Ας ξεκινήσουμε μαζί!

 

Με θλίβει το ‘πάει ο παλιός ο χρόνος.’

Θες γιατί δε μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και το όποιο τέλος;

Θες γιατί δένομαι εύκολα και κάνω δικό μου το κάθε τι;

Θες γιατί το νέο μου είναι άγνωστο και μου δημιουργεί φόβο, όσο κι αν το λαχταρώ;

Θες γιατί πίσω από το ‘τελευταίο’ και το ‘νέο’ παραμονεύει μια τεράστια συνειδητή ευθύνη που μερικές φορές θα προτιμούσα να κάνω πως δεν τη βλέπω;

Ευθύνη και αυτό-αξιολόγηση.

Και επανασχεδιασμός.

Γιατί το πέρασμα από τον ένα χρόνο στον άλλο δεν είναι τέλος και αρχή, αλλά συνέχεια. Ότι ήμουν στις 31 Δεκεμβρίου  θα είμαι και στις 1 Ιανουαρίου. Ο ίδιος άνθρωπος, τα ίδια συναισθήματα, οι ίδιες σκέψεις, οι ίδιες αξίες, οι ίδιες πεποιθήσεις, η ίδια εσωτερική αναζήτηση.

Τότε τι θα αλλάξει με το νέο χρόνο;

Κατά τη γνώμη μου, αυτό που θα ήταν ευκαιρία να δούμε και να αξιολογήσουμε στην αλλαγή του χρόνου, είναι όσα στην καθημερινότητα μας έχουμε βάλει στον ‘αυτόματο πιλότο’, γιατί τα  θεωρούμε δεδομένα και σίγουρα.

Οι σχέσεις μας, η συμπεριφορά μας στους δικούς μας ανθρώπους, η συμπεριφορά στον εαυτό μας, ο τρόπος που ενεργούμε, που παίρνουμε αποφάσεις, που αντιδρούμε σε ό,τι μας συμβαίνει.

Αναφέρομαι στις σχέσεις που νοιώθουμε πολύ κοντά μας. Τις αγαπησιάρικες σχέσεις. Γονείς, αδέρφια, παιδιά, σύζυγοι, φίλοι. Σχέσεις που εμείς νοιώθουμε τόσο κοντά στην καρδιά μας, γιατί είναι οι ‘δικοί’ μας άνθρωποι.

Όμως τους το δείχνουμε; Το ξέρουν; Τους το εκφράζουμε; Πόσο χρόνο αφιερώνουμε στην καθημερινότητα μας σ αυτούς τους τόσο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας; 

Διαβάζουμε τόσα επαγγελματικά άρθρα για το ‘πώς να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου και να κερδίσεις στον πελάτη σου’, επενδύουμε τόσο χρόνο στο να βρούμε νέες ιδέες, τρόπους, τι θέλει ο πελάτης, τι μπορεί να θέλει και να μην το ξέρει ακόμα, τι βαθύτερη ανάγκη μπορεί να έχει και να θέλει να καλύψει.   

Για να τις προσωπικές μας σχέσεις, αλήθεια, γιατί δεν κάνουμε το ίδιο;

Πόση ενέργεια επενδύουμε στους δικούς μας ανθρώπους;  

«Μα αυτούς δε χρειάζεται να τους κερδίσουμε!»
Έτσι νομίζουμε.

«Άλλωστε, όταν επιστρέφω στο σπίτι το βράδυ είμαι τόσο κουρασμένος / κουρασμένη που το μόνο που θέλω είναι να βουλιάξω στον καναπέ και να χαθώ απ΄ όλους κι απ’ όλα. Να ‘αδειάσει το κεφάλι μου’, να δω κάτι στην τηλεόραση για να ‘ξεφύγει το μυαλό μου’ και να μπορέσω να κοιμηθώ.»

Ή, η άλλη εκδοχή, με το που επιστρέφουμε στο σπίτι αρχίζουμε και αραδιάζουμε όλα τα άσχημα της ημέρας,  ‘κάπου να τα πω για να ξαλαφρώσω γιατί έσκασα σήμερα , ήταν πολύ πιεστική μέρα’.

Και αφηνόμαστε να μιλάμε και να μιλάμε, κι όταν έχουμε τελειώσει πια, είμαστε τόσο φορτισμένοι που δε θέλουμε να ακούσουμε τίποτα και κανέναν.

Κι έτσι χανόμαστε σιγά σιγά…

Από τη γυναίκα μας, από τον άντρα μας, από τα παιδιά μας…

Και χανόμαστε στ΄ αλήθεια… Από τη ζωή όλων… Μέχρι να γίνει ένα δυνατό ταρακούνημα και να αρχίσουμε τα ‘Πώς δεν είχα καταλάβει τίποτα;’ ‘Γιατί δε μου είχες μιλήσει ποτέ γι αυτό;’ 

‘Πότε να σου μιλήσω;’ 

 ‘ Τι εννοείς;  Εγώ πάντα εδώ είμαι, δεν καταλαβαίνω τι λες; Να σε ακούσει και κανείς θα λέει πως εγώ όλο γυρίζω και δεν είμαι ποτέ στο σπίτι!’

Λόγια που λέμε, λόγια που πιστεύουμε, λόγια που πληγώνουν, λόγια που απομακρύνουν τις καρδιές και τους ανθρώπους που αγαπάμε και θέλουμε στη ζωή μας.

Δικός μας και δεδομένος δεν είναι κανείς.

Οφείλουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, να δίνουμε λόγο για να μείνουν. Χρόνο από το χρόνο μας.  Τη σκέψη μας και έκφραση της αγάπης μας.

Και να τους ακούμε αληθινά. Να νοιαζόμαστε για το τι πραγματικά σημαίνουν τα λόγια τους, οι συμπεριφορές τους, τα παράπονα τους. Να νοιαζόμαστε πώς ήταν η μέρα τους, τι τους προβλημάτισε, τι διαχειρίστηκαν σωστά.

Να μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον και ο ένας από τον άλλο. Να μαθαίνουμε τα όνειρα τους και τους στόχους τους. Και να αφήνουμε και εκείνους να μπουν στη ψυχή μας, στο μυαλό μας, στους φόβους μας και στα όνειρα μας.

Μοίρασμα λέγεται.

Και γέφυρα επικοινωνίας και σύνδεσης.

Αξιολόγηση χρειάζεται και στον τρόπο που φερόμαστε στον εαυτό μας. Δεν αναφέρομαι στο Εγώ μας, αλλά στον τρόπο που φερόμαστε στο σώμα μας, στο μυαλό μας, στην θεική οντότητα μας.

Τι λέει για μας αυτή η φλύαρη φωνή στο μυαλό μας;

Μας υποστηρίζει  και μας ενδυναμώνει ή μας κατακρίνει από το πρωί μέχρι το βράδυ; Μας χαμογελά ή περιμένει σα δήμιος να μας καταρρακώσει σε κάθε λάθος μας;

Οι φωνές που ακούμε, φωνές ανθρώπων που ως παιδιά ήταν πολύ σημαντικοί για μας, μας κάνουν να νοιώθουμε όμορφα; Μας εμψυχώνουν για να προχωρήσουμε στη ζωή μας; Μας βοηθούν να πάρουμε αποφάσεις από θέση δύναμης; Ή μας δημιουργούν ανασφάλειες και φοβίες; Μας κάνουν θύματα ή μας ωθούν να πιστέψουμε στις ικανότητες μας και να ανοίξουμε νέους δρόμους στη ζωή μας;

Κι αν δε μας βοηθούν ή δε μας στηρίζουν, γιατί τις κουβαλάμε ακόμα και τους δίνουμε δικαίωμα και ισχύ;

 Ας πούμε ένα ‘ευχαριστώ, αυτό το σκεπτικό δεν είναι δικό μου!’ ας απελευθερώσουμε τη ‘φωνή’ με αγάπη και ας αφήσουμε χώρο μέσα μας για τη δική μας φωνή, σκέψη και απόφαση. Είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε ό,τι μας στηρίζει και μας εξελίσσει. Ό,τι είναι ωφέλιμο  για το ανώτερο καλό και το δικό μας και των ανθρώπων μας.

Κι αν πάψουν οι φωνές που έχουμε αφήσει να μας σαμποτάρουν τόσα χρόνια, θα αρχίσουμε να αγαπάμε την υπόσταση μας. Θα εστιαζόμαστε στα καλά μας στοιχεία, στα χαρίσματα μας και στα ταλέντα μας και θα τους δώσουμε χώρο και χρόνο για να εξελιχθούν και να εκφραστούν κι αυτά.

Θα ανοίξει η πόρτα της χαράς και της πληρότητας, θα επιτρέψουμε να φανούν όλα αυτά τα όμορφα που έχουμε μέσα μας και θα τολμήσουμε να αποκαλύψουμε στους άλλους την ομορφιά που έχουμε.

Έχει ανάγκη μεγάλη για ομορφιά ο κόσμος μας.

Και οφείλουμε να την προσφέρουμε και στον εαυτό μας και στους άλλους.

Μέσα απ΄ όλη αυτή τη χαρά και την ομορφιά που πηγάζουν  από την ύπαρξη του καθενός μας, θα έρθει και η αγάπη για το σώμα μας. Το μόνο σύντροφο και πιστό υποστηρικτή που έχουμε από τη στιγμή της γέννησης μας μέχρι τη στιγμή της  αναχώρηση μας. Δε μας ζητά κάτι το ιδιαίτερο. Μόνο να προσέχουμε με τι το τροφοδοτούμε και τι σκεφτόμαστε, γιατί και τα δύο το επηρεάζουν.  

«Επίγνωση, αυτογνωσία, αυτοέλεγχος, σεβασμός, νοιάξιμο και ομορφιά.

 Και μεγάλα αυτιά για  να ‘βλέπουμε’ και ανοιχτά μάτια για να ‘ακούμε’.»

Αυτές είναι οι ευχές μου για όλους μας για το Νέο Έτος κι εύχομαι του χρόνου τέτοια μέρα να είμαστε όλοι ένα βήμα πιο κοντά στον όμορφο και ευγενικό μας εαυτό μας κι ένα βήμα και μια αγκαλιά πιο κοντά στους αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μας.

————————-

Ευχαριστώ πολύ το Μάνο Γαμπιεράκη για την παραχώρηση της πανέμορφης φωτογραφίας του.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: