Nαρκισσιστής… με δικά μου ρούχα.

Nαρκισσιστής… με δικά μου ρούχα.

Προειδοποίηση: Αν δεν αντέχεις το έντονο συναισθηματικό σοκ, μη διαβάσεις αυτό το άρθρο.

Τι κατηγορία ανθρώπων κι αυτοί οι ναρκισσιστές – γυναίκες και άντρες!

Έχουν κάνει άνω κάτω την καθημερινότητα μας, τη ζωή μας, ό,τι γνωρίζαμε για τον εαυτό μας μέχρι να τους γνωρίσουμε. Έχουμε φτάσει να αμφισβητούμε την ίδια την ύπαρξη μας, έχουν κάνει σμπαράλια την αξιοπρέπεια μας. Όσο για την αυτοπεποίθηση μας, αυτή έχει πετάξει μακριά…

Κι όσο δε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί φέρονται έτσι, τόσο χανόμαστε σε ένα βάλτο με κινούμενη άμμο που μας ρουφάει όλο και πιο βαθιά.

Τους κατηγορούμε για όλα όσα συμβαίνουν στη σχέση -είτε φιλική είτε συναισθηματική. Μα, λογικό είναι. Αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν εξήγηση. Μία έτσι, μία αλλοιώς. Μας λένε κάτι και την επόμενη στιγμή το αναιρούν με τον τρόπο τους, τα λεγόμενα τους, τα έργα τους.

Εκείνοι/ες δείχνουν μια χαρά στη ζωή τους. Ακολουθούν το δικό τους πρόγραμμα, εξελίσσονται επαγγελματικά, όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από αυτούς/ές, μένουν πάντα στο κέντρο τους. Κι εσύ, για να είσαι μαζί τους αφού τους/τις αγαπάς και νοιώθεις οτι σε αγαπούν κι εκείνοι, οφείλεις να προσαρμοστείς στα δεδομένα τους, να αναλάβεις να τους απαλλάξεις από όσα ‘δεν προλαβαίνουν γιατί η δουλειά τους είναι πολύ απαιτητική και υπεύθυνη’, να νοιώθεις ευτυχία όταν αποφασίζουν να σου αφιερώσουν λίγο χρόνο και ποτέ μα ποτέ να μην παραπονιέσαι – δεν έχεις λόγο άλλωστε, ‘από όλα αυτά επωφελείσαι και εσύ! Σωστά;’ …

Πάμε λίγο πίσω.

Κάποια στιγμή μιλώντας γι αυτόν/αυτήν, αναρωτήθηκες: ‘Μα, μαγνήτη έχω και προσελκύω πάντα αυτό το είδος;’

Σωστά το είπες. Μαγνήτη. Ένα μαγνήτη που δεν επέλεξες εσύ. Κοίταξε ανάμεσα στους δικούς σου ανθρώπους, αυτούς που αισθάνεσαι πιο κοντά σου. Κοίταξε προσεκτικά. Με ποιους απ’ αυτούς έχεις υπομείνει συμπεριφορές παρ’ όλο που σε έχουν στενοχωρήσει; Με ποιους απ’ αυτούς δείχνεις ανοχή ή σου έμαθαν να ‘κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις’, ‘ να κάνεις το καλό και να το ρίχνεις στο γυαλό’, ‘ ε, μη δίνεις σημασία, μια κουβέντα είπε, μην την παίρνεις τοις μετρητοίς κι εσύ!’ ‘πάνω στο θυμό του το είπε, δεν το εννοούσε, το ξέρεις οτι κατά βάθος σε αγαπάει’…

Κατά βάθος!… Εκεί σου είπαν οτι βρίσκεται η αγάπη. Και βάλθηκες να ψάχνεις το βάθος. Να αγνοείς συμπεριφορές και να προσπαθείς να δώσεις άλλη ερμηνεία απ’ αυτή που σου έλεγε το είναι σου, γιατί ‘κατά βάθος’ σε αγαπάει.

Πάμε ακόμα πιο πίσω. Στις συμπεριφορές που δέχτηκες από τους γονείς σου. Την αυστηρότητα όταν οι πράξεις ή οι απόψεις σου δε συμφωνούσαν με ‘τις αρχές της οικογένειας’. Την κριτική στα λόγια τους ή στο βλέμμα τους, χωρίς ποτέ να θελήσουν να μάθουν το γιατί σου, το κίνητρο σου, το λόγο για ό,τι έκανες. Στην ουσία, χωρίς ποτέ να θελήσουν να σε δουν, να σε γνωρίσουν ως προσωπικότητα. Ώφειλες απλά να ταιριάξεις στα δεδομένα τους. Να υπακούσεις στις αρχές και στις αξίες τους. Να μην ταράξεις τα νερά.

Κι εσύ, για να μπορέσεις να νοιώσεις αγάπη και ζεστασιά κοντά τους γιατί τόσο πολύ το είχες ανάγκη, έμαθες να συρρικνώνεσαι. Να μικραίνεις για να χωρέσεις και να πάρεις αποδοχή. Ψαλίδιζες τα φτερά σου, έμαθες να υποχωρείς, έμαθες να μένεις πίσω, διάλεγες δεύτερους ρόλους, ανεχόσουν και πίστευες πως για να πάνε καλά οι σχέσεις έπρεπε να φέρεσαι έτσι.Ήταν κι ένας τρόπος για να βρεις μια ισορροπία σε όλο αυτό το περιβάλλον που καθόλου δεν ταίριαζε με τη δική σου ευαισθησία, που την εύρισκαν όλοι τόσο υπερβολική.

Μικραίνοντας εσύ, άρχισες να βλέπεις τους άλλους πιο σπουδαίους γύρω σου, καλύτερους, πιο ικανούς από σένα. Άρχισες να θαυμάζεις όλους τους άλλους και να αφήνεις στην άκρη τον εαυτό σου, να μειώνεις τα επιτεύγματα σου, να τα βλέπεις μικρά και καθόλου σπουδαία, όσο δύσκολα κι αν τα είχες καταφέρει, όσο μόχθο, δέσμευση και πείσμα κι αν είχε απαιτηθεί από τη μεριά σου.

Και με αυτόν τον τρόπο, όποτε η ανάγκη σου για ελευθερία και ανεξαρτησία ή για τα μεγάλα που ένοιωθες οτι έχεις φτιαχτεί σε έπνιγε μέσα σου, την έκανες ενοχή και φταίξιμο. Έπρεπε, βλέπεις, να βρεις ένα τρόπο να σωπαίνεις την κραυγή που έβγαινε από τα σπλάχνα σου.

Αν ήξερες τότε, αν μπορούσες να διακρίνεις, θα έβλεπες το ναρκισσιστικό μοντέλο στους ίδιους τους γονείς σου. Ίσως να έβλεπες γονείς σε ρόλους θύμα – θύτη, μα και αυτή η τακτική είναι άκρως ναρκισσιστική. Ίσως και τα άλλα μέλη της οικογένειας να ήταν ναρκισσιστές, μιας και το μοντέλο αυτό επικρατούσε. Πώς λοιπόν να επιβιώσεις αλλοιώς από το να μάθεις να προσαρμόζεσαι και να ανέχεσαι για να εισπράττεις αγάπη;

Αργότερα, μεγαλώνοντας, έκανες κι εσύ σχέσεις. Τι σημαίνει αγάπη για τον κάθε άνθρωπο; Αυτό που βίωσε ως παιδί κι ας το είχε απορρίψει τότε . Ασυνείδητα λοιπόν, μπήκες στο ρόλο και τον ξαναδημιούργησες. Να ο μαγνήτης. Και βάλθηκες να ξαναζείς το ίδιο μοντέλο. Και ξέρεις πιο είναι το πιο θλιβερό; Οτι για να ξαναδημιουργηθεί το μοντέλο οφείλει ο άλλος να πληρεί τα δεδομένα που έχεις. Που σημαίνει οτι και λίγο να το έχει ο άλλος το να είναι νάρκισσος, η συμπεριφορά σου θα τον κάνει να είναι το απόλυτο μοντέλο που έχεις εσύ βιώσει. Εσύ κι εγώ και όλοι μας.

Ντύνουμε τον άλλον με τα δικά μας ρούχα, με τα δικά μας μάτια.

Όχι. Μη με παρεξηγήσεις, δε θέλω να πω οτι ο άλλος είναι άμοιρος ευθυνών. Το εισπράττει όλο αυτό και μια χαρά το απολαμβάνει! Ζει εις βάρος σου και μεγαλώνει το εγώ του και η αυτοπεποίθηση του μέσα από όλη αυτή την ενέργεια που τραβάει ασταμάτητα ενέργεια από εσένα. Και δεν κάνει τίποτα για να σε αφυπνήσει ή να σε σταματήσει. Φουσκώνει όλο καμάρι χωρίς ποτέ να αναγνωρίσει ουσιαστικά όλο αυτό που του δίνεις.

Μια σκέψη μόνο με απασχολεί: Αν ήμουν στη θέση σου και ο άλλος/η άλλη αρνιόταν να δεχτεί το ρόλο που εγώ είχα στο μυαλό μου, το να φορέσει τα δικά μου ρούχα, να γίνει αυτό που εγώ είχα στο μυαλό μου , θα συνέχιζα άραγε τη σχέση ή θα τη διέκοπτα γιατί θα το ερμήνευα ως έλλειψη αγάπης; Μήπως γινόμουν εγώ ο ναρκισσιστής στη σχέση, μιας και μόνο αυτό το μοντέλο και οι ρόλοι μου ήταν γνωστοί;

Για αρχή, ας μείνουμε στα ερωτήματα. Ας αφήσουμε χρόνο στον εαυτό μας να ψάξει απαντήσεις. Ας κοιτάξουμε στις επαγγελματικές, φιλικές και άλλες σχέσεις μας για να δούμε πού αλλού έχουμε αναπαραγάγει το γνωστό μας μοντέλο. Αν ανακαλύψουμε ναρκισσιστές στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους αλλά και στο εργασιακό μας περιβάλλον, αν τους  δούμε παντού δίπλα μας, είναι απόλυτα λογικό. Ας μη μας πιάσει απελπισία και κάνουμε πάλι το λάθος να αρχίσουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας γι αυτό.

Αρκεί που το αναγνωρίσαμε. Μετά, μπορούμε να ξεκινήσουμε αλλαγές με όμορφο τρόπο, με ευγένεια και με όρια και να αρχίσουμε να ζούμε χωρίς ανοχή που μόνο βάρος φέρνει, αλλά με ειλικρίνεια και σεβασμό στον εαυτό μας και στους άλλους. Ας επικεντρωθούμε για πρώτη φορά σ’ εμάς, μιας και μάθαμε να ζούμε με το τι θα πει ο άλλος, τι θα σκεφτεί, τι θα νοιώσει, πώς θα αντιδράσει.

Κι ας ψάξουμε βαθιά μέσα μας να αναγνωρίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε τι πήραμε από το παρελθόν, τι είναι δικό μας ή όχι, τι ταιριάζει στο σήμερα μας και τι όχι, τι σημαίνει υγιής σχέση για μας . Ας ευχαριστήσουμε το παρελθόν μας και τους ανθρώπους για τα πολύτιμα μαθήματα ζωής και ας δημιουργήσουμε τη νέα εικόνα του εαυτού μας στο σήμερα.

Και για πρώτη φορά, ας αρχίσουμε να μας βλέπουμε όπως πραγματικά είμαστε. Με τα δικά μας μάτια, με τα δικά μας ρούχα, με τις δικές μας αξίες και αρχές που επιλέγουμε συνειδητά επειδή ταιριάζουν στο νέο μας σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Έλενα στη Στήλη της Let’s Play Unplugged!

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑