Αγαπητέ Βασίλη…

Έτσι σε αποκαλεί η ανιψιά μου και νομίζω ότι σου ταιριάζει καλύτερα γιατί πιο πολύ μου κάνεις για κανονικός άνθρωπος παρά για Άγιος!

Μην το πάρεις προσωπικά, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήσουν κάθολου αγαπημενος, απλά έτσι είθιστε να ξεκινούν τα γράμματα! Χρειάστηκαν 42 χρόνια για να σου γράψω ένα γράμμα και αυτό όχι για να σου ζητήσω κάτι ,αλλά για να αναγνωρίσω την πραγματική αξία πίσω από την ύπαρξή σου.

Οι γονείς μου, σε ανέφεραν αρκετά χρόνια αλλά όχι υπερβολικά. Ήξερα από πολύ μικρή ηλικία ότι αυτοί ήταν που έβαζαν τα κουτιά κάτω από το δέντρο αλλά εμένα δεν με ένοιαζε καθόλου, αρκεί αυτό να ήταν εκεί.

Παρατηρούσα και άκουγα τα άλλα παιδιά να τρελαίνονται για εσένα και τα δώρα που ήρθαν αλλά και αυτά που δεν ήρθαν και εγώ κρυφογέλαγα …γιατί ήξερα την αλήθεια…. αλήθεια την ήξερα όμως?

Ενήλικος και με το ένα πόδι πλέον στον χώρο του Coaching, παρακολούθησα με έντονο ενδιαφέρον το debate ανάμεσα στους “ειδικούς” για το τί πρέπει ή δεν πρέπει να λέμε στο παιδί για εσένα, γελούσα διότι ο καθένας έλεγε το μακρύ και το κοντό του.

Να λέμε την αλήθεια ή να διαιωνίζουμε το τελετουργικό της ύπαρξής σου?

Ως γονιός ενός μπόμπιρα λίγων μηνών, αποφάσισα να ακολουθήσω το ένστικτό μας με τη μητέρα του και τον αφήσαμε να ζήσει τη μαγεία της ύπαρξής σου, τώρα που αυτή είναι σημαντική για την ωρίμανση του. Να περιμένει με ανυπομονησία το δώρο το οποίο ως δια μαγείας εμφανίζεται το Πρωί της Πρωτοχρονιάς, να καθαρίζουμε παρέα το τζάκι για να μην λερωθείς όταν κατέβεις, αφήνωντας το πορτάκι του ανοικτό για να μπορέσεις να βγείς από μέσα, να αφήνουμε γλυκά και φαγητό στο τραπέζι για εσένα σε περίπτωση που είσαι πεινασμένος και το πρωί να τρέχουμε να δούμε αν έφαγες κάτι κλπ.

Όλα αυτά διότι ανακάλυψα το πραγματικό νόημα της ύπαρξης σου που δεν είναι άλλο από την πίστη στο άγνωστο, στο αδύνατο, στο φαινομενικά ακατόρθωτο και τη μαγεία της ζωής! Είναι δώρο ζωής για τα παιδιά μας, να πιστεύουν ότι ο Άγιος Βασίλης …είναι τα ίδια, ότι αυτός βρίσκεται μέσα τους και παίρνει ζωή από ότι είναι αυτό που κάνουν! Είναι πραγματικό δώρο ζωής για αυτά, να συνδέσουν την εμφάνιση της μαγείας της ζωής με το αν αυτά κατά τη διάρκεια του έτους κάνουν ή δεν κάνουν κάτι!

Αν με ρωτάς, διαφωνώ με τις ταυτότητες και κυρίως με το καλό και το κακό παιδί. Αν όμως αντί για αυτές, συμφωνούσαμε με τα παιδιά μας συγκεκρίμενες συμπεριφορές που θα θέλαμε να κάνουν τότε για να εμφανιστεί κάτι μαγικό, τότε όλα θα άλλαζαν! Πώς? Διότι αρκετά χρόνια μετά και με αρκετές επαναλήψεις μέσα στην ψυχή της θα είχε εγκατασταθεί η βαθιά πίστη ότι έχουν μέσα τους ότι χρειάζονται για πετύχουν κάτι που με την κοινή λογική μοιάζει ακατόρθωτο!

Τώρα είναι η εμφάνιση σου από το πουθενά ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο, τότε θα είναι η επίτευξη ένος τεράστιου στόχου, η οποία θα απαιτεί συστηματική εργασία ετών και στους απ’ έξω θα φαντάζει μαγική!

Όντας λάτρης της μαγείας της ζωής, σε όλη τη διάρκειά της, πρόσφατα έμαθα ότι αυτή έχει δομή! Κοινώς τίποτα γύρω από τη μαγεία δεν είναι μαγικό! Αντί αυτό να με πτοήσει, με έκανε να τη λατρέψω ακόμα περισσότερο, διότι τώρα θα μπορώ και εγώ και να την πετύχω!

Αυτό που ο περισσότερος κόσμος ονομάζει μαγικό δεν είναι τίποτα άλλο από μία σειρά από συστηματικές συμπεριφορες με τις οποίες λιθαράκι-λιθαράκι κτίζουμε ένα αποτέλεσμα του οποίο αν δούμε τη μεγάλη εικόνα φαντάζει μαγικό αλλά αν δούμε τις λεπτομέρειες όχι!

Αυτό το παραπάνω είναι ίσως το σημαντικότερο δώρο της ζωής μου!

Σε ευχαριστώ και καλή επιτυχία στο ταξίδι και φέτος! Το έργο σου είναι πολύ σπουδαίο, το σπουδαιότερο όλων! Όσο περισσότερα παιδιά πιστέψουν ότι μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνισή σου με τη συμπεριφορά τους, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουν στην ενήλικη ζωής τους να είναι ευτυχισμένα!

Με αγάπη,

Παναγιώτης

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑