72 ώρες στη Καμπότζη!

72 ώρες στη Καμπότζη με τον Τζάκο Λεβή

Οι δύο καλύτεροι τρόποι για να ταξιδεύεις είναι με το μυαλό και με το αεροπλάνο!

Είναι πολύ όμορφο να συλλογίζεσαι, να ονειρεύεσαι και να οραματίζεσαι επιτρέποντας στο λογισμό σου να ξεφεύγει που και που.

Είναι ακόμη πιο ωραίο όμως όταν μπορείς να μπεις σε ένα αεροπλάνο και να ταξιδέψεις πραγματικά!

Τα ταξίδια είναι ο καλύτερος τρόπος για να γεμίσεις νέες εικόνες, να γνωρίσεις αλλιώτικους πολιτισμούς και να εξελιχθείς ως άνθρωπος.

Κατά καιρούς θα σας γράφω για τα ταξίδια μου στη προσπάθεια να μοιράζομαι αληθινές ιστορίες και εικόνες που μου έμειναν χαραγμένες στο νου.

Για αυτό δεν είναι διόλου τυχαία η επιλογή μου να ξεκινήσω με τη Καμπότζη και συγκεκριμένα τη πόλη Σιεμ Ριπ την οποία είχα τη τύχη να επισκεφθώ.

Ένας προορισμός άγνωστος, ο οποίος συμπεριλήφθηκε στα πλαίσια ενός ταξιδιού στη Ταϊλάνδη, με την οποία τυχαίνει να γειτονεύει.

Εκ πρώτης όψεως, στις αναζητήσεις ξεχωρίζει ο ναός Άνγκορ Βατ, το μεγαλύτερο θρησκευτικό μνημείο παγκοσμίως. Πολλοί το γνωρίζουν και από την Αντζελίνα Τζολί στο ρόλο της ως Lara Kroft!

Ένα μέρος πραγματικά εντυπωσιακό, το οποίο αναβλύζει ιστορικότητα.

Η χαοτική του έκταση και η δαιδαλώδης του δομή δημιουργούν μια εθελούσια αυθυποβολή. Αναρωτιέσαι πως μπόρεσε ο ανθρώπινος πολιτισμός τόσα χιλιάδες χρόνια πριν να φτιάξει κάτι τόσο επιβλητικό και πλούσιο.

72 ώρες στη Καμπότζη72 ώρες στη Καμπότζη

Παράλληλα όμως σκέφτεσαι, γιατί ο άνθρωπος στο όνομα της θρησκείας να οδηγήθηκε σε τέτοιες κατασκευές για να δείξει τη πίστη του και να ξεχωρίσει από τους άλλους.

Ακόμη πιο στενάχωρο είναι όταν σκέφτεσαι ότι ο άνθρωπος δεν εξελίχθηκε ποτέ σε αυτό το κομμάτι.

Ακόμη νιώθει την έντονη ανάγκη να δημιουργήσει ολοένα και μεγαλύτερους, ακριβότερους και επιβλητικότερους χώρους λατρείας.

72 ώρες στην Καμπότζη

Ακόμη και σήμερα στο βωμό της μισαλλοδοξίας η θρησκεία εξακολουθεί να αποτελεί αιτία επεισοδίων και αιματοχυσίας.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η πανέμορφη, επιβλητική και ιερή εκκλησία της Παναγίας των Παρισίων η οποία όπως και κάθε θρησκευτικός χώρος χρήζει σεβασμού και προσοχής.

Όμως όταν συγκεντρώνονται παραπάνω από 750 εκατομμύρια σε λίγες ημέρες, αναρωτιέσαι.

Πόσα παιδιά θα μπορούσαν να ταΐσουν αυτά τα χρήματα;

Πόσα σχολεία θα μπορούσαν να χτίσουν;

Ο συνειρμός αυτός με φέρνει πίσω στην όμορφη αλλά και ζόρικη Καμπότζη.

Ζόρικη γιατί ένα από τα αξιοθέατα όπου οι ντόπιοι ξεναγοί οδηγούν εμάς τους εξωγήινους του δυτικού πολιτισμού είναι ένα χωριό χτισμένο πάνω στο νερό όπου ζουν πάνω από 1200 οικογένειες Καμποτζιανών και Ταϊλανδών.

Εκ πρώτης όλοι θα φαντάζεστε ένα ειδυλλιακό τοπίο, από αυτά που βλέπουμε βίντεο με drone και ζηλεύουμε.

Μια λέξη έχω να σας πω.

Όχι.

Ένα ατελείωτο έλος γεμάτο σκουπίδια, το οποίο ο καυτός ήλιος χτυπά αδυσώπητα, δίχως τις παραμικρές συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης για τα όντα εκεί τα οποία τυγχάνουν να είναι άνθρωποι όπως εμείς.

Σπίτια δίχως φως, πνιγμένα από τη μυρωδιά.

Παιδιά που βουτάνε μέσα στα βρώμικα νερά για να ψαρέψουν μαζί με τους γονείς είτε για φαγητό ή για να τα πουλήσουν στην αγορά.

Βρώμικα νερά τα οποία αποτελούν και την αποχέτευση του κάθε σπιτιού καθώς δεν υπάρχουν τουαλέτες και υδραυλικές εγκαταστάσεις.

72 ώρες στη Καμπότζη

Η μόνη όαση, ένα πλωτό σχολείο με παιδάκια να παίζουν. Ένα αντικρουόμενο τοπίο το οποίο αν κανείς από εμάς αντιπαραβάλλει με τις δικές του θύμησες, ουδεμία ταύτιση θα βρει.

Τι ευκαιρίες θα έχουν αυτά τα παιδιά σε σχέση με εμάς; Σε σχέση με τα δικά σας παιδιά; Πόσο άδικο είναι για αυτά τα παιδιά όταν τα δικά μας παιδιά παραπονιούνται για ένα μικρό δώρο ή για το ότι δεν έχουν καινούριο κινητό ή tablet.

Σκεφτείτε το μια στιγμή.

Προσπερνώντας το σχολείο, κοντοσταθήκαμε σε ένα ντόπιο πλωτό μαγαζί που πουλούσε αναψυκτικά κάποια σουβενίρ όχι και τόσο προσφιλή σε εμάς τους ζωόφιλους, ενώ είχε και ένα κλουβί με 20 κροκόδειλους.

72 ώρες στη Καμπότζη

Έξαφνα, ένα μικρό βαρκάκι γεμάτο αναψυκτικά καταφθάνει στο μαγαζί.

Δύο κουρασμένοι και ηλιοκαμένοι άνθρωποι ξεκινούν να κουβαλάνε το φορτίο, το οποίο μοιάζει αρκετά μεγάλο και χρονοβόρο. Τότε λοιπόν αποφασίζουμε να βάλουμε ένα χεράκινα βοηθήσουμε και ξεκινάμε να κουβαλάμε τις κούτες με τα αναψυκτικά και τις μπύρες.

72 ώρες στην Καμπότζη

Πρώτο συναίσθημα: παγωμάρα.

 

Δεύτερο συναίσθημα: χαμόγελο

Αμέσως, 10 άνθρωποι ήρθαν και άρχισαν σε μια μικρή αλυσίδα να ξεφορτώνουν τις κούτες.

Σε 5 λεπτά είχαν όλα τελειώσει.

Το κερασμένο κρύο νερό έκρυβε όλα τα χαμόγελα και την αλληλεγγύη που μπορούσαν να εκφράσουν. Στη πραγματικότητα όμως, εμείς ήμασταν πιο χαρούμενοι.

Αυτά σου προσφέρουν τα ταξίδια.

Μικρές ιστορίες οι οποίες αξίζουν να τις μοιράζεσαι και κάθε φορά που τις σκέφτεσαι, νοσταλγείς και φέρνεις στο νου σου αναμνήσεις.

Ανθρώπους, στιγμές και εικόνες για τις οποίες οφείλεις να πας ένα βήμα παραπέρα.

Να συμπονήσεις, να σεβαστείς, να διαδώσεις.

Και όταν ο νους σου δεν είναι σε ένα αεροπλάνο, να τον ταξιδεύεις εσύ.

Περισσότερα Άρθρα από τον Τζάκο εδώ!

72 ώρες στη Καμπότζη

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑