε σε συνέργεια όλη αυτή την κίνηση, τα Εκπαιδευτήρια Ροδίων Παιδεία. Η Τρίτη Φλόγα ήταν μεσα μου, η αγάπη μου για την μουσική και δη για τον ήχο τον Βυζαντινό, τον Νεοελληνικό. Οι φλόγες έσμιξαν. Έσμιξαν και βρήκαν την άλλη την βαθύτερη φωτιά… την ανάγκη για ελπίδα κι δράση στοχευμενη σε αυτόν τόπο.

72220681_386815815558480_6518877490440568832_n
Η καλλιτεχνική παρέα διευρύνθηκε με την ευλογημένη συνέργεια του αγαπημένου φίλου και μουσικού και μαέστρου τριών χορωδιών εδώ στο νησί, του Μιχάλη Καλαεντζη. Ήμασταν Έτοιμοι! Θέλαμε να συμμετάσχουμε! Ως καλλιτεχνικοί εθελοντές ! όπερ και εγενετο… Αφορμή το κείμενο που είχε κατά νου η Μαρία: Ν. Καζαντζάκης , Αναφορά στον Γκρέκο. Δουλέψαμε κείμενα και μουσική και ήρθε η ώρα για την πρώτη μας πρόβα… Τρίτη ήταν θαρρώ, βράδυ στις δέκα, στον χώρο της χορωδίας του δήμου. Ο κάθε ένας μας πήρε θέση, έκαστος εφ ω ετάχθη, και ξεκινήσαμε!
Αυτό που θέλω να μεταφέρω και ο λόγος που γράφω αυτό κείμενο σήμερα είναι ένας: Θέλω να μεταφέρω το βίωμα! Να μεταφέρω την ελπίδα και το όραμα ενός τόπου σε συνέργεια! Θέλω όμως να τονίσω και το βίωμα της Οικουμενικής Ελληνικότητας που μας διαπέρασε σαν ακούσαμε την δουλειά μας προβαρισμένη! Ο Μιχάλης κατάλαβε την συγκίνηση μας …δημιούργησε με την υπέροχη μουσική του σύνθεση και εκτέλεση την συγκίνηση μας πάνω σε κείμενα γενναίων ανθρώπων, Ελλήνων και μη. Ακούστηκαν εν ειδει Θεατρικου΄Αναλογίου επιλεγμένα κείμενα από τις «Φωτιές», της ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΓΙΟΥΡΣΕΝΑΡ, Τον «Γκρεμιστή», του Κωστή Παλαμά, αφιερωμένο στον Ιωνα Δραγούμη, αποσπάσματα από την «Αναφορά στον Γκρέκο», του Ν. Καζαντζάκη και ένα επιλογικό μικρό κομμάτι, γραμμένο από εμένα, με κέντρο νοηματικό το θέμα της συμμετοχής μας: Ο πολυφωνικός εαυτός, πολυφωνίες εντός μας… Ο όρος είναι ειλημμένος από τον επιστημονικό χώρο της Καταξιωτικής Συστημικής Διερεύνησης και συνεργάζεται άψογα με το Α.Κ.Μ.Α και με όσα μας είπε στην εξαιρετική του ομιλία ο αναγνωρισμένος και πολύ σημαντικός άνθρωπος και ψυχίατρος, Π. Πολυχρόνης. Επρόκειτο για μία ευτυχή σύμπτωση η συνάντηση μας η διανοητική, από διαφορετικούς δρόμους και κρουνούς σκέψης και έκφρασης.

72785216_403469493666629_8939793552666263552_n
Όλες οι ομιλίες ήταν εξαιρετικές! Όλοι οι ομιλητές κατέθεταν εκεί, στα κανόνια του Προμαχώνα Αγίου Γεωργίου, της Μεσαιωνικής μας Πόλης, την δική τους πολύτιμη προσωπική οπτική και επιστημονική ματιά! Δυστυχώς, δεν μπορώ να τους αναφέρω όλους… ήταν πολλοί! Ήταν πολλά και πολύ σημαντικά τα όσα είπαν και είναι λόγοι “ιερής κατάθεσης” εντός της κοινότητας του TEDx Rhodes. Όσοι ήμασταν εκεί το νιώσαμε αυτό το “ιερόν” της προσωπικής κατάθεσης και θέσης απέναντι στον κόσμο.
Και τα όσα είπαν οι σεβαστοί μας Ομιλητές είναι για εμάς τους συμπολίτες τους εξαιρετικά χρήσιμα, λειτουργικά και διαφωτιστικά. Εσκεμμένα κάνω χρήση του επιθέτου «χρήσιμα» για να τονίσω πως η γνώση εδώ είχε , έχει και θα έχει και στο μέλλον, ουσιαστική, πρακτική σημασία και λειτουργικότητα.
Γιατί τα γράφω εγώ όλα αυτά σήμερα, σαν ένα εκτενέστατο Δελτίο Τύπου; Γιατί μιλώ για αυτό;;;
Γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας την χαρά του βιώματος, της συμμετοχής , του μοιράσματος και φυσικά για να εμπεδώσω και να ενδυναμώσω το μήνυμα του κοινωνικού εθελοντισμού, ως τρόπου σκέψης, δράσης και ζωής!
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ! ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ! ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ! ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ!
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑΣ!!!
Και Ίσως… αλλάξουμε τον κόσμο τελικά! Αλλάζοντας εμείς πρώτοι!
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ TEDxRhodes 2019!!!

 

Στο ηχητικό που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε το θεατρικό έργο που παρουσιάστηκε στην εκδήλωση:

 

Δελτίο Τύπου

TEDEX RHODES 2019

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΧΑΡΙΣ ΚΟΝΤΟΥ

 ΤΙΤΛΟΣ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ : Ο ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ

 

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΦΩΝΗ ΧΑΡΑ- ΑΝΑΒΩ ΚΕΡΙΑ

Μοναξιά… Δεν πιστεύω όπως πιστεύουν, Δε ζω όπως ζουν, δεν αγαπώ όπως αγαπούν… Θα πεθάνω όπως πεθαίνουν.

 Για την κάθε σκέψη, για τον κάθε έρωτα, που από μόνα τους ίσως εξασθενούσαν , υπάρχει ένα ιδιαίτερο δυναμωτικό τονωτικό που είναι ΟΛΟΣ Ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ που τα αντιμάχεται.

Στην απουσία σου, η μορφή σου διαστέλλεται σε σημείο να γεμίζει το σύμπαν. Περνάς στη ρευστή κατάσταση που χαρακτηρίζει τα φαντάσματα. Στην παρουσία σου συστέλλεται: φτάνει στη συμπύκνωση των πιο βαριών μετάλλων, του ιριδίου, του υδράργυρου.

Ανάμεσα μας υπάρχει κάτι περισσότερο από ένας απλός έρωτας: Υπάρχει μία συνενοχή.

 «Ελπίζω αυτό το βιβλίο να μην διαβαστεί ποτέ.

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ /Μαργαρίτα Γιουρσενάρ, Φωτιές

 

 

ΑΝΟΙΓΩ ΒΙΒΛΙΟ

«Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμαι εγώ και ο χτίστης,

Ο διαλεχτός της άρνησης και ο ακριβογιος της πίστης.

Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.

.

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τα αγριμια

Ξανάρχεται. Καλώς να ρθη. Γκρεμίζω την ασκήμια.»

 

Κωστής Παλαμάς, Ο Γκρεμιστής, αφιερώνεται από τον ποιητή στον Ιωνα Δραγούμη

 

 ΚΛΕΙΝΩ ΒΙΒΛΙΟ-ΜΟΥΣΙΚΗ

«Μαζεύω τα σύνεργα μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε

Σε ποιον να εμπιστευτώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχωτικές λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγουνται μα αρνιούνται, ως τον θάνατο να γίνουν στάχτη;

Σε ποιον να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας , με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού, γλίστρησα και έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα να ανηφορίζω; Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη και απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;»

Μα τώρα το μεροκάματο τέλεψε, μαζεύω τα σύνεργα μου. Ας έρθουν άλλοι να συνεχίσουν τον αγώνα. Είμαστε εμείς οι θνητοί, το τάγμα των αθάνατων κόκκινο κοράλλι το αίμα, και χτίζουμε πάνω στην άβυσσο ένα νησί.

ΧΤΙΖΕΤΑΙ ο Θεός, έβαλα και εγώ το δικό μου κόκκινο πετραδάκι. Μια στάλα αίμα, να τον στερεώσω, να μη χαθεί. Να με στερεώσει, να μη χαθώ. ΕΚΑΜΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ.

Έχετε γειά!

Νίκος Καζαντζάκης , Αναφορά στον Γκρέκο

 

Α . ΔΟΞΑΡΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ- ΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ , ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΠΙΣΩ.

Β. ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. ΘΑ ΣΠΑΣΩ.

Γ. ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ , ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΑΣ ΣΠΑΣΩ!

Νίκος Καζαντζάκης, Προσευχή

 

 

ΦΩΝΗ ΧΑΡΑ- ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Σε ευχαριστώ φως αγέννητο, πριν από λίγο μέσα μου,… Σε ευχαριστώ… που μήτρα έγινες και με πέταξες σαν το πουλαράκι στο φως με τα άχυρα …Στα ξανθά μαλλιά μου ορκίζομαι πως τίποτα πια ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ! ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΆΛΙ ΕΜΕΙς ! ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ! Η ΔΥΝΑΜΗ Μας …ΤΟ ΕΙΝΑΙ Μας! ΤΟ ΕΝΑ Μας! ΤΟ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ Μας ΕΝΑ!

Επίλογος – Σύνθεση κειμένου Χάρις Κόντου

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ  :

ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΙΩΤΗ-  ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ -ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΑΕΝΤΖΗΣ –ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ

ΧΑΡΙΣ ΚΟΝΤΟΥ- ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΣΕ ΠΡΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟ

 

 

 

 

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑