A Change of Seasons…

A Change of Seasons…

Περισσότερες ιστορίες απο το Παιδί και το Βουνό εδώ!

Το Παιδί άπλωσε το πόδι για να κατέβει ένα ακόμα σκαλοπάτι αυτής της ατελείωτης σκάλας. Καθώς αυτό ακούμπησε για μία ακόμα από τις πολλές φορές κάτω, η αντίσταση που αυτή τη φορά συνάντησε ήταν διαφορετική από κάθε άλλη από τις προηγούμενες φορές… Έστρεψε το βλέμμα στα πόδια του και αντίκρισε ένα μαγευτικά καταπράσινο γρασίδι! Επιτέλους η κάθοδος είχε ολοκληρωθεί… αλλά η εξερεύνηση μόλις ξεκινούσε!

“Πότε τελειώνει η κάθοδος Πάνθηρα?”, ρώτησε το Παιδί.

“Όταν νιώσεις εσύ την ανάγκη και το ζητήσεις από τον εαυτό σου!”, είπε ο Πάνθηρας.

“Μα τώρα δε ζήτησα αυτό, αναρωτήθηκα γιατί δεν έχουμε συναντήσει ακόμα τον χώρο της Μητέρας!”, είπε μπερδεμένο το Παιδί.

“Για να βρισκόμαστε τώρα εδώ, με κάποιο τρόπο το ζήτησες. Ίσως με έναν βαθύτερο τρόπο, ίσως και όχι! Εμπιστεύσου σε, εσύ γνωρίζεις καλύτερα από όλους τι πραγματικά θέλεις και χρειάζεσαι. Για να μας φέρεις εδώ, κάτι υπάρχει να εξερευνήσεις!”, είπε ο Πάνθηρας και το Παιδί προς το παρόν έδειξε να ικανοποιείται από αυτή την απάντηση.

Έστρεψε την προσοχή του στο τοπίο γύρω. Ήταν γνώριμο από την προηγούμενη επίσκεψή του, αλλά τώρα η ενέργεια του ήταν διαφορετική. Σήκωσε το βλέμμα του προς τα βουνά στο βάθος απολαμβάνοντας τη μεγάλη εικόνα του τοπίου και όταν η ψυχή του χόρτασε από αυτή, ένωσε τα βουνά με τα πέλματα του, μετακινώντας το βλέμμα του, επάνω σε ένα αδιόρατο μονοπάτι, ενώ την ίδια στιγμή ρουφούσε κάθε σημαντική λεπτομέρεια που εμφανιζόταν επάνω σε αυτό, περιφερειακά αλλά και εστιακά.

Το χιόνι που κάλυπτε τα βουνά δεν ήταν πλέον εκεί, παρά μόνο πολύ κοντά στις κορφές τους, εκεί όπου δεν ήταν ξεκάθαρο αν ήταν χιόνι ή νέφη που τις κάλυπταν. Η φύση έμοιαζε να είναι πιο ζωντανή και τα δέντρα που τώρα ξεκάθαρα κάλυπταν τις πλαγιές, είχαν ξυπνήσει από τον λήθαργό τους και άλλαζαν το φύλλωμα τους για να υποδεχθούν τη νέα εποχή που μόλις είχε ξημερώσει σε αυτό τον τόπο, δίνοντας όμορφες νότες νεαρού πράσινου στην μέχρι πρότινος διπολική λευκή και πράσινη εικόνα.

Το οπτικό μονοπάτι που ένωσε τη μεγάλη εικόνα με τις λεπτομέρειες… ήταν ακόμα πιο συναρπαστικό! Το μονότονα πράσινο λιβάδι είχε αποκτήσει αμέτρητες αποχρώσεις του πράσινου σε σχέση με πριν!

Πόσες διαφορές μπορούν τελικά να χωρέσουν μέσα στην ομοιότητα?

Πόσο τελικά, η παρατήρηση είναι ο παρατηρητής και ο παρατηρητής η παρατήρηση?

Μήπως τελικά το “τι είναι” κάτι ορίζεται από το “τί δεν είναι”, αλλά και το “τι δεν είναι” δεν καθορίζει το “τι είναι”?

“…αντικειμενικά μιλώντας, η πραγματικότητα είναι υποκειμενική και η ύπαρξη της ανάγεται στη σφαίρα της ουτοπίας…”, είπε ο Πάνθηρας ακολουθώντας την καταιγιστική ροή της σκέψης του Παιδιού, έχοντας εναρμονιστεί με αυτό.

“…όλα τα πλάσματα δημιουργούν συνεχώς και ακατάπαυστα χάρτες. Χάρτες που χρησιμοποιούν στην προσπάθειά τους να νοηματοδοτήσουν τη ζωή μέσω της δικής τους πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα της οποίας ρόλος είναι να ορίσει το “τί είναι” και το “τι δεν είναι” για αυτούς. Μάταια όμως διότι αυτή δεν υπάρχει, αλλά είναι ικανή να παρέχει το απαραίτητο κίνητρο που δίνει νόημα στη ζωή ενός ανθρώπου! Κίνητρο για να δημιουργήσει έναν άλλο ακόμα πιο εξελιγμένο χάρτη της πραγματικότητας και να πορευτεί με αυτόν, μέχρι τον επόμενο χάρτη! Τελικά μήπως οι άνθρωποι είμαστε γεννημένοι εξερευνητές / χαρτογράφοι?!

Τι είναι αυτό που μας οδηγεί να εμπιστευόμαστε το αόρατο και να υποτιμούμε το απτό?

Ίσως η πεπερασμένη και καθορισμένη φύση του υπαρκτού σε αντίθεση με ευπλαστότητα και την απεραντοσύνη των επιλογών του αόρατου, του μη υπαρκτού, ίσως και όχι!

Ίσως το αίσθημα της ευθύνης για την αλληλεπίδραση με το υπαρκτό, σε σχέση με την ελευθερία και την απουσία ευθύνης στην αλληλεπίδραση με το αόρατο, ίσως πάλι και όχι!

Πόσο παράδοξο είναι η ζωή μας να αποκτά σάρκα και οστά, αναπτυσσόμενη από κάτι που όχι μόνο δεν έχει ούτε σάρκα ούτε οστά, αλλά ίσως και να μην υπάρχει τελικά!

Πόσο παράδοξο είναι να ακολουθούμε αόρατες έννοιες και πλάσματα, ενώ την ίδια στιγμή ενδέχεται να μην δώσουμε σημασία σε κάτι υπαρκτό που μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στον δρόμο μας?

Αλλά ταυτόχρονα πόσο μαγικό είναι όλο αυτό, να μπορεί κάποιος να δημιουργήσει απτά και θαυμαστά κατορθώματα, με μόνο εφόδιο μία ταπεινή χούφτα αέρα?!

Πως δημιουργείται τελικά “η αξία” στη ζωή μας?

“…με τον ίδιο τρόπο που η μία εποχή διαδέχεται την προηγούμενη…”, ήταν τα λόγια που κύλησαν μέσα από τα χείλη του Παιδιού, αναστατώνοντας το με τη σοφία τους.
“…είσαι καλός εσύ, σύντομα δεν θα χρειάζεσαι την παρουσία μου…θα πάρω σύνταξη…”, είπε χιουμοριστικά ο Πάνθηρας, παρατηρώντας τα πρώτα σημάδια αφύπνισης αυτής της νεαρής ψυχής που του είχε ανατεθεί η προστασία της.

Το Παιδί είχε χαθεί βαθιά στις σκέψεις του και δεν έδωσε την παραμικρή σημασία στην προσπάθεια χιούμορ του Πάνθηρα!

“Τι είναι αυτό που προκαλεί τις αλλαγές των εποχών? Σίγουρα είναι κάτι αόρατο, αλλά υπάρχει γιατί τις προκαλεί. Ναι αλλά πως όμως αυτή η αλλαγή είναι καλή και δώρο, αφού τη ζωογόνο ζέστη του καλοκαιριού, διαδέχεται η μελαγχολία του φθινοπώρου και η κατάθλιψη του χειμώνα?

Αλλά και πάλι όμως, η φρεσκάδα και η άγουρη αλλά αδιαμφισβήτη ομορφιά της Άνοιξης, διαδέχεται την μαυρίλα των κάτασπρων τοπίων του χιονισμένου Χειμώνα!

Δεν ήταν μόνο πόση διαφορά μπορούσε να χωρέσει μέσα στην ομοιότητα αλλά και πόση ομοιότητα τελικά μπορεί να χωρέσει μέσα στη διαφορετικότητα! Οι εποχές του χρόνου όπως και οι εποχές της ζωής μας, είναι τόσο όμοιες μέσα από τις διαφορές και τις αντιθέσεις τους και υπάρχουν σε σχέση τις υπόλοιπες, η αξία τους τροφοδοτείται μέσα από την ύπαρξη και την αξία των υπόλοιπων εποχών!

Η διαφορά και η αντίθεση είναι αυτή που τροφοδοτεί την αξία και αυτή επιστρέφεται για να την τροφοδοτήσει!

Πόσο όμορφη είναι η ζέστη του καλοκαιριού επάνω στο γυμνό δέρμα και πόσο ανακουφιστική είναι η δροσιά του παγωμένου νερού όταν αυτό έρχεται σε επαφή με το καυτό δέρμα? Πόσο ένας χειμώνας μέσα στο καλοκαίρι κάνει τη ζέστη να χαρτογραφείται ως απόλαυση?

Άραγε ένας άνθρωπος που περιπλανιέται σε μία έρημο δίχως μία όαση δροσιάς, να αισθάνεται το ίδιο όμορφα με την ζέστη και να αντιλαμβάνεται την αξία της, το ίδιο με αυτόν που δροσίζεται σε μία όαση λίγο πιο δίπλα? Χμμμ!

Τον Χειμώνα, η φρεσκάδα του κρύου καιρού, πόσο όμορφη και αναζωογονητική, θα ήταν δίχως τη θαλπωρή της ατίθασης φωτιάς?”

Η εικόνα της φωτιάς με τις ατίθασες φλόγες να χορεύουν ως κορώνα επάνω από τα ξερά ξύλα που τις τροφοδοτούσαν, στο μυαλό του Παιδιού συμπληρώθηκε από την γαργαλιστική μυρωδιά των ξύλων που καίγονταν τραγουδώντας το μεθυστικό τραγούδι τους, όπως και την προηγούμενη φορά που ήταν εδώ.

Τώρα η τότε σχεδόν μονοδιάστατη πικρίλα, αντί της αγάπης, της θαλπωρής και της θρέψης που είχε την προηγούμενη φορά, είχε αποκτήσει τεράστιο οσφρητικό βάθος και το Παιδί μπορούσε μέσω μίας ρουφηξιάς αέρα, να ταξιδέψει όλο το ταξίδι του δέντρου που θυσιάστηκε για να τραφεί η φωτιά και με τη σειρά της να θρέψει. Τη στιγμή που άφησε τον ώριμο καρπό του μητρικού του δέντρου και έπεσε στη Γη κοιμώμενο, τη στιγμή που μία αόρατη δύναμη το ξύπνησε από το λήθαργο εμφυσώντας του την πρώτη ανάσα ζωής με την οποία έβγαλε την πρώτη του ρίζα και μπορέσει να τραφεί μόνο του,πολλαπλασιάζοντας τη μία ανάσα που δόθηκε. Ακολούθησε η στιγμή που για πρώτη φορά ράγισε τον φλοιό του εδάφους και απόλαυσε το δώρο και το χάδι του Ήλιου και όλες εκείνες τις στιγμές ακολούθησαν, έως τη στιγμή που αποφάσισε ότι πλέον δεν μπορούσε πια να αντιστέκεται και να παλεύει τις προκλήσεις και έπεσε στην τελική μάχη με τα στοιχεία της φύσης, ικανοποιημένο από την προσπάθεια του.

Τελικά τι και αν η αγάπη, η θαλπωρή και η θρέψη δεν ήταν εκεί ως σύμβολα… όλα αυτά που περιέγραφαν ήταν παρόντα μέσα από την ζωή και το θάνατο του δέντρου που τρέφοντας τη φωτιά ευωδίαζε τον τόπο, επιστρέφοντας λίγη από την αξία που δημιούργησε στο πέρασμα του από τη Γη, ως ευχαριστώ για το δώρο της πρώτης πνοής και της ευκαιρίας που του προσφέρθηκε γενναιόδωρα.

Το Παιδί ακολουθώντας τη μυρωδιά του καιόμενου ξύλου, κατευθύνθηκε προς την κατεύθυνση του μυστηριώδους καταυλισμού που είχε συναντήσει την προηγούμενη φορά…άραγε τα μέλη της αυτή τη φορά να είχαν αποκτήσει πρόσωπο? Θα ήταν φιλικά όπως την αρχή ή εχθρικά όπως κατά την επιστροφή του στην επιφάνεια? Η ανανεωμένη ενέργεια αυτής της επίσκεψης, το γέμισε θετικές σκέψεις και προχώρησε γεμάτο περιέργεια…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑